192 
hoornige of Afrikaansche neushoorns. Eindelijk is het ligchaam, voornamelijk der jonge voorwerpen, 
veel sterker met haren bezet, dan van eenige andere soort. 
Een door ons in het vleesch gemeten wijfje was, van den snuit tot aan den wortel van den staart 2 m ,48 
lang; de lengte van haren kop bedroeg 0 m ,70; die van den staart 0 m ,32; de hoogte van dit voorwerp 
was l m ,35, en de omvang van het lijf 2 m ,10. De kleur dezer soort is aanmerkelijk lichter dan van de 
voorgaande; over het geheel, gelijk reeds door Dell is opgegeven, bruinachtig graauw, en omstreeks 
de lippen, onder den buik en vooral in de huidplooijen vuil vleeschkleurig. De iris is bruin; de hoorns 
en nagels zijn zwartachtig. Het jong is bij de geboorte digt bedekt met korte, op het gevoel ruwe 
haren, welke over het lijf een eenigzins kroes of wolachtig aanzien hebben. Zij zijn van eene vuil wit- 
achtige kleur en gedeeltelijk met bruine of zwartachtige punten voorzien; langs den rug vormen zij 
eene smalle donkere streep, terwijl die der ooren, pooten en staart een weinig langer en gladder, doch 
hard en ruw, en geheel zwart-bruin van kleur zijn. 
De neushoorn van Sumatra is de kleinste der bekende soorten. In levenswijze stemt hij met dien 
van Java overeen; doch toont zich, als stond zulks in verhouding tot zijne mindere grootte, in het 
algemeen minder moedig, waarom ook de jagt op hem minder gevaarlijk is. De drie voorwerpen, 
door ons van die soort verkregen, zijn, door Maleijers, levend in kuilen gevangen; en wel alle drie in 
het voorgebergte beoosten Padang (bij Padang-besie) , op eene hoogte van tusschen de 600 en 1000 
voet boven de oppervlakte der zee. De inlanders maakten tot dat einde, op onderscheidene afgelegene 
plaatsen van het hooge woud, midden in de door rhinocerossen en Tapiren gebaande en op hunne 
nachtwandelingen steeds gevolgd wordende paden, regtwandige kuilen, welke bij 6 — 7 voet lengte en 
diepte, 2è — 3 voeten breedte besloegen. Het inwendige dezer kuilen werd van rondsom met gespleten 
boomstammen en ander in den grond gedreven en van boven met elkander bevestigd paalwerk versterkt, 
om te beletten, dat niet soms een gevangen neushoorn zich langs een’ zijweg van den droogen, lossen 
grond eenen uitgang zoude kunnen banen. De opening werd met dunne takken en dorre bladen geheel 
overdekt, zóó, dat zij niet van den overigen grond te onderscheiden was; en, ter voorkoming van 
allen argwaan, werd zelfs de uitgedolven aarde een eind weegs van den kuil verwijderd. Meestentijds 
vangt men de aldus verschalkte dieren onbeschadigd; het gebeurt echter ook nu en dan, dat de val 
van het logge ligchaam eene beenbreuk of eenig ander letsel ten gevolge heeft. Wij verkregen op deze 
gemakkelijke wijze, drie neushoorns, van welke een eenen poot en eene rib gebroken had, zeven Tapiren 
en één hert. De rhinocerossen betaalden wij met 60 gulden, de Tapiren aanvankelijk met 48, later 
met slechts 36 gulden het stuk. Ook van deze rhinocerossen hebben wij nooit eenig geschreeuw ge- 
hoord; niets dan een zacht en eenigzins heesch geluid, en een zwaar gesnuif of geblaas. 
De Maleijers van die streken spreken het woord Badakh zachter en korter uit: Bada. Het is de 
eenige naam, ons op Sumatra voor den neushoorn bekend geworden, niettegenstaande wij gedurende 
ons oponthoud langs de stranden en bij onze vele en verre reizen door de binnenlanden, alle mogelijke 
navorschingen omtrent de inlandsche namen van dit dier gedaan hebben. Zoo ook is ons alleen het 
woord Jcnoe of Tanoe overal Yoor den Tapir genoemd; nooit dat van Gindol of Saladang, gelijk 
