176 
uitwassen zijn veel kleiner en meer of min tepelvormig. Een van hen bevindt zich op eenen kleinen 
afstand onder het oog, wordt somtijds tot twee duim lang, en is dan meer in de lengte gestrekt, dan 
de twee voorste, die zich aan weêrskanten op den snuit, boven de slagtanden bevinden, zelfs bij 
zeer oude voorwerpen slechts een’ duim lang worden en, meer dan de overige, eene tepelvormige 
gedaante hebben. 
De haren of borstels dezer soort zijn doorgaans langer en staan digter bijeen, dan bij Sus vittatus. 
Slechts zeldzaam vindt men voorwerpen, waar de haren zoo kort en ijl staan, als bij laatstgenoemde 
soort. Die van den achterkop en den nek vormen een’ hoogeren, digteren kam, dan bij Sus vittatus, 
en men ziet op het kwabvormige uitwas der onderkaak tevens zeer lange, meest naar voren en boven 
gerigte, eenigzins gekrulde borstels, welke bij S. vittatus geheel ontbreken. Ten opzigte van de kleur 
der haren in het algemeen vindt men dezelfde verscheidenheden als bij Sus vittatus, gaande zij, naar- 
mate der voorwerpen, van het bruine in het zwart- of geel-bruine over. De witte streep ter weers- 
zijden van den kop, door welke Sus vittatus zoozeer gekenschetst is, ontbreekt gewoonlijk bij S. ver- 
rucosus, of is zoo flaauw aangeduid, dat zij niet in het oog valt. Yoorts heeft Sus verrucosus de 
volgende deelen anders gekleurd, dan Sus vittatus. De borst, de buik en het voorste gedeelte der 
voorpooten en schenkels zijn geelachtig wit. Het bovenste gedeelte der lange borstels, welke het 
kwabvormige uitwas der onderkaak bekleeden, vertoont dezelfde kleur, maar veel fraaijer en lichter. 
Het voorhoofd is gewoonlijk zwarlachtig en de lange, kamvormende borstels van het achterhoofd bruin- 
achtig geel. Neus en lippen zijn eenigzins donkerder van kleur, dan bij Sus vittatus, en gewoonlijk 
min of meer sterk in het roetkleurige trekkende. 
De schedel is, voornamelijk bij geheel oude voorwerpen, veel langwerpiger, dan bij Sus vittatus. 
De oogholten zijn kleiner ; de jukbeenderen dikker en n eer naar buiten uitgezet ; de uitholing aan de 
zijden des kops, in welke zich de snuitspieren vastzetten, is langwerpiger en dieper, en de schedel, 
bij geheel oude voorwerpen, van boven, tegenover het achterste einde van vermelde hollen, meei of min 
ingedrukt. Eindelijk is ook de afstand van de slagtanden tot de kiezen veel grooter, dan bij Sus vittatus, 
bedragende die bij oude voorwerpen, in de bovenkaak, somtijds een duim, en in de onderkaak twee 
duim, wanneer men de op zichzelve staande eerste kies dezer kaak niet mederekent, welke, bijaldien 
zij niet door uitvallen ontbreekt, gewoonlijk digt tegen den achtersten wortel van den slagtand dei 
onderkaak staat. 
De veranderingen, welke de schedelvorm dezer soort met den leeftijd ondergaat, zijn, door de 
langwerpige gedaante, welke hij in den hoogen ouderdom aanneemt, zeer groot. Men kan zich een 
begrip van die veranderingen maken, wanneer men onze afbeeldingen der beide schedels van een 
tamelijk oud en een zeer oud voorwerp met elkander vergelijkt. Behalve dat, hebben er bij deze soort, 
even als bij al de overige, zoo veelvuldige individuele afwijkingen ten opzigte van den schedelvorm 
plaats, dat het, zelfs in eene reeks van bijkans twintig schedels, welke voor ons liggen, moeijelijk valt, 
er twee te vinden, die in den vorm der enkele deelen volmaakt met elkander overeenstemmen; waarom 
het dan ook bezwaarlijk is, andere, dan de hier boven aangevoerde kenmerken op te geven. 
