219 
De Cervus russa van Java bereikt niet geheel de grootte van Cervus equinus; maar zijne horens zijn, 
alhoewel minder krachtig, veel langer en wijder uiteengespreid. De geheele lengte der oude mannetjes 
bedraagt omstreeks l m ,65, en hunne hoogte ongeveer 1 meter. 
De schedelvorm verschilt aanmerkelijk met dien van Cervus equinus. De snuit is een weinig korter 
en loopt smaller toe. De traanholte is minder groot en diep. Het voorhoofd rijst naar de kruin sterk 
in de hoogte, en ook de stelen of rozenstokken, welke de horens dragen, zijn meer naar boven gerigt, 
dan die van Cervus equinus en Cervus Kuhlii. De horens zijn veel langer, dunner, zwarter van kleur, 
meer gepareld en groeijen veel verder uit elkander, dan bij Cervus equinus. Hunne geheele lengte 
bereikt bijkans het dubbele, en hunne grootste verwijdering van elkander is omstreeks een derde gedeelte 
grooter, dan de lengte van den kop bedraagt. De hoofdsteng is, tot op de halve lengte der horens, 
naar achteren en sterk naar buiten gerigt; maar van daar stijgt de achterste tak, evenwijdig met dien 
der voorzijde, sterk naar boven, terwijl deze voorste tak zich bijkans loodregt verheft, maar op de 
onderste helft zijner lengte naar buiten gekromd is. De achterste der beide bovenste takken is zeer 
lang, en neemt meestal de helft der geheele lengte van de horens in; de voorste is een derde korter. 
De onderste tak vormt met de hoofdsteng van het gewei eenen hoek van omstreeks vijf-en-veertig 
graden; hij loopt aanvankelijk sterker naar buiten, maar is in de tweede helft van zijne lengte altijd 
naar binnen gekromd. Zijne lengte bedraagt meestal de helft van de geheele lengte der horens; bij 
anderen minder; zeldzaam meer. Er hebben ondertusschen ook bij deze soort individuële afwijkingen 
der horens plaats, maar deze zijn minder in het oog vallende, dan bij C. equinus. De achterste tak is 
somtijds korter, dan gewoonlijk, en overtreft in dat geval naauwelijks de lengte van den bovensten voortak 
(PI. 45, fig. 3). Bij een zeer groot gewei dezer soort, in het Rijks-Museum aanwezig, is de onderste 
tak buitengewoon lang, en bevindt zich aan zijn’ wortel nog eene onvolkomen ontwikkelde, knobbel- 
vormige punt. De voorste boventak is verders in twee takken, van gelijke lengte, gesplitst (PI. 45, fig. 2). 
Wij schrijven deze twee laatste verschijnselen alleen aan eene misvorming toe, gelijk die aan de horens 
van alle hertensoorten wordt opgemerkt. 
De haren zijn minder stug dan van Cervus equinus, en onderscheiden zich vooral daardoor, dat zij, 
even als bij ons gewoon hert en ree, gegolfd en aan den hals iets langer, dan aan de overige deelen zijn. 
De staartkwast daarentegen is veel minder dik, maar langer. — Nooit hebben wij bij deze soort eene 
kale vlek aan den onderhals, gelijk bij C. equinus, waargenomen. 
De kleuren der vacht van C. russa zijn in het algemeen valer en lichter, dan van Cervus equinus, 
meer eentoonig bruin, met een’ flaauw rood-bruinachtigen tint, maar nooit in het vuurroode of geel- 
bruine trekkende. De staartkwast is bruin, in plaats van zwart; de borst trekt in het zwarte; de onder- 
buik, de binnen- en onderdeden van alle vier de poolen en de voorzijde der voorpooten zijn bruinachtig 
wit. Aan de lippen bemerkt men naauwelijks eenig wit, aan de mondhoeken geen zw art, en de billen 
missen steeds de lichte vlek. — Het wijfje onderscheidt zich in kleur niet van het mannetje, en ook de 
jongen stemmen, in dat opzigt, behalve dat zij meer eentoonig van kleur zijn, met de ouden overeen. 
