224 
PI. 45, lig. 14). Bij sommige voorwerpen zijn ondertusschen de horens kleiner, slanker en naderen 
de takken digter tot elkander. Bij anderen wederom (gelijk bij het in PI. 44 afgebeelde voorwerp) zijn 
de horens krachtiger dan gewoonlijk. Wanneer zij den hoogslen graad van ontwikkeling bereikt heb- 
ben, zijn zij een en een half maal zoo lang als de kop, en zij staan alsdan van boven soms even ver van 
elkander, als hunne geheele lengte bedraagt, ja zelfs nog wel eens verder. De lengte van den bene- 
densten tak beslaat, van den horenwortel gemeten, omstreeks het derde gedeelte van de geheele lengte 
der horens. Deze tak is naar hoven gerigt en meer of minder naar binnen of naar achteren gebogen. 
Yan boven de gaffel van voornoemden tak af aan, zijn de horens meer naar buiten gebogen, maar, 
onder de gaffel der beide bovenste takken vertoonen zij eene schielijke binnenwaartsche kromming,. 
De bovenste voortak stijgt met eene flaauwe bogt in de hoogte en is meestal een weinig naar binnen, 
somwijlen ook (zie PI. 45, fig. 12) een weinig naar buiten gerigt. Zijne lengte komt ten naastebij 
overeen met die van den ondersten tak. De bovenste gaffel of takverdeeling bevindt zich aan het einde 
van omstreeks het tweede derde van de lengte der horens. De boven achtertak is veelal een derde, 
somtijds echter een vierde korter, dan die van voren, een weinig naar boven en sterker naar achteren 
dan naar binnen gerigt. De krans aan den wortel der horens heeft, als gewoonlijk, een zeer knobbel- 
achtig aanzien, maar de horens zelven zijn nooit met knobbeltjes bezet en, ofschoon met vele groeven 
in de lengte voorzien, echter minder ruw, dan die der meeste overige hertensoorten van deze groep. 
Zij zijn donker bruin van kleur, een weinig in het roodachlige spelende en meestal aan de punten 
meer bruin achtig geel. 
De heerschende kleur van het hair is een glanzend donker bruin, met vele fijne, bruin-geelachtige 
spikkeltjes. Deze spikkeltjes ontstaan daardoor, dat ieder hair met bruin-geelachtige ringjes voorzien is. 
Op de pooten, de borst, de middellijn van den rug en de kruin van den kop verdwijnen deze ringen 
somtijds geheel en al, en deze deelen zijn dan eenkleurig bruin en niet zelden donkerder, dan het overige 
des ligchaams. Aan de onderzijde van den hals en het grootste gedeelte van den kop neemt daarentegen 
de bruin-gele tint de bovenhand, zoodat deze deelen veel lichter zijn, dan de romp en de pooten. De 
haren aan de binnenzijde der ooren, de onderlip en een smalle rand aan de zijden der bovenlip zijn wit- 
achtig; en men ontwaart meestal aan de zijden van den snuit eene zwartachtige vlek, die zich van den 
mondhoek schuins tot aan den achterkant van den naakten neus uitstrekt. De buik, van de onderborst 
af, is wit, en deze kleur strekt zich vervolgens over de voorzijden der achterpooten, tot op de helft hunner 
lengte, uit. De staart is van boven bruin, van onderen wit. De hairbundel, aan de achterzijde der 
achterpooten, en eene vlek, die zich van de zijde der groote tot aan de kleine hoeven uitstrekt en den 
geheelen achterkant der pooten, tusschen de hoeven inneemt, zijn roodachtig geel-bruin van kleur. 
Dit hert is tot nog toe nergens waargenomen, dan op de kleine Baviaans- of Lubeck-eilanden (misschien 
alleen op het grootste derzelve), welke in de Javaansche zee, op ongeveer de geographische lengte der 
westpunt van Madura, zijn gelegen. — Daar wij die eilanden niet in persoon bezocht hebben, kunnen 
wij geene uitvoerige berigten omtrent de levenswijze van deze soort mededeelen. Toen wij in het najaar 
van 1836 van Borneo naar Java lerugkeerden en, te land, over Toeban, aan de noordkust van Java, 
reisden, zagen wij in dit groote dorp zeven stuks van dit hert, welke vrij in een grasperk rondliepen en 
