Beter, dan door de aangevoerde kenmerken, schijnt zich Sus eelebensis van de genoemde soort 
van Java, door de kleur te onderscheiden. Bij Sus eelebensis namelijk ontbreekt de geelachtige kleur 
des onderlijfs en van de bovengedeelten der ledematen, evenzeer als de bruin-gele kleur der borstels van 
den achlerkop. Het gebeele dier is derhalve eenkleurig zwartachtig bruin, en heeft geene andere lichte 
kleuren met Sus verrucosus gemeen, dan de geelachtig witte borstels, welke het bovenste gedeelte van 
het uitwas der onderkaak bekleeden. 
Wat den vorm des schedels betreft, zoo stemt deze in alle hoofdkenmerken met dien van Sus verru- 
cosus overeen ; maar hij is minder langwerpig en vertoont zich derhalve, naar evenredigheid, van 
achteren hooger. De ledige ruimte tusschen de eerste kies en de slagtanden is nagenoeg even groot 
als bij S. verrucosus. 
IV. SUS TIMORIENSIS. 
PI. 31, %. 1, afbeelding van een mannetje in middelbaren leeftijd; fig. 2 en 3, schedel 
van hetzelfde voorwerp, van boven en van de zijde gezien. 
Het is ons niet gelukt, geheel oude voorwerpen van deze soort magtig te worden. Het grootste 
voorwerp, door ons bij Pritti, in den achtergrond der baai van Koepang, geschoten en hier afgebeeld, 
heeft al de tanden, behalve het tweede paar snijtanden der bovenkaak, welke nog melktanden zijn, 
volkomen ontwikkeld, en de achterste maaltanden zijn op het punt van uit de kassen te voorschijn te 
treden. Ofschoon nu dit voorwerp, ten gevolge van zijn gebit, niet als oud en volwassen mag be- 
schouwd worden, doet ons toch de groote aannadering der kammen, door de slaapspieren boven op 
de ossa parietalia gevormd, besluiten, dat deze soort eene mindere grootte bereikt, dan Sus vittatus, 
verrucosus en barbatus, aangezien op de schedels dezer drie, welke van gelijke grootte zijn, als die 
van onzen Sus timoriensis, de kammen veel verder van elkander verwijderd staan, dan bij de 
laatstgenoemde soort. Eenmaal, het is waar, hebben wij in een bosch van het bergachtige land- 
schap Amarassie op Timor, een aanmerkelijk grooter zwijn gezien, dan het afgebeelde; doch hetzelve 
had toch de grootte niet, welke de voornoemde soorten van de groote westelijke Sunda-eilanden be- 
reiken. Dit voorwerp scheen ook eenigzins donkerder van kleur te zijn, dan al de niet geheel volwassene 
dieren, ten getalle van vijf, door ons in de vlakke kuststreek bij Pritti verkregen. 
Deze soort nu, welke wij ter onderscheiding van de overigen, eenvoudig het wilde zwijn van Timor 
noemen, is in alle opzigten zeer naauw verwant aan Sus vittatus, zijnde ook al de hoofdkenmerken van 
dezen laatsten op haar van toepassing. Het zal daarom genoegzaam zijn, de onderscheidingsteekenen 
dier twee hier op te geven. 
Behalve door mindere grootte onderscheidt zich het zwijn van Timor, door de volgende kenmerken, 
van Sus vittatus. Alle haren zijn langer en staan digter. De borstels van de kruin en het achterhoofd 
vormen eenen langen, naar achteren gerigten, regt opstaanden kam of kuif. Die van de punt des staarts 
vormen een’ tamelijk grooten kwast, welke echter naar evenredigheid uit een klein getal borstels bestaat 
en derhalve niet zeer digt is. De witte streep van den kop is minder duidelijk, vooral op het bovenste 
