11 
eene monsterkaart van verwen te beschouwen. Om die redenen wijkl ook de klcursvcrdeeling van 
dezen uitmuntend fraaijen vogel, grootelijks van die der overigen af, en mag, in dat opzigt, als eene 
op zich zelve staande soort worden aangemerkt. Het zijn echter niet alleen de kleuren, welke deze 
vogelsoort van hare geslachtsverwanten verwijderen. Ook in den vorm van het gevederte, vooral van 
dat des kops, ontwaart men eene uitzondering op den gewonen regel. In het algemeen moeten wij 
aanmerken, dat het zamenstel en de gedaante der vederen bij de verschillende soorten dezer vogelen, 
onderling meer of min van elkander afwijken. Overal, waar de kleuren fraai zijn, nemen dezelve eenen 
metallieken glans aan, welke in het blaauw en in het groen meestal sterk, doch in het rood minder 
krachtig uitblinkt. De draden, welke de vlag der vederen uitmaken, zijn bij deze laatste soorten ge- 
woonlijk niet aan elkander verbonden, waardoor de vederen vaak het aanzien hebben van gesplitst te 
zijn, zoo als zulks vooral bij die vogels het geval is, welke door veelvuldige behandeling bedorven werden. 
Deze opmerking is echter niet op alle gedeelten des ligchaams toe te passen, maar vooral in het oog- 
vallende bij de roodkleurige vederen van het achterhoofd der Pitta granatina, bij de blaauwe op de borst 
van Pitta Macklotii enzv. — Zeer zeldzaam nemen de vederen dezer vogels eene schubachtige gedaante 
aan, zoo als dit bij Pitta granatina plaats heeft, waar dezelve ook, behalve de roode van het achter- 
hoofd, veel ronder zijn, dan die van de overige soorten. 
Vergelijken wij nu onze nieuwe soort met de overigen, zoo vinden wij, dat dezelve bijzonder geken- 
schetst wordt, door de langwerpige gedaante der vederen van het bovenste gedeelte des ligchaams: 
daar namelijk die van den kop ongemeen smal en volmaakt lancetvormig zijn; terwijl die van den rug- 
zicht veel langwerpiger vertoonen, dan bij eenige andere soort, en al de draadjes der vlag gesplitst zijn. 
De vederen op de overige deelen van het ligchaam leveren niets op, wat bijzondere vermelding ver- 
dient, als alleen, dat de witte vederen der keel kleiner zijn dan gewoonlijk, en dat die van de borst en 
den buik, even als die der bovenste deelen, eenen sterk metallieken glans hebben. 
Onze nieuwe vogel evenaart in grootte de Pitta venusta van Sumatra, en komt ook ten opzigte van 
den vorm en de zwarte kleur des beks met deze soort het meest overeen. Het geheele bovengedeelte 
van het hoofd tot in den nek toe, is bedekt met vederen van die eigenaardige lancetvormige gedaante, 
welke wij zoo even vermeld hebben, en deze vederen zijn van het fraaiste kobalt-blaauw met een’ zacht 
groenen of geelachtigen weerschijn. De breede, zwarte, fluweelachlige band, welke van de neusgaten 
langs de zijden van den kop loopt, wordt achter de oogen zeer breed; aan de zijden van den hals wederom 
smal, en breidt zich aldaar uit als een breede kraag, welke het geheele achterste gedeelte van den hals 
beslaat. De kin, de keel en de hals van voren en gedeeltelijk ook aan de zijden zijn witachtig, met 
een’ flaauwen, vuil gelen tint. Onmiddellijk naast deze minder zuivere kleur ligt het git-zwart der 
borst, hetwelk spoedig in het donkere smalt-blaauwe overgaat, dat het overige van de borst en den 
buik bedekt, naar achteren echter verflaauwt, in graauw-zwart verandert, en aan den onderbuik dooi 
eenen vuilen, grijs-gelen tint wordt vervangen. De rug is nagenoeg vuur-rood. De slagpennen, welke 
puntiger zijn dan gewoonlijk, en van welke de derde een weinig korter is dan de vierde, zijn bi om- 
zwart, welke kleur ook, ofschoon een weinig helderder, het binnenste der vleugels inneemt. De groole 
