142 
Het hair is op de bovendeden, aan de zijden van het lijf, op den staart en de pooten, lang, regt en 
stug. Op den kop en aan de onderdeden is het veel korter en meer wolachtig. Boven op den rug, 
achter de schouders, vormt het hair eene soort van kring, van waar het naar alle kanten, als uit een 
middelpunt, straalvormig heenloopt. Het is om deze reden, dat het hair der achterdeelen van den hals 
naar voren loopt, en tusschen de ooren, aan het naar achteren gerigte, korte hair des kops stootende, 
hier eene soort van kam vormt, welke zich dwars over het achterhoofd, van het eene oor tot het 
andere uitstrekt. 
De hoofdkleur van dit dier is een bruinachtig, in het purperroode trekkende, glanzend zwart. De 
kop, de onderdeden van den romp en de binnenzijde der pooten zijn vaal lichtbruin, min of meer in 
het roestkleurige trekkende. De haren , welke den boven- en onderrand van het binnenvlak der ooren 
bekleeden, zijn rood-bruin, en ook de haren des staarts hebben van boven aan deszdfs wortel, eenen 
roestbruinen tint. De iris der tamelijk kleine en eenigzins diep in den kop liggende oogen (wier mid- 
dellijn 0 m ,011) is graauwachtig bruin ; de neus en de voetzolen zijn roetzwart. — De buidel van het 
wijfje biedt geene afwijkingen van den gewonen vorm aan. 
Yan deze soort, welke door de Papoea’s in het distrikt Lobo, Wangoerie wordt genaamd, hebben 
wij in die, meest bergachtige kuststreek — zijnde de eenige, alwaar ons deze, even als de voorgaande en 
ook de volgende Kengoeroe in handen viel — vier individuen bekomen, onder welke slechts een enkel, 
niet zeer oud, mannetje. Allen werden ons door de Papoea’s levend aangebragt, en schenen reeds 
eenigen tijd onder hen in gevangenschap geleefd te hebben, daar zij weinig teekenen van wildheid 
gaven. Yolgens het zeggen der inboorlingen is deze Kengoeroe op sommige plaatsen in de groote berg- 
bosschen, meer landwaarts, niet zeldzaam, en bepaalt zich zijn verblijf voornamelijk tot de kroonen 
van het hooge geboomte. Zijne bewegingen zijn traag en vrij langzaam, zoowel in het klauteren als 
op den aardbodem, waar hij steeds huppelende op alle vier zijne pooten loopt. Uit deze opmerkingen 
blijkt voldoende, dat het gewone verblijf van dit dier niet tot den grond is beperkt, en dat hetzelve, 
even als de weerlooze koeskoes (Phalangista) of de Zuid-Amerikaansche luijaards (Bradypus), zich 
bijkans alleen door het oponthoud in de hoornen, eenigermate aan de vervolgingen van den menseh 
kan onttrekken. Of Nieuw-Guinea een roofdier bezit, hetwelk voor den Wangoerie gevaarlijk zoude 
kunnen zijn, is ons ten eenemale onbekend. 
Het zoude niet zonder belang zijn geweest, deze allezins merkwaardige en goedaardige dieren zoo 
lang mogelijk in het leven te houden ; doch wij kregen tegen het einde der reis zulk een groot getal zie- 
ken aan boord, dat een gevoel van medelijden en menschel ijkheid ons noopte, nu en dan eenen Ken- 
goeroe te slagten, ten einde hen van verseh vleesch te voorzien, hetwelk ten eenemale ontbrak. Bij 
het verlaten der onherbergzame kust van Nieuw-Guinea, bleef ons slechts een enkel wijfje van deze 
soort over, hetwelk wij tot Timor-Koepang hebben medegevoerd, waar het eenige maanden later 
gestorven is. Het was bijzonder mak en vertrouwelijk, sprong op den schoot, liet zich streelen, 
krabben, met één woord, als een hondje behandelen. Het scheen ook voor soortgelijke liefkozin- 
gen niet ongevoelig te zijn. Het volgde dengenen, die hem lokte, at uit de hand en likte deze en 
