222 
oorden talrijk aan, welke tot jagtplaatsen der inlandsche grooten bestemd zijn. Zoodanige jagtplaatsen 
beslaan gewoonlijk in uitgestrekte vlakten en zacht golvige landstreken, hier en daar van dalen door- 
sneden, w'elke met wild hout bewassen zijn, terwijl het meer effene land eeniglijk met het hoog óp- 
schietende alang-alang (Imperata) bedekt is, hetwelk jaarlijks, in het drooge getijde, w T ordt afge- 
brand, ten einde door de jonge halmen den herten een beter voedsel te verschaffen en hen daardoor 
uit den omtrek aan te lokken. Behalve de onderhavige hertensoort, welke doorgaans in kudden van 
verschillende grootte te zamen leeft, grazen ook de wilde koeijen en stieren gaarne op zulke, met 
jong gras voorziene weiden, en kiezen zich uit dien hoofde dusdanige stille streken vaak zoo lang ten 
verblijve, tot zij, bij eene groote drijfjagt, daaruit verjaagd of gedood worden. Die jagten worden 
steeds te paard uitgeoefend; de jager berijdt zijn ros zonder zadel of dekkleed, rent het uitgedreven 
wild, in den snelsten galop, achterna, tot hij het ter zijde is; alsdan trekt hij zijn zwaard, hetwelk eene 
lengte heeft van omstreeks anderhalven Rijnlandsehen voet, uit de scheede, houwt het dier in den hals 
of den rug tot dat het nederzijgt en, nu ijlings van het paard springende, snijdt hij zijnen buit eerst de 
pees van Achilles en vervolgens, onder het prevelen der woorden: »in den naam van God,” de keel af, 
opdat het bloed uit het ligchaam stroome en het vleesch niet onrein worde voor den regtgeloovigen 
Moslim (*). Het dooden der dieren wordt op Borneo, door de bevolking des Sultans van Banjermasing, 
en op Celebes, door de Makassaren en Boeginezen, als insgelijks de leer van Mohammed belijdende, 
op dezelfde wijze ten uitvoer gebragt; maar de herten worden daar, in plaats van met den houwer, 
met hand- of werpstrikken, bij wijze van den Zuid-Amerikaanschen Lasso, gevangen. In de gegevene 
afbeelding (-{-) eener hertenjagt, uit de gemelde Suftanslanden, op Borneo, vindt men aangetoond, 
dat de vangstrik met het achtereinde aan den toom van het paard is vastgemaakt; hij wordt het hert 
door middel van een’ langen en dunnen bamboesstok, van 8 — 9 Rhijnl. voet, dien de jager in de regter 
hand houdt en welke van boven eene spleet heeft, waar tusschen de strik zit vastgeknepen, over den kop 
geworpen. De strik zelf heeft gewoonlijk de dikte van eene zwanenschacht en is uit den bast eener 
Malvaceae (Hibiscus) gevlochten. — Op Timor en omliggende eilanden, waar de gesteldheid van den 
grond en de maatschappelijke toestand der bewoners zeer aanmerkelijk verschilt van hetgeen men in de 
genoemde Muzelmansche rijken waarneemt, komen de herten meer in kleine troepen verspreid voor, 
en worden zij in den regel met den kogel gedood, daar in die streken schier elk inlander in het bezit 
is van een schietgeweer, meest van Portugeschen of Engelschen oorsprong. Ook op Amboina worden 
zij veelal geschoten, of, gelijk Yalentyn verhaalt, in het w'ater gedreven en met behulp van kleine booten 
gevangen. In die oostelijke streken zijn zij echter veel minder menigvuldig, dan in de grootere westelijke 
landen; het talrijkst troffen W'ij hen in de zuid-oostelijke gedeelten van Borneo aan. Daar is hunne jagt 
de bijzondere eigendom van den Sultan en diens broeder, den Pangêran Mangkoe Boemi of rijks- 
bestuurder. Op geringen afstand van het dorp Poeloe-lampê, in de Lawut-landen, hebben wij, in de 
uitgestrekte alang-alang vlakten, meer dan eens kudden van vijftig tot honderd-vijftig, ja zelfs van 
twee-honderd stuks ontmoet, en bij groote jagten, welke de Sultan steeds in persoon bij woont, worden 
daar niet zelden, in twee of drie dagen, zes- tot aeht-honderd herten gevangen en gedood. 
(*) Volgens Soerat II en V van den Koran. 
(j) Afdeeling Land- en Volkenkunde van dit werk, PI. 55. 
