144 
hairkring boven de schouders, langs den achterhals naar voren loopt, blijft die rigting tot op het midden 
van den kop behouden, en stoot hier aan het naar achteren gerigte hair des snuits, aldus op den boven- 
kop eene lijn vormende, welke zich, in eene half cirkelvormige bogt, tot aan de boven-voorhoek van 
het oor uitstrekt. Eindelijk is ook de kleur van het geheele dier verschillend. Het hair namelijk is 
slechts van den wortel tot op het midden zwartachtig, en wordt aan de punten vuil geelachtig wit. 
Op de pooten, en vooral aan de onderdeden van het ligchaam, neemt deze lichte kleur de bovenhand, 
terwijl zij op de kruin van den kop in het bruinachtige overgaat; de staart, waar de haren aan den 
wortel, in stede van zwart, donkerbruin zijn, is eenigzins valer, dan al de overige deden van het dier. 
Het eenige voorwerp, van deze soort verkregen, is een oud wijfje, wier geheele lengte van het 
ligchaam l m ,355 meet, waarvan 0 m ,715 door den staart worden ingenomen. Kop lang 0 m ,12, breed 
bij de ooren 0 m ,062; ruimte tusschen de punt van den neus en de oogen 0 m ,05; hoogte der ooren 
0 ra ,043 ; breedte van dezelve 0 m ,02. Iris bruin. Al het overige, behalve de nu nog te vermelden 
afwijkingen in het beengestel, is bij deze soort als bij de voorgaande. 
Het geraamte van Dendrolagus inustus, vergeleken met dat van Dendr. ursinus, levert de volgende 
verschillen op. De schedel van Dendr. inustus loopt tegen de punt smaller toe, weshalve ook de neus- 
holte minder ruim is, en de neusbeenderen aan de voorste helft hunner lengte, van gelijke breedte zijn, 
en dus niet, als bij Dendr. ursinus, van het midden naar voren in breedte toenemen. De neusbeende- 
ren hebben eene langere en minder naar beneden gebogene punt. Het onderste en voorste gedeelte 
der tusschenkaaksbeenderen, aan hetwelk de snijtanden bevestigd zijn, steekt sterker vooruit. Het 
doorn-uitsteeksel van den tweeden halswervel loopt tot aan den achtersten rand in gelijke breedte uit, 
terwijl dit uitsteeksel bij Dendr. ursinus aan den achtersten rand bijkans eens zoo breed, als aan den 
wortel is. De staart is langer en deze grootere lengte wordt niet alleen door een grooter getal staart- 
wervelen , maar ook daardoor veroorzaakt, dat iedere staartwervel op zichzelven langer is. Deze staart- 
wervels zijn voorts doorgaans een weinig krachtiger, dan bij Dendr. ursinus; en de eerste staartwervel, 
wiens zijdelingsche uitsteeksels bij Dendr. ursinus geheel en al van het heiligbeen verwijderd zijn, ver- 
bindt zich bij Dendr. inustus met het heiligbeen, door middel zijner zijdelingsche uitsteeksels, welke 
aan de zijdelingsche uitsteeksels van den tweeden wervel des heiligbeens stooten. Het sleutelbeen is 
sterker gekromd; het schouderblad breeder, en het bovenarmbeen een weinig korter, dan bij Dendr. 
ursinus. De middelhandsbeenderen zijn doorgaans een weinig langer en krachtiger. Het bekken is 
een weinig grooter en ruimer. Het scheen- en het kuitbeen zijn langer, en het laatstgenoemde, het- 
welk bij Dendr. ursinus, behalve aan deszelfs bovenste en onderste einde, in zijne geheele lengte, van 
het scheenbeen verwijderd is, stoot bij Dendr. inustus met de kleinere onderhelft zijner lengte tegen het 
scheenbeen aan. Eindelijk zijn de beenderen van den middelvoet ( ossa metatarsi ) bij Dendr. inustus 
langer en sterker, dan bij Dendr. ursinus, en de beide binnenste kleine teenen zijn naar evenredigheid 
veel korter: want deze reiken met de punt huns laatsten lids nog niet geheel tot aan den wortel van het 
derde lid des grootsten derden teens, terwijl voornoemde punt bij Dendr. ursinus tot aan de helft 
der lengte van het derde lid des grootsten teens reikt. Het getal der hals-, rug- en lendenwervels, 
der ribben en der overige beenen is voorts bij beide soorten hetzelfde; de staartwervels alleen zijn 
