133 
zij, op de door hen aangedane kusten, nergens lang vertoefden, aldaar geene volkplantingen stiehteden, 
en men ook in hunne berigten hoegenaamd geen gewag vindt gemaakt van zoodanige merkwaardige 
dieren, terwijl wij daarentegen reeds in 1623 verbind ten issen sloten met de bewoners der Aroe-eilanden, 
van dien tijd af een regelmatig verkeer met die streken onderhielden en zelfs op het eiland Wokan eenen 
vasten militairen post aanlegden. Ook waren de door Valentyn beschrevene voorwerpen van die eilan 
den afkomstig, en de teekening van de Bruyn vertoont het dier, eenen langwerpigen kop hebbende, 
een hoofdkenmerk, waardoor zich de Dorcopsis Brunii van de overige Kengoeioe s onderscheidt. 
Het zijn dan ook deze redenen en de bedenking, dat de Aroe-eilanden slechts op kollen afstand van 
Nieuw-Guinea gelegen zijn, welke ons bewogen hebben, ons dier voor dezelfde sooit te houden 
diegenen, welke door de Bruyn en Valentyn beschreven zijn. Volmaakte zekeiheid omtrent deze viaa 0 
zoude echter eerst dan kunnen verkregen worden, wanneer men een’ Kengoeroe, van de Aioe eilanden 
afkomstig, ter vergelijking met onze Dorcopsis Brunii van Nieuw-Guinea, onder de oogcn hadde. Zoo 
veel is ondertussehen zeker, dat de Kengoeroe’s van de Bruyn en Valentyn niet tot onze gioep Den 
drolagus behooren, vermits de soorten dezer groep, door haar eigenaardig aanzien, ïuig haii en de 
gewoonte van altijd op boomen te leven, zich genoegzaam van al de overige Ivengoeroe s onderscheiden. 
Wij moeten nu nog aanhalen, dat Pallas (*) den schedel enden achterpoot van een Kengoeioe be 
schrijft en afbeeldt, welken hij voor eenerlei met den door de Bruyn geschetsten houdt. Deze heen 
stukken echter, ofschoon aan Pallas door P. Camper gezonden, die ze wederom van zekeien D . van 
der Stug uit Java gekregen had, behooren niet tot onze soort, maar tot eenen eigenlijken Ken 0 oeioe 
(Halmaturus), vermits de afgebeelde schedel geene hoektanden vertoont, en ook Pallas in zijne beschrij 
ving van denzelven uitdrukkelijk zegt, dat er geene aanwezig waren. 
De Kengoeroe, welken wij onder den naam Dorcopsis Brunii voorstellen, wijkt in vele opzi ö 
al de overige Kengoeroe’s af, zoowel van de eigenlijke Kengoeroe s zondei hoektanden, 
hoektanden (Dendrolagus, Hypsiprymnus, Bettongia). Wat zijn aanzien in het algemeen , 
hij zich nader aan de eerstgenoemde, dan aan de dieren der laatstgenoemde afdeeling ’ J 
scheidt zich echter van de eerste, behalve door de aanwezigheid dei hoektanden, ook doo 
gewone grootte der voorste kiezen, door zijnen langen, smallen kop, door kleinere ooien, ^ > 
regte nagels of hoeven, en korten, omstreeks de punt naakten staart. Met de oveiige Keng 
hoektanden, van Nieuw-Holland (Hypsiprymnus, Bettongia), kan deze soort niet wel vei wiss ' 
aangezien zij veel grooter wordt dan die, en evenmin met de boom-kengoeroe s van N‘ 
(Dendrolagus), welke door hun langen stug hair, korten snuit, langen staalt, kromme ,, 
heid hunner achterpooten en door hunne levenswijze ten eenemale van alle overige Kengo 
Het grootste voorwerp, dat wij van deze soort bezitten, is een mannetje van 1 ,1 ° 
waarvan de staart 0 m ,485 inneemt. De omtrek van het lijf, in het middelgedeelte gemeten, is , , 
(*) Acta Accad. Petropol. 1777. Pars II, p. 228, Tab. 9, %■ 4 en 
Mammalia. 
