95 
VIL SCIURUS NIGROVITTATUS (* * * (§) ). 
De vergelijking van een groot getal voorwerpen dezer soort, met den zoogenaamden Sc. plantani (j“), 
heeft ons overtuigd, dat de laatste niet wel als eene bijzondere soort van de eerste kan worden afge- 
scheiden, vermits er geen ander verschil tusschen beiden bestaat, dan in eene afwijking dei kiemen, 
welke niet eens standvastig is. De onmerkbare overgangen, door ons tusschen beide genoemde dieren 
waargenomen, schijnen voor de meening te pleiten, dat er bij deze soort eene peiiodieke bah- en 
kleurwisseling plaats heeft en dat, door het overgaan van de bleek bruin-geelachtige kleur des buiks 
in grijs, en door de bruin-geelachtige zijdestreep in eene zwarte, de zoogenaamde Sc. plantani in 
Sc. nigrovittatus verandert (($). Naarmate deze kleurverandering plaats grijpt, nemen ook de pootcn en 
de kop een’ roestgelen tint aan; de wit-gele oogringen verliezen zich in den algemeenen tint, en dc 
zwarte ringen der staartharen worden duidelijker. Het getal onzer voorwerpen met grijzen buik en 
bruin-gele, meer of min in het zwartachtige overgaande zijdestreep, beloopt meer dan twintig stuks. 
Deze soort is voor het overige in alle verzamelingen zeer gemeen. Wij bezitten een groot getal voor 
werpen, afkomstig uit Java, Sumatra, Romeo, Malakka en de omstreken van Canton. 
Geheele lengte tot aan den staart 
Staart 
0 m ,190. 
0 m ,215. 
Sc. nigrovittatus is op de meeste groote, westelijke eilanden des Indischen Archipels, doch voorna- 
melijk op Java, Sumatra en Romeo zeer gemeen. Men vindt hem vooral menigvuldig in boomrijke 
tuinen en dorpen, en wel van het zeestrand af tot in de hoogste, door menschen bewoonde gedeelten dei 
binnenlanden. Ook in oude kofïijplantaadjen, tot op de hoogte van 4000 — 5000 voet boven de zee, 
is hij gewoonlijk niet zeldzaam, terwijl bij zich van daar vaak over de naaste omstreken der voorbosschen 
verspreidt; diep in de groote bergbosschen ontmoet men hem echter schaars. Naarmate der plaatselijke 
omstandigheden bestaat zijn voedsel in allerlei wilde en veredelde vruchten; bij voorkeur en met giaagtc 
eet hij de witte, olierijke zelfstandigheid der kokosnoot en de verschillende djamboe-, pisang en man 0 a 
soorten, alsmede het vleesch of de zaden van de petej-, doerian-, djengkol-, koflij- en nan 0 ka viueht 
enzv. Het is daarom een zeer schadelijk dier voor de plantsoenen. Het is niet schuw, doch zeer oniusti D 
van aard, en verraadt zijne aanwezigheid dikwerf door de eenigzins trillende en fluitende klanken, die 
hij hooren doet; wanneer hem schrik wordt aangejaagd, verandert dit gefluit soms ook in eene sooit 
van geknor, bijkans als gloek — gloek luidende. Deze eekhoren maakt zijn nest het liefst op hoo 0 e 
kokos- en pisangpalmen of tusschen hoog en digt bamboesriet, en brengt steeds twee jongen ter weield. 
De Sundanezen op Java noemen hem eenvoudig Badjing , de Maleijers op Sumatra Toepei Kalapa 
(letterlijk: Kokos-eekhoren), en de Ranjerezen en Dajakkers, in het zuidelijk gedeelte van Romeo, gaven 
ons alleen den naam van Toepei voor hem op. 
(*) Horsfield, Zool. Res. Sciuri n°. 2. — Sc. griseiventer, Is. Geoflr. in Guérin, Magasin de Zo g , 
(f) Pennant, Hist. of Quadr. 1781. II. p. 416 y. — Horsfield, Zool. Res. Sciuri n°. 1. met P aat - “ 1 c ‘ 
neatus, Geoffr. in Desm. Mammal, p. 336. 
(§) Sc. plantani vindt derhalve in de Inleiding (bl. 35) en Tabel ten onregte eene plaats. 
