o 
8 
voorland benoorden Padang, en de kleine, gedeeltelijk met heesters en struiken begroeide strandvlakte, 
welke den achtergrond van de baai Boengoes vormt. Hier ontmoetten wij de cyanoptera meestal langs 
den voet van het lage, houtrijke voorgebergte, waar zij zich gemeenlijk op donkere en vochtige plaatsen, 
tusschen doornheggen en ander kreupelhout ophield. Zij wijkt overigens in zeden niet van hare andere 
geslachtsgenooten af. Het kleed van het wijfje is weinig of niet van dat van het mannetje onderschei- 
den, uitgezonderd hare bleekere en minder groote, roode buikvlek. De iris is bruin, de bek zwart, 
en de pooten zijn bleek vleesehkleurig. 
V. PITTA GIGAS. 
De Heer Temminek heeft in zijne Planches coloriées (217), dezen vogel het eerst beschreven 
en een oud individu van denzelven afgebeeld. Wij hebben van deze soort, welke met Pitta strepitans 
de grootste van het geslacht is, slechts één jong mannetje, in de maand junij 1834, op Sumatra, aan 
de helling van den berg Singalang, in eene afgelegene sombere vallei , die, even als de geheele omstreek, 
met hoog oorspronkelijk bosch bedekt was, in bezit gekregen. Deze vogel zat op den dorren tak van 
eenen lagen struik en toonde niet de minste schuwheid. De weeke, roodaehtige mondhoeken en de 
donzige hoedanigheid der vederen deden zien, dat dit individu het nestkleed nog niet had afgelegd. Yan 
het fraaije blaauw, dat den rug, de vleugels en den staart des ouden versiert, is slechts een flaauw 
spoor op den staart aanwezig, zijnde deze deelen daarentegen donker geel-bruin, op de vleugels naar 
het zwarte trekkende, terwijl de dekvederen digt bij de punt eenen geelachtigen spiegel hebben. De 
onderdeden van den vogel, welke bij de ouden eenkleurig okergeel zijn, vertoonen zich bij de jongen 
vuil bruinachtig geel, op de borst met geel-wit en zwart-bruin geschakeerd, daardoor ontstaande, dat 
de donkere v.eren, even als de dekvederen der vleugelen, nabij hare punt eenen helderen spiegel hebben. 
Dezelfde teekening en kleurverdeeling merken wij op bij de kleinere vederen, die den kop en hals van 
boven en tot op de schouders bedekken. Naar de zijden van den kop en hals wordt het geel allengskens 
helderder en gaat aan de keel in eenen eenkleurigen, licht rozen-rooden tint over. De bek, die bij de 
ouden zwartachtig is, vertoont zich bij de jongen doorschijnend hoornkleurig, naar het roode zweemende. 
De zwarte halsband ontbreekt nog geheel en al 5 daarentegen is de zwarte streep achter het oog volkomen 
en even duidelijk als bij de ouden. 
YI. PITTA ATRICAPILLA. 
Bufïbn reeds heeft deze soort in de Planches enluminées (89) onder den naam van Merle des 
Philippines afgebeeld. Wij weten niet in hoeverre zijne opgaaf omtrent haar vaderland juist is, en 
merken slechts aan, dat wij van Borneo eene Pitta hebben medegebragt, welke met de afbeelding van 
Buflbn in de meeste deelen overeenkomt, behalve dat de bek zwart in plaats van rood is (*); dat de 
( ¥ ) Voorondersteld , zoo als men beweert , dat aan het door Buflbn afgebeekle exemplaar een valsche kop (die van een’ 
zwarten lijsLer) is opgezet, dan heeft dat exemplaar toch nog andere kenmerken , door welke het zich van onze P. atricapilla 
van Borneo onderscheid!. 
