Even als de buffel, legt ook de rhinoceros zich, gedurende de heetste uren van den dag, vaak geheel 
onder het water, alleen het voorste gedeelte van den kop, benevens de oogen buiten hetzelve houdende, 
of hij wentelt zich in modderpoelen en slijkerige diepten om. Hoe groot en sterk ook van ligchaams- 
bouw, toont zich dit dier schuw en bevreesd voor den mensch, en laat zich gemeenlijk door hem op 
de vlugt jagen; doch in het naauw gebragt, door een klein getal menschen onverhoeds van nabij be- 
dreigd, verwond wordende, of een jong hebbende, staat het pal en onderneemt het niet zelden met 
zijne ongetemde krachten eenen geduchten aanval. Hoe de verdienstelijke natuurkundige reiziger 
Duvaucel, op eene jagt in Bengalen, het met eenen Indischen rhinoceros te kwaad kreeg en onderschei- 
dene wonden ontving, is bekend (*). Een dergelijk ongeluk trof ook den administrateur en teekenaar 
der Natuurkundige Commissie, G. van Raalte, op Java. Van Raalte bevond zich in april 1827 met 
D r . Macklot in de Preanger-Regentschappen, bij den thans verlaten mijnberg Parang: eene, vele uren 
in het ronde woeste landstreek, wier uitgestrekte bosschen slechts hier en daar door enkele gehuchten 
en aan den voet des bergs liggende kofïijplantaadjen afgewisseld worden. Onder de menigvuldige 
dieren, waarmede die wildernis bevolkt is, bevonden zich ook vele rhinocerossen , die des nachts dik- 
werf tot binnen de kolïijplantaadjen en zelfs tot op geringen afstand van de bamboezen woning onzer 
toenmalige ambt- en reisgenooten dóórdrongen. Dit gaf aanleiding, dat die Heeren een jagtplan op 
deze dieren ontwierpen; in den vroegen morgen van den 3‘ le » april, van eenige jagers en inlanders 
uit den omtrek vergezeld, naar het bosch togen en aldaar onderscheidene uren zoekende rondliepen, 
zonder een’ rhinoceros te ontmoeten. Het ontbrak op hunnen weg echter niet aan veelvuldige sporen, 
waarvan sommige blijkbaar nog geheel versch waren. Daar deze sporen elkander vaak kruisten, ont- 
stond de moeijelijke vraag, welke van hen te volgen, en daaruit ten laatste het besluit, om het jagt— 
gezelschap in twee troepen te verdeden, van welke ieder, ten einde niet te missen, een bijzonder pad 
zoude inslaan. Nadat van Raalte met zijn tien- of twaalftal ondergeschikte inlanders, ongeveer een half 
uur was voortgegaan, werd hij door een zeer verseh spoor aangelokt, hetwelk hij midden door het 
lage houtgewas, over met alang-alang (Imperata Koenigii) begroeide heuvelen en met glaga (Saccharum 
glaga) bedekte moerasgronden volgde. Naauwelijks was hij in deze hooge graswildernis doorgedron- 
gen, of hij vernam een sterk geblaas en gesnuif, hetwelk de nabijheid van een’ rhinoceros verried. 
Brandende van ijver om bij de ontmoeting van den vervaarlijken vijand de eerste te zijn en het dubbele 
geweer op hem los te branden, sloop van Raalte op handen en voeten naar de plaats, vanwaar het 
geblaas uitging; doch zonder iets van den rhinoceros-zelven te ontdekken. Deze echter had, hetzij 
door de beweging der jagers, hetzij door middel van zijn reukorgaan, het hem naderende gevaar 
opgemerkt. Eensklaps rees hij van uit zijne schuilplaats op, ijlde met onbegrijpelijke snelheid regt- 
streeks op van Raalte aan, stiet hem omver, nam hem op zijnen hoorn, en wierp den ongelukkige, 
onder een vreeselijk geblaas, hoog in de lucht, hetwelk bij eenige malen herhaalde. De inlanders, 
door den schrik overweldigd, sloegen alle op de vlugt. Slechts een van hen, een oude trouwe jager, 
had moeds genoeg, aan van Raalte’s hulpgeschrei het oor te leenen en terug te keeren. Hij naderde 
het dier tot op korten afstand en schoot beide de loopen van zijn geweer op hetzelve af. Door den 
( ¥ ) De Heer Duvaucel, behuwdzoon van wijlen den beroemden G. Cuvier, is niet, gelijk men wel eens verhaald 
heeft, aan de gevolgen dier verwondingen overleden, maar wel eenigen tijd later aan den rooden loop, gelijk ons door 
zijnen vriend, den Heer Diard, welke gelijktijdig met hem naar Indië vertrokken was, is medegedeeld. 
