227 
op Java, Kidhang en Mintjak (*) heet. Yan dezen laatsten naam, een’ der minst bekende in Indië, 
is het eenigzins verbasterde woord Muntjak afkomstig. 
Uit deze benamingen blijkt, dat de inlanders het onderhavige dier evenmin ergens tot de eigenlijke 
herten rekenen, als bij ons in het dagelijksehe leven, de ree onder hen gerangschikt wordt. En 
inderdaad, evenzeer als dit nuttige dier in zoo menig opzigt van het gewone Europesehe hert verschilt 
wijkt ook de Mintjak, die, als het ware, onze ree in de genoemde tropische landen vervangt, van de 
daar inheemsche Roesa’s af; niet slechts in ligchaamsbouw en geheel uiterlijk aanzien, maar ook in 
levenswijze en geaardheid. — De Kiedjang of Mintjak leeft altijd gepaard; zelden ontmoet men er een’ 
alleen, en even zelden drie of vier bij elkander, die alsdan steeds uit ééne familie bestaan. De wil- 
dernissen, in welke hij het liefst zijn verblijf kiest, zijn die der voorbergen en voorbosschen, en het 
lage hout in de vlakten, of het hoog en digt staande alang-alang. De jonge halmen dezer grassoort 
(Imperata) en van andere Gramineae (Bambusa, enzv.), de bladen van Euphorbiaceae (Emblica), 
van onderscheidene Malvaceae (Urena), Tiliaeeae (Grewia) en Urticeae (Ficus en a.) maken 
hoofdzakelijk zijn voedsel uit. In de ochtendstonden treft men hem het meest etende aan. Hij is voor 
het overige schuw, heeft een scherp gehoor en een’ fijnen reuk. Men vangt hem met netten en in 
strikken, schiet hem, op den loer staande, in de ochtend- en avonduren, of vangt hem met behulp van 
menschen en honden bij dag; de genoegelijkste jagt op hem echter is óf met honden alleen, óf door 
hem te paard na te zetten. Aan deze tijdkortende uitspanningen geven vooral de inlandsehe Grooten 
zich gaarne over. Wordt de Mintjak uit zijnen schuilhoek gedreven en te paard of door honden ver- 
volgd, dan vlugt hij, in snellen loop, naar het eerste het beste struikgewas, om zich op nieuw te ver- 
schuilen; maar komen hem de vervolgers, alvorens hij zoodanig boschaadje heeft kunnen bereiken, te 
digt nabij, dan tracht hij aanvankelijk, door zijdelingsche sprongen en onverwachte slingeringen in den 
loop, zich te redden; doch, kan hem ook deze list niet meer baten, of gevoelt hij zich te zeer vermoeid, 
dan houdt hij plotseling stand en duikt, zoodat de paarden en honden, in de drift, langs en over hem 
voortrennen, alswanneer hij oogenblikkelijk weder oprijst en andermaal zij- of rugwaarts de vlugt neemt. 
De vervolging begint op nieuw en duurt soms nog geruimen tijd voort; veelal zoo lang tot het arme dier, 
geheel afgemat, zich naauwelijks meer kan staande houden en door zijne, vaak niet minder afgetobde 
vervolgers gevat wordt. De volwassene mannetjes verdedigen zich ondertusschen ook dan nog woedend 
met hunne scherpe hoektanden en brengen aan de honden dikwerf aanmerkelijke verwondingen toe; 
ook schopt de Mintjak op eene gevoelige wijze met de achterpooten. Indien hij jong gevangen wordt, 
is hij volkomen tam te maken; maar men moet hem evenwel steeds opgesloten houden, daar hij de 
neiging tot den wilden staat nooit in dien graad verliest, noch zich aan den mensch gewent, gelijk de 
eigenlijke herten. Zijn vleeseh heeft, in smaak en malschheid, veel overeenkomst met dat van onze ree. 
Vele inboorlingen van Java mogen het echter niet eten, vooral niet dat der wijfjes, als een gevolg van, 
gelijk zij beweren, door hunne voorouders gedane gelofte. De Sundanezen noemen dit verbod 
(*) Deze naam komt vermoedelijk van het Sundanesche werkwoord ™ tintjak (Maleisch indjakh ), 
hetwelk: treden, trappen, of iets op onstuimige wijze met de voeten bejegenen, beteekent en ontleend schijnt 
te zijn aan het hevige trappen of schoppen met de achterpooten , waardoor de Mintjak , wanneer hij door menschen 
of honden wordt aangegrepen, zich tracht te verdedigen. 
