172 
geen wij bij iedere soort afzonderlijk zullen vermelden. Gelijk onder den beeten aardgordel het tijdperk 
van de voortteling der dieren zelden aan vaste regelen onderworpen is, vindt men ook bijna in alle 
tijden van het jaar jonge varkens in de bossehen; het meest evenwel in den droogen tijd, gedurende 
de oostmoeson, tusschen de maanden april en october. De zeugen werpen gewoonlijk van vier tot acht 
jongen, zeldzaam minder of meer. 
Alvorens tot de uitvoerige beschrijving der vijf zwijnen van de drie groote Sunda-eilanden en van 
Celebes en Timor, over te gaan, geven wij een synoptisch overzigt van dezelve. 
1. ) Sus viTTAxcs. Een weinig kleiner, dan het gewone wilde zwijn. Kop van volwassene voor- 
werpen omstreeks een derde der geheele lengte van het dier. Ooren blad vormig, met enkele haren 
bedekt. Staart aan de punt plat, alleen langs de randen met korte borstels bezet. Haren stijf, kort, 
zeer ijl staande, zoodat de huid er doorschijnt; op den rug langer, het langst aan den nek en boven de 
schouders. Eene breede witte, meer of minder in het oog vallende streep daalt van het midden van 
den snuit tot op den mondhoek af, loopt vervolgens, over de wangen, in eene regte lijn naar achteren, 
en verliest zich op de zijden van het benedengedeelte van den hals. Alle overige deelen van het 
ligchaam bruin, naarmate der voorwerpen, in alle mogelijke overgangen van geel-bruin tot zwart-bruin; 
op de pooten meestal zwart. De jongen overlangs gestreept. Schedel krachtig. Eene zeer kleine ruimte 
tusschen de kiezen en de slagtanden, zoodat de voorste kies der bovenkaak tot aan of digt bij den wortel 
van den slagtand reikt. Slagtanden, middelmatig van grootte. Bewoont: Java, Sumatra, en ver- 
moedelijk ook Banka. 
2. ) Sus VEsmucfflsus. Grootte van het gewone wilde zwijn. Kop, bij volwassene voorwerpen, drie 
achtsten der lengte van het geheele ligchaam innemende, langer en spitser, dan bij Sus vittatus. Slag- 
tanden eenigzins grooter; oogen kleiner; haren langer, op den achterkop eene soort van kam, aan 
den hoek der onderkaak, die met eene groote wratachtige verhevenheid voorzien is, een’ bundel vor- 
mende. Twee andere, tamelijk groote wratten, ter weerszijden, eene onder het oog en eene andere boven 
de slagtanden. Kleur, gewoonlijk meer in het geel-bruine, dan bij Sus vittatus. Onderdeelen van den 
romp, voorzijde van het bovengedeelte der ledematen, en de bundel borstels aan de onderkaak, geelachtig 
wit. Kam geel-bruin, van voren meestal zwart. De witte band aan de zijden des kops slechts door 
enkele witte haren aangeduid, somwijlen in het geheel niet zigtbaar. De jongen niet gestreept. Tra- 
nengrcef uit verscheidene afdeelingen bestaande. Schedel meer gerekt, dan bij Sus vittatus, bij de 
ouden veel langer; oogholten kleiner; jukbeenen op de buitenzijde dikker en boller; ruimte tusschen 
de slagtanden en kiezen grooter (*). Bewoont: Java. 
3. ) Sus ceuubkxsis. Hoofdkenmerken als bij Sus verrucosus; doch het geheele dier een vierde 
kleiner en, behalve den witachtigen bundel borstels aan den hoek der onderkaak, eenkleurig bruin-zwart. 
Kop en schedel minder in de lengte gerekt. Bewoont: Celebes. 
(*) Bij deze vergelijking sluiten wij cle voorste kies der onderkaak uit, die, zoo als men weet, bij alle zwijnen 
van de overige kiezen afgezonderd is en digt bij den slagtand staat. 
