175 
oude individuen en vooral de zeug, wanneer zij dragtig is of jongen heeft, treft men niet zelden alleen 
aan. Deze maakt, tegen den tijd, dat zij moet werpen, een nest gereed van dorre bladen, stukjes 
hout, de stengen van glaga- en tapoes-planten enzv., al naar gelang der plaatsen, waar hetzelve woult 
aangelegd. Dit nest, uitwendig uit een’ grooten ronden hoop bestaande, is van binnen hol, ovenvoimig, 
dikwerf van ééne, soms ook van twee openingen voorzien, in welk laatste geval deze zich tegenoveL 
elkander bevinden. De zeug werpt van 4 — 7 jongen; nu eens in het begin, dan wedei tegen het 
einde, het meest echter omstreeks het midden der drooge moeson, of in de maanden junij, julij of 
augustus. — Èn door zijne menigvuldigheid, èn door de hem eigene vratigheid, behoort het zwijn tot 
die dieren, welke den landman de meeste moeite en dikwerf ook groote schade veroorzaken. De boseli 
velden moeten veelal alleen om zijnentwille met houtwerk worden omheind; dringt het binnen hetzelve 
door, dan wordt de grond overal door hem omgewoeld, terwijl hij in het jonge plantsoen meer veinielt, 
dan orbert. Yooral groot is soms de schade, welke het in de met bataten, jams, verschillende katjan ö 
of boonsoorten, mais of rijst beplante velden, alsook in de suikerrietplantaadjen aanrigt. In het bosch 
bezoekt het vaak de plaatsen, waar sagoweerpalmen groeijen, tuk op de rijpe vruchten, welke van die 
boomen ter aarde zijn gevallen; het eet ook vele andere wilde vruchten, en onder dezen vooial den eikel. 
Aan de zeekusten en in de nabijheid van visschersdorpen aast het op allerlei dierlijke zelfstandigheden, 
inzonderheid op de kleine Equulae, welke de visschers, ten einde ze te droogen, op het warme zand 
der stranden uiteenleggen. Deze dierlijke zelfstandigheden geven aan het vleesch van dit zwijn meestal 
eenen zeer onaangenamen reuk en smaak. — In zijne maag vindt men somwijlen min of meei gtoote 
ballen, overeenkomende met de zoogenaamde aegagropilae. 
II. SUS YERRUCOSUS. 
PI. 28, oud mannetje; een vierde der natuurlijke grootte. PI. 32, fig. 1 en 2, schedel van een zeei oud 
voorwerp; fig. 3 en 4, van een bijkans volwassen voorwerp; beide van boven en van de zijde gezien. 
Dit is het sterkste en, met Sus barbatus, het grootste zwijn van den Indischen Archipel. Yan een ouden 
en sterken ever bedraagt de lengte van het ligchaam l m ,340, waarvan de kop 0 n ,43 inneemt; de staait 
is 0 m ,29 lang, en de hoogte van dit voorwerp bedraagt omstreeks 0 m ,75. De kop is bij deze sooit buiten 
gewoon groot, lang, zwaar, en neemt nagenoeg drie achtsten der geheele lengte van het dier in. De oo a en 
zijn een weinig kleiner dan bij Sus viltatus; de iris is, als bij dezen, bruin van kleur. De tranen 0 ioeven 
hebben bij Sus verrueosus eene geheel andere gedaante als bij Sus vittatus, bestaande zij uit diie, elkan 
der opvolgende halve-maan vormige insneden, van boven, even als van onderen, dooi eene eenvoudi 0 e, 
regte insnede vergezeld, terwijl zij bij Sus vittatus eene enkele insnede overlangs vormen, welke 
eenen tranenzak uitloopt. Het oor is, volgens verscheidene, naar het leven ontworpene sche 
teekeningen, zoowel van deze soort als van de voorgaande, een weinig grootei, breeder, p o 
minder regelmatig gevormd, dan bij Sus vittatus. De kop is, aan elke zijde, met drie wiata 0 
- uj: voorwerpen slechts 
uitwassen voorzien , welke bij zeer oude voorwerpen buitengewoon groot, IJ J J b 
weinig ontwikkeld zijn. Het grootste dezer uitwassen bevindt zich aan den hoek d > 
neemt dien bijkans geheel in; zijne gedaante is die eener halve-maanvormi„e hard 
het wordt grootendeels onder de lange borstels, met welke het bedekt is, vei borg ° 
