143 
ook hel aangezigt, met zijne eenigzins ruwe tong. Zoowel op Amboina als te Koepang liep het geheel 
vrij en onbelemmerd in ons huis en den tuin rond, zonder dat het ooit verdwaald of te zoek laakte; 
het kende zijne w'oning, verwijderde er zich nooit verre van af, en keerde meestal uit eigene beweging 
tot haar terug, wanneer het zich verzadigd had, of, niets van zijne gading gevonden hebbende, honger 
gevoelde. Op Timor waren het voornamelijk twee groote, digt bij onze woning staande vijgenboomen, 
waar het zich gedurende den dag het liefst ophield, vooral wanneer zij lijpe vruchten dioegen. Het 
leefde destijds eenige weken lang, bijna uitsluitend van deze vruchten en van de jonge bladen diei boo 
men, welke het tot dat einde gewoonlijk reeds in den vroegen morgen beklauterde, veelal den ganschen 
dag in hen bleef toeven en van welke het eerst laat in den avond, of uit eigen beweging huiswaarts 
keerde, öf ook wel door een’ onzer inlanders moest afgehaald worden. JTe Koepang had deze Ken 0 oeioe 
zijne vaste rustplaats onder eenen lagen houten trap, waar hij meestal gedurende den geheel en nacht 
stil bleef zitten. Terwijl hij sliep, zat hij steeds zeer klein ineengedrongen, den kop min of meei tusschen 
de voorpooten verscholen houdende; maar ook gedurende den dag zat hij dikwijls uren achtereen, hetzij 
op den grond of op eenen boomtak, in de grootste rust, zonder echter de oogen te sluiten ( ). Kwam 
men hem van achteren onopgemerkt digt nabij, dan schrikte hij soms hevig, rigtte zich vei volgens op, 
zijne voorpooten tegen zijnen verschrikker of eenig voorwerp aanleunende en met den snuit navorschend 
snuffelende. Nimmer hebben wij eenig ander stemgeluid van hem gehoord, dan alleen een zacht ge- 
brom. — In ons huis, en ook vroeger aan boord, gaven wij aan dit dier allerlei boombladen, gras, 
gekookte rijst, bananen, djamboe’s, ananassen en meer andere vruchten tot voedsel. Bij het eten 
zette het zich altoos, als een eekhoren, overeind, terwijl het door middel van eenen der vooipooten het 
voedsel naar den mond bragt. Het kaauwde alles zeer lang en met de meeste bedaardheid. 
Het vleeseh van den Wangoerie kwam ons smakelijker voor, dan dat van den Fanei of D. Brunii. 
Sommige zieken en herstellenden kregen er soep van, en de officierstafel prijkte soms met eenen, op de 
wijze van eene zoogenaamde hazenpeper toebereiden, schotel van dit dier. 
DENDROLAGUS INUSTÜS. 
PI. XX; PI. XXII, %. 2; PI. XXIII, fig. 4, 5, 6. 
Deze soort heeft over het geheel veel overeenkomst met de voorgaande; zij is slechts weinig g 
en wijkt door de volgende kenmerken van haar af. 
De ooren zijn van boven sterker afgerond, en het hair, waarmede zij bekleed zijn, is veel ko 
regelmatiger verdeeld, weshalve de vorm der ooren ook van verre kan onderscheiden worde 
teen der achtervoeten is langer, en de punt des nagels van den buitensten teen ïeikt dien ten 0 ev g 
tot aan of digt bij den wortel des nagels van voornoemden langsten teen. De staart is ec g 
overal van gelijke dikte, en derhalve tegen de punt met langer hair bezet. Het hair , (*) 
(*) Deze boom-kengoeroe’s zijn dus ware dagdieren, en staan in dat opzigt juist tegenovci dc kocskocssen 
welke zij anders in levenswijze menigen trek van overeenkomst hebben. 
met 
