100 
dikwerf op oude omgeval lene boomstammen, in de spleten en holten van welke hij ook gewoonlijk 
slaapt en voor zijne jongen een nest bereidt. Het is over het geheel een zeer levendig en rusteloos diertje, 
dat onophoudelijk, nu eens met blijkbare oplettendheid naar voedsel zoekende, de dorre bladen op den 
grond doorsnuflelt of in de lage struiken rondkruipt, dan weder, vrolijk dartelend, op de half vermolmde 
boomstammen heen en weder springt. In zijne manieren heerseht eene zekere aantrekkelijke vertrou- 
welijkheid, die ons meer dan eens, in de eenzaamheid der bossehen, onwillekeurig aan sommige vader- 
landsehe dieren, zoo als, bij voorbeeld, aan het bevallige roodborstje (Sylvia rubecula) denken deed. 
Zijn voedsel bestaat deels in afgevallene vruchten, deels in zulke, die laag hij den grond groeijen. 
Onder deze zijn het bijzonder de sappige en scherp aromatische vruchten van verschillende Eletteria- 
soorten (E. mollis, speciosa en coccinea), welke op Java onder de namen van Piening, Honje en 
Tapocs bekend zijn. Ook kevers en allerlei maskers van insekten worden door hem genuttigd. De 
Sundanezen op Java noemen hem JBoe-oet, de Maleijers aan de westkust van Sumatra Toepei tanah 
(letterlijk: aard-eekhoren) en Bokkol. Onder het laatste woord kennen hem, volgens D r . Horsfield, 
ook de eigenlijke Javanen. Het woord Lary , door dezen Natuurkundige als Sumatraanschcn naam voor 
Sc. insignis opgegeven, hebben wij nooit gehoord. Misschien is hij alleen uit scherts door eenen inlander 
verzonnen, daar larie loopen beteekent, en dit diertje bijzonder vlug loopt. 
XII. SCIURUS LATICAUDATUS. 
PI. 15. fig. 1 tot 3. 
Men is de onldekkiug dezer nieuwe soort aan den Heer Diard verschuldigd, die haar, in het jaar 1827, 
aan de westkust van Borneo, bij Ponlianak, verkreeg, en verscheidene voorwerpen daarvan aan liet 
Rijks-Museum zond. Dat zij ons in de zuidelijke streken van dit eiland, langs de oevers der rivier 
Baritto of Doeson en in de bergbosschen der Lawut-landen volstrekt niet onder het oog is gekomen, 
pleit, zoo al niet met zekerheid voor hare beperkte verspreiding, dan toch voor hare zeldzaamheid. 
De overeenkomst in het uiterlijk aanzien dezer soort met Sc. insignis, doet ons vermoeden, dat zij ook 
in levenswijze met dezen overeenstemt. Haar staart is, even als die van Se. insignis, kort, doch zij 
verwijdert zich, niet slechts eenigzins door de meerdere breedte van dit ligchaamsdeel, en door het 
verschil harer kleur in het algemeen, maar van dezen en van alle overige eekhorens, vooral door haren 
langen smallen kop. 
Onze nieuwe soort heeft de grootte van Sciurus insignis. De geheele lengte van het dier is 0 m ,39, 
waarvan 0 m ,17 door den staart worden ingenomen. Deze is, zoo als uit de maten blijkt, een weinig 
korter dan het overige des ligchaams, en reikt, tegen het lijf gelegd, omstreeks tot aan de oogen. Hij 
is zeer digt met haren bezet, tamelijk plat, onduidelijk tweerijig, en in het midden tot tegen het einde 
breeder, dan aan zijnen wortel. De onderlinge lengte der pooten en der teenen, de gedaante der nagels 
en derzelver kleur, de aard van het hair en deszelfs verdeeling zijn volmaakt als bij Sc. insignis. Alleen 
de ooren schijnen, voor zoo verre men zulks aan gedroogde voorwerpen kan waarnemen, een weinig 
grooter, dan bij voornoemde soort. De kop daarentegen, en voornamelijk de snuit, zijn veel langer en 
geven aan de pbysionomie onzer nieuwe soort een zeer eigenaardig aanzien. 
