151 
zelve ziet men, achter den binnensten teen, een’ tamelijk kleinen, maar aehter den buitensten teen 
een’ zeer groeten bal, welke wederom door eenen zeer kleinen, digt opgevolgd wordt. Deze teenen 
zijn alle vijf met, eerder kleine dan groote nagels voorzien, welke zijdelings te zamengedrukt, niet 
zeer hoog, van onderen diep uitgehooid en bijkans regt zijn, maar van boven eene boogvormige lijn 
beschrijven en van voren in eene flaauw naar beneden gebogene punt uitloopen 
De gedaante, de onderlinge verhouding en wapening van de teenen dei achtervoeten is zeei vei schil 
lend van die der voorvoeten. De binnenste teen ligt hier geheel op zich zelven en zoo vei re , 
dat zijne punt slechts tot aan den achterrand van den grooten bal reikt, welke zich aan de tortels 
buitenste teenen vertoont. Deze binnenste teen is tamelijk klein, dun, van voi en afgerond, zonde ö , 
en ligt met de overige teenen in eene en dezelfde rigting. De vier overige teenen zijn een wei 'g & 
en krachtiger, dan die der voorvoeten, en ook met eenigzins sterkere nagel» vooizien; zij ö elijl e 
overige in hun maaksel volkomen op die der voorvoeten, maar zijn alle vier van dezelfde lengte 
hunnen wortel ziet men slechts drie ballen, welke tamelijk groot en zoodanig geplaatst zijn, d 
middelste juist tusschen den derden en vierden teen ligt. Men ziet vervolgens op de zool van den voet, 
die tot aan den hiel naakt en wier oppervlakte als gekorreld is, nog twee langwerpige smalle ballen. 
De grootste dezer ballen loopt van de binnenzijde van den binnensten leenwortel m regLe lijn naar 
achteren, terwijl de andere, aan dezen evenwijdig, maar de helft kleiner, meer naai den buitenkant 
van den voet in de rigting van den vierden teen staat. Eindelijk bestaat er nog een kleine, 0 ladde 
knobbel, vlak aan de buitenzijde der zool en het voorste einde van den hiel liggende. 
De staart heeft omstreeks de lengte van den romp en reikt, langs denzelven naar voren 0 estrekt, 
tot aan de ooren. Dit deel heeft bijkans de gedaante van eenen rattenstaart, of met andere wooide , 
hetzelve loopt van den wortel tot het einde, allengs dunner wordende, m eene punt uit. De G ehee 
benedenkant is zoo spaarzaam met haren bekleed, dat de ongelijke, koireli ö e of schubac ' D 
niet in ringen verdeelde huid overal doorschijnt. Op de bovenzijde daarentegen staan d 
digt, zijn tevens langer, nemen, van de helft des staarts af, allengs eene boven- en achterwaarts 
gekeerde rigting aan, en loopen op het einde van den staart als eene smalle borstelaehtige streep uit. 
Ti , , , _ .. , . , | 1 1 n; n en staan aan de bovendeelen van het lig- 
De haren van de vacht zijn over het geheel zacht en njn, eu 
i , j j i i „ nnk korter zijn ; bijna overal, doch voornamelijk 
chaam digter bijeen, dan aan de onderdeden, waar zij ook kouc j ? j 
i , 11 •• i » • o-lanzende haren tusschen de andere gemengd; 
op de bovendeelen, zijn langere, stevigere en meer glanzci 
aan de wortels zijn de haren een weinig lichter, ntaar voor het overige zonder ringen en zwart, waar- 
door het geheele dier eene eentoonige zwarte kleur met purperbruinen gloed verkrtjgt, dte aan de onder- 
ii ...... , . , i f i in het bruine overgaat. De oogen zijn fraai bruin. 
deden eenigzins lichter is, en rond de geslachtsdeelen m nei ö 
De schedel van ons voorwerp verbrijzeld zijnde, hebben wij slechts het voorste gedeelte van denzelven 
kunnen onderzoeken en doen afbeelden, Het blijkt uit deze afbeelding, dat de vorm der snu.t een- 
, gpto-etal en de vorm der tanden, met die van Ih.penicillata, 
deren, voornameh k der neusbeenderen, en net geiai e 
, • . „ •• i . ) tpr vergelijking voor ons hebben, volmaakt overeenstemmen, 
de eenige soort, van welke wij eenen schedel ter ver 0 eij s 
•> 
