187 
knal verschrikt, liet het kolossale gevaarte zijne prooi los en zette het dadelijk op een loopcn. Het 
geweer was bij het schot gesprongen; de kogels zullen bij dit ongeval alligt eene verkeerde rigting 
bekomen hebben, zoodat men, ook door de algemeene ontsteltenis, niet heeft kunnen nagaan, of zij 
getroffen hadden. Het kostte intusschen den koenen jager zijn’ linker duim, welke gedeeltelijk ver- 
brijzeld was. Rampzalig was de toestand van den ongelukkigen van Raalte. Hij lag geheel met bloed 
en modder overdekt. In aller ijl stelde zijn jagtgevolg eene soort van draagbaar uit bamboes en boom- 
takken te zamen, waar zij het deerlijk gehavende ligchaam op nedervlijden. In dien toestand weid 
hij, kermende van pijn, de doodskleur op het gelaat en de oogen halfgesloten, huiswaarts gedragen. 
Gelukkig dat de Heer Macklot, Geneesheer, hem nabij was. Deze verbond den armen lijder, zoo goed 
de omstandigheden zulks gedoogden, en zonder diens dadelijke en doeltreffende geneeskundige behan 
deling zoude van Raalte ongetwijfeld het slagtoffer geworden zijn van zijn’ moed. Behalve dat hem 
eene rib in het lijf gebroken was, had hij eene zeer gevaarlijke buikwond, verscheidene zware wonden 
aan het linker been, eene in het gewricht van den regter voet, en menigvuldige kneuzingen. Volgens 
de verzekering van van Raalte w'aren de zware verwondingen aan de kuit en den regtei voet dooi het 
gebit van het dier te weeg gebragt. Het had hem bij herhaling met den muil aan die deelen aangetast 
en van den grond opgeligt (*). 
Een ander, in zijne gevolgen noodlottiger geval, was vroeger eenen inlander te beurt gevallen, die 
door eenen verwonden rhinoceros zoodanig werd toegetakeld en in de lucht geworpen, dat hij op de 
plaats dood bleef. Een oud geoefend jager, welke, om winst te doen, reeds vele neushooi ns geveld 
had, en ook voor ons, in het hooge bosch, niet ver van de oevers der Tjitaroem bij Tjikau, het hiei- 
voren beschreven mannetje, alsmede een wijfje geschoten heeft, vergezelde ons meermalen lei jagt. 
Bij zoodanige gelegenheden verhaalde hij en gaf ons proeven van de middelen en voorzorgen, die dooi 
hem, ten opzigte der rhinocerossen werden in het w'erk gesteld. Zoodra ontdekte hij met het veische 
spoor van zulk een dier, of hij hief, al voortgaande, een onafgebroken luid geschreeuw aan, ten einde 
het te nopen, zich reeds op eenigen afstand aan hem te verraden. In het digteglaga en deigehjke, 
met hoog riet, gras of struiken begroeide wildernissen, waagde hij nooit een schot, maai trachtte het, 
door zijn geschreeuw, in de verte uit deszelfs rustplaats te verwijderen en, zoo mogelijk, in cenc valici 
van het hooge bosch te drijven, om het aldaar, altijd uit de hoogte, te bestoken. Had hij den ïhinoceios 
daarentegen in het effen bosch onder zijn bereik, alsdan beklom hij, alvorens een schot te doen, oenen 
(*) Men vergeve ons deze kleine uitweiding, al mogt zij hier slechts ten halve op haie plaats worden geac oc 
behalve dat zij, even als de volgende verhalen, eene bijdrage bevat van de wijze, waarop de ïhinoceios aanva 
zich verdedigt, levert zij ons de gelegenheid op, hier nog eene welverdiende hulde te biengen aan een watceien 
van Raalte, die zich gedurende zijne loopbaan, in onderscheidene betrekkingen bij de Natuurkundige Commissie, eet 
doen kennen als een moedig en ijverig reiziger, vlug en goed teekenaar, naauwgezet en ordentlijk acmmistra , 
niet minder als een braaf en edelaardig mensch. Hij was den 20- augustus 1797 te Harderwijk geboren ; vergezelde 
de bekende reizigers D r . Kuhl en D r . van Hasselt met den teekenaar Keulljes, welke alle op Java uu gra , 
in 1820 naar Indië; voegde zich in 1826 bij de toen aangekomene leden der Natuurkundige .ommissie, 
het voorjaar van 1828 met D r . Macklot, D r . MüIIer, den botanist Zipelius en den teekenaar van oi naai clj s, 
de Molukken, de westkust van Nieuw-Guinea en vervolgens naar limor, alwaar hij, wei m 0 e maan e 
Heer Zipelius, en wel op den 17 den april 1829, aan de gevolgen van hevige rotkoortsen, ovti cu . y m 0 
ouderdom van 32 jaren niet volkomen bereiken. 
