171 
genen ligchaamsbouw, zijnen dikken, door de kortheid der poolen, schier langs den grond slependen 
buik, door de kleine en stijf opwaarts staande ooren, de weinige haren, welke zijn hgchaam bedekken, 
en eindelijk door de onveranderlijk blaauwachtig zwarte kleur zijner huid; teiwijl zijn vooiti edel ijk 
malsch en witachtig vleesch, bij eene aanmerkelijke vastheid, gewoonlijk niet vcttei is, dan ons goed 
kalfsvleeseh. Omtrent de inlandsche namen en de natuurlijke verwantschap van dit ras, hetwelk overal, 
waar Chinezen wonen en de inlanders het Mohamedaansche geloof niet omhelsd hebben, van Sumatra 
en Java af, tot Nieuw-Guinea toe, in groote of geringere hoeveelheid aangetroflen wordt, hebben vvij 
elders eenige aanteekeningen medegedeeld, tot welke wij kortheidshalve verwijzen ( ). 
Wij hebben voorgenomen, ons in deze verhandeling eeniglijk te bepalen bij de vijf, tot beden met 
afgebeelde noch uitvoerig beschrevene soorten der eigenlijke wilde zwijnen van den Indisehen Archipel, 
vermits het hertzwijn door Quoy en Gaimard (f) naauwkeurig in plaat is voorgesteld en bescbieven 
geworden, en wij omtrent het Papoeasche zwijn, dat wij nimmer gezien hebben, niets nieuws weten 
mede te deelen. Ten opzigte van deze laatste soort zullen wij hier alleen aanmerken, dat haai bestaan 
door A. Wagner (§) wordt in twijfel getrokken, of eigenlijk, dat hij dit dier beschouwt als van het 
Siamesche zwijn niet onderscheiden, doch vooronderstelt, dat hetzelve op Nieuw-Guinea verwilderd 
zoude kunnen zijn. Tegen deze meening echter strijdt, dat dit huisras, ofschoon op zoo vele 
Oost-Indische eilanden ingevoerd, daar toch nergens in verwilderden staat voorkomt; dat de menig 
vuldige sporen van zwijnen, door ons in de vlakke woudstreken van Nieuw-Guinea aangetrolïèn, het 
aanwezen van zulke wilde dieren aldaar voldoende staven, en dat eindelijk de kleur en het geheele aan 
zien van het, door Lesson en Gamot afgebeelde, Papoeasche zwijn (hoezeer ook hun vooiwetp nog jong 
schijnt te zijn), van het Siamesche huiszwijn ten eenemale afwijkt. Naar die afbeelding te ooi deelen, 
zoude deze soort meer met Sus vittatus en timoriensis, dan met eenige andere bekende, wilde soort 
overeenstemmen. 
De bedoelde vijf, eigenlijke zwijnen van den Indisehen Archipel, onderscheiden zich van al de overige 
wilde soorten dezer groep, het zwijn van Japan daaronder begrepen, op den eersten blik dooi ïunne 
kleinere, bijkans naakte ooren, en door hunne kortere, veel minder digt staande haren of boistels m 
het algemeen; deze staan meestal zoo ijl, dat zij de huid niet behoorlijk bedekken, welke dan 
genoegzaam over het geheele hgchaam, meer of min duidelijk door de haren heen schijnt. Voo 
overige stemmen die dieren in hun maaksel volkomen overeen met de andere zwijnensoorten. 
tandenstelsel biedt geene de minste afwijking aan. Men vindt, bij volwassene voorwerpen, j 
kiezen, hoektanden en 6 - snijtanden, welke allen, ook in den vorm, met die dei ^ & 
zwijnen overeenkomen. — Zoo ook verschillen deze dieren in geaardheid en andere hoofdtrek c ^ 
levenswijze, over het algemeen niet van de gewone, aan een iegelijk bekende naturu 
In bijzonderheden echter, zoo als ten opzigte der menigte van de verschillende sooite^, ^ ^ ^ 
naarnste verblijfplaatsen, de hoegrootheid der troepen enzv., wijken zij eenigzms van 
(*) Zoogdieren van den Indisehen Archipel, bl. 40 en vervolg. 
(f) Yoyage de 1’Astrolabe, Zool. T. 1, p. 125, PI. 22 en 23. 
(§) In Schreber’s Saugthiere, R. 5, p. 453. 
