164 
Deze soort, in grootte bijkans aan de voorgaande gelijk, onderscheidt zich van die, door haren 
korteren snuit, den regtlijnig van boven aan het achterdeel afgezetten neus, de kleinere nagels dei voor- 
voeten en den eenigzins korteren en minder breeden staart. Zij is om deze bijzonderheden meer aan 
Hyl. javanica, dan aan Hyl. tana verwant, kan echtergereedelijk van eerstgenoemde soort onderscheiden 
worden, doordien de buitenste teen harer achterpooten, naar evenredigheid, veel korter is, dan bij 
Hyl. javanica. 
Haar snuit is veel korter dan die van II. tana, en een weinig langer dan van H. javanica. Behalve 
deze eigenschap, stemmen de schedel en de tanden met die van II. javanica overeen. De onderlinge 
verhouding van de lengte der teenen is dezelfde als bij H. tana. In de grootte en den vorm der ooren 
merkt men geene noemenswaardige afwijkingen op; hun tint is, even als van de dun behairde lippen, 
graauwachtig vleeschkleurig. De oogen zijn donker bruin; de naakte neus is zwart-bruin. De haren 
zijn op het gevoel meer wolachtig, dan bij H. tana; die van den staart en de glanzige punten der haren 
van het achtergedeelte van den romp zijn korter; die van den hals meer regelmatig verdeeld, langs den 
nek regt naar achteren loopende en niet kamvormig opwaarts gerigt. 
De kleurverdeeling is van die van II. tana almede verschillend. De grondkleur der bovendeden is 
gewoonlijk meer of minder bleek rood- of geel-bruin, hetwelk doorgaans fijn zwart gespikkeld schijnt, 
doordien de haren, welke aan den wortel zwartachtig zijn, de buitenste helft zwart en bruin geringd 
hebben, en op de achterdeelen van het ligchaam bovendien met zwarte glanzige punten voorzien zijn. 
De onderdeden van het dier, even als de korte streep langs de zijden der schouders, zijn gewoonlijk 
roestkleurig, bij het eene voorwerp lichter, bij het andere donkerder, naar voren meestal in het geel- 
bruine, naar achteren in het rood-bruine trekkende. 
Er komen echter bij deze soort veelvuldige afwijkingen in de kleuren voor, die wij als toevallig moeten 
beschouwen, dewijl zij weinig standvastig zijn, en bij voorwerpen van de drie groote Sunda-eilanden 
opgemerkt werden. 
De meest gewone afwijking is die, dat de grondkleur van den staart in het geelachtig grijze trekt, 
en dit deel derhalve geel-grijs en zwart geschakeerd schijnt. Bij anderen is de grondkleur van den rug 
zeer bleek en trekt zij, voornamelijk op de voorste deelen, in het geel-bruine; bij soortgelijke voorwer- 
pen zijn de onderdeden meestal, in plaats van roestkleurig, bruinachtig grijs-geel; zij naderen derhalve, 
ten opzigte hunner kleuren, aan Hyl. javanica, zonder echter den olijfgroenachtigen tint aan te nemen, 
w r elke deze soort kenschetst. Wij bezitten voorwerpen met de laatstbedoelde afwijking, in grooter 
getal van de westkust van Borneo, uit de omstreken van Pontianak, dan van eenig ander punt der 
drie groote Sunda-eilanden. 
Het is hier de plaats, van een voorwerp van Borneo gewag te maken, hetwelk in vele opzigten in het 
midden staat tusschen Hyl. tana en ferruginea en, de kenmerken van beide verbindende, misschien als 
een bastaard dezer beide soorten beschouwd moet worden. Wat de hoofdkenmerken betreft, namelijk 
