72 
tuurlijke kleur van het gezigt en de iris der oogen is ons niet bekend, daar wij geene versche voorwerpen 
onderzocht hebben. Bij gevolgtrekking oordeelende, kunnen onze afbeeldingen echter, ook in dat 
opzigt, niet ver van de waarheid af zijn. 
De schedel gelijkt, over het geheel, het meest naar dien van Semn. rubicundus. Echter is het voor- 
hoofd sterker gewelfd; de ruimte tusschen de oogholten is een weinig smaller en niet zoo sterk uitpui- 
lende; de snuit springt sterker vooruit; het geheele gezigtsdeel is niet zoo breed, en de jukbogen zijn 
van voren minder naar beneden gerigt, dan bij de genoemde soort. 
Ons grootste voorwerp is een mannetje van 1,31 meters lengte, waarvan de staart 0,75 uitmaakt. 
De algemeene kleur van dit dier is fraai donker zwart, met eenen vrij sterken glans, die op den rug 
naar het bruine trekt. Aan de grens van de binnen- en achterzijde der pooten bevindt zich eene geel- 
achtig witte streep, welke deze ledematen over hunne geheele lengte bezoomt, aan de voorpoolen 
breeder en minder scherp bepaald, aan de achterpooten daarentegen duidelijker en smaller is, en zich 
tot aan de zitbeenderen uitbreidt. De onderzijde van den staart is insgelijks geel-wit; maar de breede 
band, van deze zelfde kleur, aan zijnen wortel, wordt naar achteren allengskens smaller en verdwijnt 
geheel en al aan het begin van het laatste derde deel van denzelven. Op de borst, aan de vingers en 
achter de schouders en den bovenarm, ziet men eenige geelachtig witte vlekken, en ook langs den 
géheelen rug steken enkele lichtkleurige tusschen de overige zwarte haren uit. 
De beide wijfjes, welke wij voor oogen hebben, zijn ieder omstreeks 1,21 m. lang, waarvan 0,71 door 
den staart worden ingenomen. De kleurverdeeling is bij deze beide voorwerpen volmaakt gelijk, en 
ook in alle apzigten met die van het mannetje overeenstemmende, behalve dat de geelachtig w itte haren, 
van welke wij hierboven melding hebben gemaakt, in veel geringer getal aanwezig zijn. 
Het moet ons derhalve bevreemden, dat een ander wijfje, namelijk datgene, hetwelk wij PI. 10. lig. 2 
hebben afgebeeld, en hetwelk volmaakt van dezelfde grootte is als de beide eerstgemelde wijQes, eene 
geheel anders gekleurde vacht heeft. Dit voorwerp, hetwelk in alle opzigten met Semn. auratus, Geofïr., 
overeenstemt, is geheel en al licht bruinachtig geel, welke kleur echter waarschijnlijk, doordien de huid, 
met andere voorwerpen, in wijngeest is bewaard geweest, oorspronkelijk veel helderder en derhalve 
geel-wit zal geweest zijn. Op den kop, den staart, de pooten en de vingers steken overal zwarte haren 
tusschen die der grondkleur uit, welke voornamelijk op de pooten en de vingers meer of min groote, maar 
zeer onregelmatige, zwarte vlekken vormen. De onregelmatigheid van die vlekken, de wijze, hoe dezelve 
verdeeld zijn en de kaalheid op vele plaatsen der huid, toonen ten duidelijkste, dat het kleed van dit 
voorwerp moet worden beschouwd als een overgangskleed; en men mag vooronderstellen, dat dit 
voorwerp de kleurverdeeling, welke aan die soort in den ouderdom eigen is, weldra zoude hebben aan- 
genomen. Voor deze vooronderstelling pleit ten minste het verschijnsel, dat bij de oude zwarte indivi- 
duen nog overblijfsels der heldere kleur te vinden zijn, hetgeen wij reeds boven vermeld hebben. Wij 
durven niet beslissen, of de kleurverdeeling, zoo als het laatst beschrevene, tamelijk oude wijfje dezelve 
heeft, aan die soort gedurende den geheelen middelbaren leeftijd eigen is, of als van de jaargetijden 
