82 
begrensd, over de schouders en de voorzijde van den bovenarm en de borst heenstrekt. De geelachtige, 
met rood-bruin geschakeerde kleur van deze kraag, steekt zeer af tegen de donker rood-bruine klem-’ 
waardoor dezelve begrensd wordt, die den geheelen bovenkop, de» aehterhals en den rug inneem! 
en als eene breede, niet scherp begrensde streep, op de buitenzijde des bovenarms voortloopt. Op den 
bovenkop vertoont zich deze rood-bruine kleur zeer zuiver; op de overige deelen is zij met veel bruin- 
geel vermengd, hetwelk eigenlijk veroorzaakt wordt, doordien alle haren, aan den wortel, de laatst- 
genoemde kleur en alleen aan de punt eenen rood-bruinen tint hebben. De onderdeden zijn gedachtig 
wit, en de buitenzijde der ledematen veel sterker grijs-bruin geschakeerd, dan in den vroegeren leeftijd! 
Het is eerst in den hoogen ouderdom, dat de neus die buitengewone ontwikkeling erlangt, welke den 
neusaap zoo zonderling van alle andere apen onderscheidt. Bij voorwerpen in den hoogen ouderdom 
zijn al de naakte deden van het gezigt bijkans zonder rimpels en van eene vuilachtig geel-bruine kleur, 
die om de lippen in het witaehtige overgaat; de oogen zijn geelachtig bruin; de naakte deden de! 
ledematen en de ooren zijn zwart. De geheele lengte van een zeer oud voorwerp is 1,52 m., waarvan 
de staart er 0,72 bedraagt. De punt van den neus steekt 0,034 m. buiten de bovenlip uit. De grootste 
omvang van het ligchaam heeft 0,71 m.; die van den kop 0,34 m. De heerschende trek in de physio- 
nomie van dezen aap is die van onverschilligheid. Zijn blik is echter scherp en schijnt veel omzigtigheid 
en zekere beradenheid aan te duiden. 
Omtrent de verspreiding van dit dier moeten wij aanmerken, dat hetzelve, naar de meening van 
sommige schrijvers, behalve op Borneo, ook op Sumatra en in Coehinehina gevonden wordt. Ons echter 
is hy nergens m den Indischen Archipel voorgekomen, dan alleen op het eerstgenoemde eiland, hebbende 
wij op et tweede ( ), althans aan deszelfs westkust, niet het minste spoor, noch in de vrije natuur 
noch uit hetgeen ons de inboorlingen nopens de hun bekende dieren hebben medegedeeld, van hem 
aan ge troffen. Zijn aanwezen op het vaste land schijnt ons even twijfelachtig, aangezien er nog nimmer 
een voorwerp, voor zoo ver wij weten, van daar naar Europa is overgebragt, en ook geen wetenschap- 
pe ij reiziger van zijn bestaan aldaar melding maakt. Het is daarom, dat wij, voor alsnog, alleen 
Borneo als het vaderland van den neusaap kunnen aannemen. 
De Semn. nasicus is een trouwe medgezel van den Orang-oetan. Even als deze, bewoont ook hij 
alleen de lage, vlakke bosschen, van het zeestrand af tot ver in de binnenlanden toe. Zeer waterrijke 
plaatsen, met moerassige wildernissen bedekt, behagen hem het meest; in de bosschen van het gebergte 
daarentegen, laat hij zich nimmer zien. In de eenzame, vlakke wouden is hij gemeen. Men vindt 
hem bijna altoos in troepen van 5 tot 20 stuks toe; slechts geheel oude individuen leven somwijlen alleen. 
Iet liefst houdt zich de neusaap op langs de kanten der rivieren en meren; hij kiest zich gaarne, digt 
y derzelver oevers, den eenen of anderen grooten boom tot nachtverblijf. Zijne geaardheid is schuw: 
j omt de wonin 0 en niet ligt nabij , en zoodra hij een mensch in het bosch gewaar wordt, neemt hij 
berust od eenen s” S Essal sur ia pbys. des Serpens I. p. 235, dat deze soort op Sumatra voorkomt, 
ecte. IZ» T’ “ ° r dCn Hcer Keimva, ' dl ’ * vaa Sumalra a «“>™%, toegezonden ; dezelve kaó 
van V irop Ce“lZ ^ beSl “ a “°’ aa “ dc hel “ bovengemeld werk opgegeven voorkomen 
