218 
Tot onzen Cervus russa van Java behooren de volgende beschrijvingen en afbeeldingen. 
Vooreerst de huid, die G. Cuvier (Ossem. foss. Vol. IV, bl. 40, regel 12) als in het Parijzer Museum 
aanwezig, vermeldt. Zij werd door den Heer Hiard gezonden, maar verkeerdelijk, als van Sumatra 
afkomstig, opgegeven. De horens dezer huid zijn op PI. V , fig. 34 afgebeeld; zie Cuv. 1. e. bl. 41, reg. 19. 
Dat tot deze soort de horens behooren, op welke Pennant (Hist. of Quadr. 3 de ed. bl. 118, N°. 58) 
zijnen great Axis grondde, heeft reeds G. Cuvier 1. c. bl. 40 vermoed, en dit vermoeden wordt door 
Hamilton-Smith (Animal Kingdom, T. IV, bl. 106) bevestigd. 
Te regt brengt vervolgens G. Cuvier (1. e. bl. 40 en 502) tot deze soort het levende hert, door den 
Heer Montbron aan de diergaarde te Parijs geschonken, en beeldt de horens van hetzelve op PI. V, 
fig. 32, naast twee andere, van dezelfde soort, fig. 31 en 33 af. Van dit levende voorwerp heeft 
Fr. Cuvier (Mammifères, edit. Fol. Vol. II) eene afbeelding gegeven; maar hij noemt het Cerf du 
Bengale, verhaalt, dat het niet van Dengalen maar van Amerika was overgebragt, alwaar het vroeger 
door een slavenschip van Afrika zoude zijn aangevoerd. Dat dit dier echter niet van Afrika afkomstig 
kan zijn, behoeft geen beloog, vermits in geheel Afrika slechts eene enkele hertensoort, de Cervus dama, 
leeft, w'elke tot de kust van Barbarijë is beperkt, terwijl het afgebeelde voorwerp, hetwelk wij-zelven 
te Parijs gezien hebben, inderdaad niets anders dan onze Russa van Java is. 
Eindelijk vindt men eene oorspronkelijke afbeelding van een oud mannetje dezer soort, onder den 
naam van Cervus hippelaphus, in Schreber’s Saugelhiere, Suppl. CGL, A (* *). 
een aan de oude Grieken geheel onbekend land, op het oog gehad hebben, te minder, daar hij Arachotis als het 
vaderland van bedoeld dier opgeeft. Hij zegt verder van hetzelve, dat het een’ baard aan de voorzijde van den hals 
heeft; en uit deze omstandigheid leidt Ogilby (Proceed. 1836, bl. 138) af, dat de hippelaphus van Aristoteles niet 
anders dan de Antilope piëta is. Ook zegt hij, dat de hippelaphus wel eene maan aan het begin der schouders heeft, 
maar dat voor het overige de hals tot aan den kop met weinig hair voorzien is: het een en ander stemt echter met 
geen der bekende herten overeen, alzoo bij de Indische, even als bij alle elders levende soorten, het hair gelijkmatig 
over den gehcelen hals, hoewel een weinig langer dan aan het overige gedeelte des ligchaams, verspreid is, echter niet 
zoo lang, dat men het den naam van maan zou kunnen toekennen. 
(*) G. Cuvier, 1. c. p. 43, PI. V, fig. 35, geeft de afbeelding van een paar horens, door Lewis en Clarke van de 
noord- westkust van Amerika medegebragt. Deze horens hebben inderdaad veel overeenkomst met die van C. russa ; 
maar het strijdt tegen alle wetten van de geographische verspreiding der herten en der dieren in het algemeen, te 
vooronderstellen, gelijk G. Cuvier wil, dat onze Cervus russa van Java ook in Amerika gevonden zoude worden. 
Waarschijnlijk zijn de afgebeelde horens uit andere streken afkomstig, of wel behoorden zij aan eene der kleinere 
Noord- Amerikaansche soorten, bij welke de middelste tak der horens, uithoofde van den jongen leeftijd, nog niet 
geheel ontwikkeld was: eene omstandigheid, die ook dikwijls bij het hert van Japan, den Cervus sika, Temm. (Fauna 
Jap. PI. 17) voorkomt, ofschoon de horens van dit hert in den normalen staat, even als die van onzen C. elaphus en 
van den Noord-Amerikaanschen C. canadensis, altijd met middeltakken voorzien zijn. Op Ceylon schijnt daaren- 
tegen een groot hert voor te komen, hetwelk, door de lengte van den achtersten en bovensten horen tak, meer met 
Cervus russa, dan met C. equinus schijnt overeen te stemmen. Dit dier is echter slechts door eene teekening van 
Daniell bekend, naar welke Hamilton-Smith , onder den inlandschen naam Gona, dien het dier volgens Daniell op 
Ceylon draagt, eene bescluijving geeft, met de onjuiste bijvoeging echter van den Latijnschen naam Cervus unicolor, 
Schreber. Zie Hamilton-Smith, 1. c. bl. 108. 
