201 
Het geheel e dier is met zulk buitengewoon kort, zacht, glad aanliggend en glanzend hair bedekt, dat 
men het slechts bij aanraking ontwaart, of alleen in de digtste nabijheid door het gezigt onderscheiden kan. 
De haren der kruin zijn ter naauwernood merkbaar langer, dan die der overige deelen, en evenzeer glad 
aanliggende. Daarentegen zijn de ooren langs den rand der binnenzijde en voornamelijk naar onderen, 
alsook de rand der bovenlip en de voorste helft der onderlip, met langeie haien vooi zien , tei w ijl de staai t, 
als gewoonlijk, aan de punt eenen bundel lange haren heeft, welke eenen meer of minder dikken kwast 
vormen, naarmate zij volledig aanwezig of door werktuigelijke oorzaken gedeeltelijk uitgevallen ot af ö esle 
ten zijn. Het hair der kalven daarentegen is over het geheele ligchaam langei en flaauw geki uld, na 0 enoe 0 
als het hair van ons gewoon rundvee gedurende het wintergetijde. De vleug der har en levei t de volgende 
bijzonderheden op. In het midden van den bovenkop vormt het hair eene soort van ki uin, doordien het, 
van een gemeenschappelijk middelpunt, in alle rigtingen uiteenloopt. Eene tweede haiikruin bevindt 
in den nek, zoodat een gedeelte van het hair zich van hier naar den achterkop uitstrekten tusschen de 
horens aan het hair stoot, hetwelk van de voorhoofdskruin naar achteren gaat. De haren dei voorborst en 
des onderbuiks zijn insgelijks naar voren gerigt. De vleug der overige haren vertoont niets afwijkends. 
Bij oude voorwerpen is de beschrevene hairverdeeling minder in het oog vallende, dan bij de kalven, 
waar de haren langer zijn, en bij zeer oude stieren zijn die van den kop, boven tusschen de horens, som 
tijds geheel verdwenen, en ziet men in hunne plaats schubben of andere onregelmatige uitwassen dei huid. 
Wat den vorm van den schedel betreft, vleijen wij ons, dat men beter naar onze afbeeldingen, 
wel naar eene beschrijving, zich van hem een begrip zal kunnen vormen. Wij hebben het ondetscl 
tusschen den schedel onzer soort en van Bos frontalis, hier boven reeds aangevoerd, en vesti ö en th 
nog alleen de aandacht daarop, dat zich de schedel van Bos sondaicus van dien van het gewone ru 
door een sterker gewelfd voorhoofd en minder hellend achterhoofd onderscheidt. Yer 0 elijlvt 
afbeeldingen der vijf verschillende schedels van den Sundaschen os, in dit werk 0 e ö even, onder „ 
elkander, dan zal men ontwaren, niet alleen, dat de schedelvorm van deze soort met den leeft jd ö 
veranderingen ondergaat, maar ook dat sommige dier afwijkingen bloot individueel zijn, 
schien op rekening van het verschil der sekse behooren gebragt te worden. Diergelijke a w j ’ 0 
, , j- , ... j . , pn Kpt zoude derhalve zeer voorbarig ztjn, 
men brj de meeste dreren en ook brj de overrge ossensoorten, en uw 
, , n . ™,v.v^i’«rliillen beslissende kenmerken te 
soortonderscheidingen op haar te gronden, of uit deze fijnere vormv 
_ . , , . . „ ankplpn schedel van eene soort bezrt. 
willen afleiden, vooral, waanneer men met meer dan eenen enkelen 
Het onderscheid in de schedels van beide seksen schijnt daarop neder te komen, d 
krachtiger en van achteren breeder is, en dat de snuit naar boven een weinig smaller toeloopt. De 
verschillen, ten gevolge van den leeftijd, komen voornamelijk daarop neder, dat e sc e e ij zeer 
° l . . , lV dat de oogranden sterker vooruitsteken; dat, 
oude dieren veel krachtiger en meer ineengedrongen ° , , , , . 
, , • u i 1Pt achtergedeelte des schedels breeder ver- 
inzonderheid door de sterke ontwikkeling der horens, zich 1 o 
toont, en dat de kruin meer dan gewoonlijk eene hooge en scherpe vei heven 
Meer in het oog vallende nog zijn de verschillen, welke 
den leeftijd en der individuele afwijkingen, aanbieden. 
de horens der beide seksen, ten gevolge van 
Om hen behoorlijk te doen kennen, hebben 
51 
Mamma LU. 
