99 
den bovenkant tot aan het oor, en van beneden tot onder het oog, door ecnc smalle zwarte streep gezoomd ; 
achter het oor echter, is deze laatste van boven, naardien zij zich met de digte zwarte haren van de achter- 
zijde der ooren vereenigt, vrij breed. De geheele achterzijde van den hals en den nek wordt door eene 
groote vlek ingenomen, die zich echter slechts door eenen bleekeren tint van de grondkleur onderscheidt. 
De voorwerpen van Sumatra en Borneo komen volmaakt in kleur overeen, en wijken daarentegen in 
de volgende punten steeds van die van Java af. De kleur der bovendeelen is vurigei en tiekt, vooi- 
namelijk op den kop, in het rood-bruinachtige. De kleur der onderdeelen heeft eenen bleek geel 
roodachtigen tint, welken men ook, in sterker’ of minderen graad, op de breede stieep aan de zijden 
des kops wedervindt. De haren aan de achterzijde der ooren zijn een weinig langer, en de lichte vlek 
op de achterzijde van den hals is duidelijker en heeft meestal eenen flaauwen geelachtigen tint. 
Van dit kleine eekhorentje verkregen wij op Java slechts een gering getal individuen; eenmaal slechts 
ontmoeteden wij, op een’ grooten, rijpe vruchten dragenden vijgenboom, ter zuidwestzijde van den 
berg Pangerango, ongeveer 1100 voet boven het zeevlak, er vier bij elkander; dus waarschijnlijk 
eene familie. Aan de westkust van Sumatra namen wij het insgelijks slechts zeldzaam waar, en daai 
alleen in de vlakke strandbosschen benoorden Padang en in de daar achter gelegene voorbergen , terwijl 
het ons op Borneo zeer menigvuldig en vooral in de vlakke boschwildernissen, langs de rivier Doeson, 
voorkwam. Het is een vertrouwelijk, argeloos diertje, altoos in beweging, hetwelk zeer vlug de hoogste 
boomkruinen beklautert, maar zich ook vaak in de laagte van het bosch, digt bij den grond, ophoudt. 
In zijne maag vindt men gewoonlijk allerlei overblijfselen van wilde vruchten. Somwijlen laat het een 
fijn, eenigzins trillend geluid hooren. De Dajakkers in het zuidelijk gedeelte van Borneo, noemen 
dezen eekhoren Pietik , de Banjerezen Kekek. Op de twee andere eilanden is ons geen bijzondere 
naam van hem bekend geworden. 
XI. SCIURUS INSIGNIS (*)• 
Daar deze soort naauwkeurig door Horsfïeld beschreven is, zullen wij ons hiei alleen tot de volgende 
korte aanteekeningen bepalen. Zij wordt op Java, Sumatra en Borneo gevonden, en vei toont ö eene 
in het oog vallende individuele, noch standvastige plaatselijke afwijkingen. Zij is eenigzins kleinci dan 
Sc. nigrovittatus en vittatus, en onderscheidt zich, behalve door haren korten staalt, van alle oveii 0 e 
eekhorens van den Indischen Archipel door drie, midden op den rug in overlangsche i igtïn ö loopende, 
zwarte strepen. 
Sc. insignis is een waar boschbewoner en bemint vooral de groote oorspronkelijke bcr 0 woude , 
men hem niet zelden nog op 4000 voet hoogte aantreft. Hij beklimt slechts zelden la 0 e, en nim ie 
zeer hooge boomen, maar vertoont zich bijna altijd op of digt nabij den grond, vooial ontwaart men hem 
(*) Desmarest, Mammalogie, p. 544. — Afgebeeld in Fred. Cuvier, 
Researches. De schedel door Gervais in Guérin , Magasin de Zoologie 
Mammifères, en in Horsficld’s Zool. 
, 1842, Cl. I. PI. 32. 
