De eerste dezer af deel in gen, de soorten van Amerika bevattende, welke door hare eentoonige, meestal 
bruinachtige kleur, door haren zwaarderen, kor teren bek en naar evenredigheid hoogere poolen geken- 
merkt zijn, werd door nieuwere natuurkundigen als een eigen geslacht (Myioturdus, Pr. Max.) 
voorgesteld, en in hetzelve werden verscheidene andere, vroeger tot Myiothera behoorende, allengskens 
meer en meer van den grondvorm afwijkende soorten opgenomen. Naar deze wijze van zien worden 
onder den naam van Pitta slechts die soorten begrepen, welke in de oude wereld t’huis zijn, en aan 
deze komt ook inderdaad de naam van Pitta in den naauweren zin alleen toe. Zich nader aan de 
lijsters aansluitende dan de soorten der nieuwe wereld, zijn zij van laatstgenoemde ligt te onderscheiden 
door hare uitstekende kleuren, gelijk zij ook door haren langeren en minder sterken bek, kortere poolen, 
en meestal een’ weinig langeren staart van dezelve afwijken. Ofschoon in de oude wereld te huis 
behoorende, is echter hare verspreiding, naar evenredigheid beperkt: want men heeft dezelve tot 
heden noch in Afrika, noch in het voorste gedeelte van Azië waargenomen, en als eigen aan de 
onder de heete luchtstreek gelegene landen, worden zij natuurlijk evenmin in Europa, als in het 
koude en gematigde Azië gevonden. Tot nu heeft men dezelve slechts in Bengalen, op de meeste 
eilanden van den Indischen Archipel tot de Philippijnen en Nieuw-Guinea, en in Nieuw-Holland aange- 
troffen. Daar er echter van de 13 bekende soorten van dit geslacht tot heden slechts eene in Bengalen 
en eene in Nieuw-Holland zijn opgemerkt, en de overigen daarentegen alle in den Indischen Archipel 
leven, zoo moeten wij laatstgenoemde wereldstreek als het ware vaderland dezer vogelen beschou- 
wen. Het is opmerkenswaardig, dat zij zelfs op deze verschillende eilanden zeer onregelmatig schij- 
nen verspreid te zijn: want wij bezitten van het zoo veelvuldig onderzochte Java slechts ééne soort; 
op Timor ontdekten wij eene tweede, en op Nieuw-Guinea zijn mede twee soorten waargenomen. Op 
Borneo daarentegen leven drie soorten, en van Sumatra kennen wij er reeds vier. Niet minder belangrijk 
is de opmerking, dat de meeste der bekende soorten gewoonlijk tot één eiland schijnen beperkt te zijn; 
terwijl vele vogels van andere geslachten en ook verscheidene andere dieren dikwijls op twee en meer 
eilanden, en zelfs ook op het vasteland worden gevonden. 
Wat de verwantschap der Pitta-soorlen onder elkander betreft, zoo merken wij bij sommige eene 
groote overeenstemming op in de kleurverdeeling; terwijl andere, ten dezen opzigte, als ware het, op 
zich zelven staan. Deze overeenstemming is vooral zeer in het oog vallende en bestaat in eenen hoogen 
graad tusschen Pitta Macklotii van Nieuw-Guinea en Pitta erythrogaster van de Philippijnsehe eilanden; 
tusschen Pitta granatina van Borneo en P. venusta van Sumatra; tusschen Pitta cyanura van Java en 
P. Boschii van Sumatra; eindelijk tusschen Pitta brachyura van Bengalen, P. cyanoptera van Sumatra, 
Pitta irena van Timor en P. strepitans van Nieuw-Holland, van welke vier vogelen onderling weder eene 
meerdere toenadering tusschen de twee eersten en tusschen de twee laatstgenoemden bestaat. Opmer- 
kenswaardig is het eindelijk, dat deze vier soorten ook daarin van de overigen afwijken, dat hare eerste 
slagpen in verhouding tot de overigen veel langer is, dan zulks bij de andere soorten plaats heeft; terwijl 
Pitta gigas wederom van deze en alle overigen daardoor afwijkt, dat bij haar de vierde slagpen, bij 
alle anderen echter de dei’de de langste is en, zoo als gewoonlijk, door eenige van gelijke lengte 
wordt opgevolgd. Overigens bestaan schier bij iedere soort in dit opzigt kleine afwijkingen, welke wij 
hier niet kunnen aanvoeren. Deze vogelen, welke onderling zeer weinig van den voor het geslacht 
