174 
slechts een gering spoor achterlatende, geheel verdwijnt. Wanneer deze streep, zoo als bij de meeste 
voorwerpen, licht van kleur en bijgevolg duidelijk is, begint zij boven op den snuit, tegenover de 
mondhoeken, daalt van daar ter zijde van den snuit schuins naar beneden, tot achter de mondhoe- 
ken, vanwaar zij schier regt naar achteren loopt en zich op den hoek der onderkaak verliest, of zij 
loopt tot op de zijden van den hals, waar zij in eene punt eindigt. De neus en de lippen zijn vuil 
vleeschkleurig; de oogleden en hoeven zwart. 
De jongen dezer soort zijn bruinachtig geel en op het bovenlijf roodachtig zwart-bruin gestreept. 
Nader beschouwd, zijn al de onderdeden van het dier bruinachtig geel, op de boven-buitendeelen der 
pooten met zwart-bruine haren vermengd. De lichte streep aan de zijden des kops is slechts flaauw 
aangetoond. De kop is van boven en aan de wangen met zwarte en bruin-gele, regelmatig door elkan- 
der gemengde haren bezet. De romp is zwart-bruin en van weêrszijden met drie bruin-gele strepen 
voorzien, welke somtijds op de dijen en schouders in vlekken overgaan, loopende de bovenste van 
iedere zijde digi langs de ruglijn henen. 
De schedel dezer soort is krachtig gebouwd, niet zeer in de lengte gerekt, van achteren tamelijk hoog, 
en overzulks naar voren sterk toeloopende. De ruimte tusschen de slagtanden en de kiezen is minder, 
dan bij eenige andere soort ; in de bovenkaak staat de voorste kies gewoonlijk zoo digt bij den slagtand, 
dat de holten van beiden slechts door een dun beenplaatje, ter dikte van papier, van elkander afge- 
scheiden zijn. In de onderkaak is de tusschenruimte van den slagtand en de eerste, afgezonderde 
kies, even als die tusschen deze en de tweede kies, niet grooter, dan de breedte van de eerste kies 
bedraagt. 
De Sundanezen op Java noemen deze soort Banen ; te Batavia en aan andere kustplaatsen, langs den 
noorderwal van dit eiland, is zij meer algemeen bekend onder den naam van Babi (*) Alang-alang , 
omdat zij in dit hooge en digt groeijende gras (lmperata Koenigii) gaarne haar verblijf kiest en zich 
daarin gedurende den dag verborgen houdt. De Maleijers aan de westkust van Sumatra noemen haar 
eenvoudig Babi Oetan , d. i. wild varken. 
Op beide deze eilanden komt dit zwijn zeer menigvuldig voor en is het, van het zeestrand af, tot in 
de bergen, op eene hoogte van omtrent 5000 voeten boven de oppervlakte der zee verspreid. Boven 
die hoogte, in de groote bergwouden, is het ons echter nooit onder het oog gekomen. Het bemint 
vooral uitgestrekte vlakten met Alang-alang begroeid, woeste dalen met boomen, struiken en door- 
nen bewassen, de gewoonlijk digt met houtbosschen en bamboes bedekte voorbergen, alsmede zulke 
sombere en vochtige streken langs den voet der groote bergen, welke met, voor den mensch ondoor- 
dringbare, wildernissen van glaga (Saccharum glaga), tapoes-planten (Eletteria coccinea) of laag, 
doch zeer digt slaand houtgewas bedekt zijn. Ook in de vochtige en koele djatie- of teakbosschen, in 
de lage landen, vindt het veel behagen. Het leeft gemeenlijk in troepen van 3 — 5 stuks; slechts zeer 
( ¥ ) Babi (4J0) is in het Maleisch de algemeene naam voor varken of zwijn. 
