89 
op Malakka verzameld en aan het Rijks-Museum toegezonden. Deze variëteit is ook door D . Finlayson 
in Cochinchina (*) en door Me. Clelland in Asam (■{') aangetroffen. 
De kleuren van dezen eekhoren zijn aan zoo vele toevallige afwijkingen onderworpen, dat men ondei 
een groot getal voorwerpen er naauwelijks twee vindt, welke ten dezen opzigte volmaakt met clkandei 
overeenstemmen. Men heeft dan ook de variëteit van Sciurus bicolor, welke op het vasteland van Indië, 
Malakka, Asam en in Cochinchina voorkomt, van de Javaansehe en Sumatraansche niet afgescheiden, 
ofschoon bij haar de kleurverdeeling standvastig verschillend schijnt te zijn. Yoor het oveiige komen 
ook op beide genoemde eilanden somtijds variëteiten voor, welke aan die van het vasteland van Indië 
naderen, en het zoude derhalve niet raadzaam zijn, eene soortsonderscheiding te bepalen, op zulke losse 
gronden steunende, als de wijzigingen der kleurschakering. 
Bij de voorwerpen van Java en Sumatra hebben de langere zwarte haren, welke den rug en de bui 
tenzijde der achterpooten bedekken, gewoonlijk lichtgele punten, en op den staart neemt een gelijk 
soortige geelachtige tint meestal de geheele voorste helft der overigens zwarte haren in, waai door de 
staart gedeeltelijk vaal-geel, of geelachtig en zwart geschakeerd is, en slechts aan deszelfs wortel en punt 
een eenkleurig bruin of bruin-zwart de bovenhand neemt. Het voorste gedeelte van den rug is somtijds, 
even als de bovenkop, bruin, somtijds bruin-geel. In het algemeen vertoonen, bij verschillende voor- 
werpen dezer soort, de bovendeden alle mogelijke overgangen en schakeringen van eene vaal-gele, 
bruin-gele, geel-bruine, bruine, tot eene zwarte kleur. Op de wangen, aan de keel, de boist, den 
buik en de binnenzijde der pooten zijn de, aan den wortel donkere haren meestal okergeel, somtijds in 
het grijsachtig witte, vaak ook in het goudgele overgaande, en deze kleur is aan de zijden van den hals 
scherp van de donkere kleur der bovendeelen afgescheiden. De naakte huid aan de binnenzijde der 
ooren, aan de oogleden, rondsom de neusgaten en aan de zolen is zwartachtig. De iris is biuin. 
De voorwerpen van het vasteland van Indië zijn doorgaans fraaijer, maar eenvoudigei gekleurd, dan 
die van Java en Sumatra, vermits bij hen de bovendeelen gewoonlijk eenkleurig, glanzend, diep zwart 
zijn, somwijlen, voornamelijk aan de punt van den staart, met een’ bruinen gloed; terwijl de onder 
deelen eene eentoonige dojergele kleur hebben. 
AFMETINGEN VAN EEN OUD MANNETJE VAN JAVA. 
Lengte van de punt des snuits tot aan den staart 
» » den staart 
0 m ,37. 
0 m ,40. 
De Sundanezen op Java noemen deze soort Badjing ($) djaralang , de Maleijers aan d 
van Sumatra Toerei djandjang. Men ziet haar op beide eilanden, zoowel in de bosschen > 
als in die der bergen, tot op ruim 4000 voet hoogte. Op Java vonden wij haar ner 0 ens in j 
(*) Horsfield, Zool. Res. 
(j-) Proced. of the Zool. Soc. 1839. p. 150. 
((jj) j-s-b, Atgemeene benaming voor de eekhorens, in de taal dier inlandeis, 
karbau en andere westelijke streken van Sumatra, het woord Toepei >■ 
even als bij de Maleijers van Menang- 
23 
Mammalta. 
