4 
4 
O 031 • van hel voorhoofd 0,024; hoog aan de basis 0,007; breedte des monds van achteren 0,010; 
lengte van den tarsus 0,038; iris bruin; bek zwart; poolen donker vleeschkleurig; nagels witachtig. 
De P. cyanura is een bergvogel, die slechts zeldzaam in lage, effene boschstreken voorkomt. Men vindt 
hem het meest in oude koiïijplantaadjen en op zulke, digt met heesters, struiken en rietachtige gewassen 
begroeide plaatsen, die op eene hoogte van twee honderd tot duizend ellen boven het zeevlak gelegen 
zijn. Hier houdt hij zich gewoonlijk in de somberste oorden op, en meest altijd digt nabij of op den 
bodem. Hij loopt zeer vlug, doch meerendeels met rukken, blijvende hij telkens, na iedere kleine, snelle 
voorwaartsche beweging, eenige oogenblikken stilstaan, met het kopje naar onderen gebogen om op den 
grond te gluren, of naar de hoogte gerigt om in het rond te zien. Niet zelden treft men hen bij paren 
aan; doch ook dikwerf alleen. Bevinden er zich soms meerdere bij elkander, tot 5 of 6 toe, dan is zulks 
altijd eene familie, waarvan de jongen nog niet lang geleden het nest zijn ontvlogen, en die nog ge- 
durende eenigen tijd met de ouders zamenleven. — Wanneer twee oude mannetjes elkander ontmoeten 
vechten zij somwijlen met elkander, even als de kwartels, de Hemipodius pugnax en andere strijdzuchtige 
vogels, wier verblijf op den grond is. Even als bij dezen, vinden bij P. cyanura, dergelijke kampen 
meestal plaats, kort voor en in den tijd der paring, die bij deze soort tusschen de maanden januarij en 
mei schijnt te geschieden. Wij ontvingen eens bij den berg Parang in de Preanger-Regentschappen, 
een nest van dezen vogel, op den 14 de “ februarij, dat, even als een ander, hetwelk ons eenige weken 
later werd gebragt, 5 eijeren bevattede; een derde nest, met slechts 4 eijeren, vonden wij aan de 
westelijke helling van den berg Pangerango in de maand maart, en een vierde eindelijk, met een gelijk 
getal eijeren, verkregen wij in het begin van april. Gemeenlijk staat het nest laag bij den grond, slechts 
zeldzaam tot op 6—8 voet hoogte. Het is meestal in een’ donkeren struik of tusschen een’ digten varen- of 
Orehideënbos geplaatst, die hier of daar aan den stam van eenen ouden boom als parasietplanten groeijen. 
Daar deze veelal zeer ineen gedrongen gewassen in hun binnenste meerendeels vrij vochtig en molmig 
zijn, is het nest somtijds van onderen geheel en al doorweekt. Het is zonder kunst of eenige stevigheid, 
uit drooge bladeren en wortelen te zamengesteld, en soms ook met eenige grashalmen en dorre stukjes 
riet doormengd. Zijne bijkans half kogelvormige gedaante beslaat in doorsnede, ongeveer eene palm en 
vier tot zes duimen. De eijeren, 4 of 5 in getal, vergeleken met die der Europesche vogelen, komen 
het naaste bij die van den wielewaal (Oriolus galbula), zijn echter van eene minder langwerpige 
gedaante, en aan vele afwijkingen ten opzigte der kleur onderworpen. De rood-bruin-zwarte punten 
en vlakjes, en de heldere marmerachtige teekening, welke men dikwerf tusschen deze vlakken ziet, zijn 
meestal aan het stompe einde van het ei, als opeen gehoopt. Bij sommigen is deze teekening zoo bleek 
en onduidelijk, dat het ei vaak eenkleurig wit schijnt te zijn. Ook de gedaante verschilt somtijds, 
daar eenige langwerpig, andere meer rondachtig zijn. Onder de Indische vogelen zijn het vooral de 
eijeren van Eurylaimus nasutus en van Edolius longus, bij welke men overeenkomst met die van Pitta 
cyanura opmerkt. 
Over het geheel is deP. cyanura niet bijzonder schuw , ofschoon men ook somwijlen individuen aantreft, 
die zich niet gemakkelijk onder het schot laten komen. Opgejaagd wordende, vliegt zij meerendeels 
digt langs den grond, met sterken wiekslag en vrij snelle vlugt; verwijdert zich op meer of minderen 
