210 
indeeling, een tegenstrijdig beginsel bevat, doordien sommige soorten, die ten opzigte harer horens 
groote overeenkomst met elkander hebben, zoo als b. v. Cervus equinus met C. mariannus en Kuhlii, 
Cervus russa met C. axis, volgens hare tanden twee verschillende afdeelingen zouden opleveren. Het 
komt ons derhalve doelmatiger voor, al deze dieren in eene enkele groep, onder den van oudsher be- 
kenden Maleisehen naam Russa, te vereenigen, hen echter, naar de gedaante der horens, wederom 
in eenige onderafdeelingen te splitsen, en de aan- of afwezigheid der hoektanden als een meer onder- 
geschikt kenmerk te beschouwen. 
He afwijkingen, welke de horens der verschillende, tot de voornoemde groep behoorende, Indische 
hertensoorten opleveren, berusten hoofdzakelijk op de onderlinge verhouding der beide bovenste takken, 
en zijn in het algemeen de volgende. 
Bij sommigen is de voorste der beide bovenste takken langer, dan de achterste, en deze is sterker 
naar achteren, dan naar binnen gerigt. Tot deze afdeeling behoort ééne groote soort met hoektanden: 
Cervus equinus, en twee kleine soorten zonder hoektanden: Cervus mariannus en C. Kuhlii. 
Bij anderen is, even als bij de voornoemde soorten, de voorste der beide bovenste takken langer, dan 
de achterste, maar deze is sterker naar binnen, dan naar achteren gerigt. Tot deze afdeeling behooren 
slechts twee kleinere soorten, zonder hoektanden: Cervus axis en C. porcinus. 
«Ü de derde en laatste afdeeling eindelijk is de voorste der beide bovenste takken korter, dan de 
achterste, en sterk naar achteren gerigt. Van deze afdeeling kent men slechts eene soort: Cervus russa 
van Java, met twee nevensoorten: Cervus moluccensis en C. timoriensis. 
De Indische herten van onze groep Russa, hebben in hun uiterlijk aanzien en ook in hunne levens- 
wijze zeer veel overeenkomst met ons gewoon hert: C. elaphus, en de daarmede verwante soorten; 
onderscheiden zich echter van deze door de gedaante hunner horens en het langere hair aan de punt 
des staarts, waar het eene soort van kwast vormt. Gelijk wij reeds hebben aangemerkt, schijnt deze 
groep op het vasteland van Indie, van den Indus af, over Dekan, Ceylon, Bengalen en Achler-Indië, 
de Indische eilanden, van Sumatra tot Timor, de Molukken en de Philippijnsche eilanden verspreid te 
zijn. Yerder ten oosten en ten zuiden van voornoemde aardstreek worden in het geheel geene herten 
gevonden, en meer noordwaarts schijnen zich eeniglijk zulke soorten te bevinden, als tot de groep 
behooren, van welke ons gewoon hert (Cervus elaphus) als grondvorm wordt aangenomen: deze zijn in 
Nepaul de Cervus Wallichii, en in Japan de Cervus Sika. 
Behalve de drie reeds genoemde, op de Indische eilanden te huis behoorende herten van de groep 
Russa, komt aldaar nog eene vierde soort, de Cervus muntjac, voor, welke door hare kleine, slechts 
met twee punten voorziene, op eenen hoogen steel geplaatste horens, door buitengewoon groote hoek- 
tanden, door hare geaardheid en levenswijze enzv., van al de overige herten afwijkt, en met regt als op 
zich zelve staande, beschouwd mag worden. 
