33 
30 
elkander, die van de eene hooge boomkruin naar de andere vlogen ; doch na het lossen van het schot op 
een’ van dezelve, verdwenen de twee andere spoedig uit zijn gezigt. — Eenige jaren later zijn door de 
Heeren Horner en Overdijk, welke na ons vertrek uit ïndië, het dierkundig onderzoek met ijver en nut 
voortzetteden, in dezelfde bergbosschen nog twee individuen verzameld, van hetwelk een hier voren, 
in het algemeen overzigt, als een waarschijnlijk jong wijfje is aangeduid. — Zoo min aan het door Rallies 
aangeteekende, als aan hetgene, vertaald in de Planches coloriées, omtrent de kleur der oogen, 
der pooten en van den bek te lezen staat, hebben wij niets anders bij te voegen, dan alleen, dat de bek, 
ter zijde aan den wortel, licht blaauw of witachtig, doch naar voren toe bruinachtig graauw of gom- 
kleurig is. 
Yin. BUCEROS PLIGATUS. 
De Sundanezen op Java noemen deze soort Djoelang (*). Zij is een zeer verspreide vogel, die 
vooral in de groote bergwouden, in de zoogenaamde vijgenstreek, tot op de hoogte van ongeveer 
5000 voet boven het zeevlak, gemeen is. Men vindt dezen Buceros ten allen tijde van het jaar bij 
paren; doch ook somwijlen in troepen van 6 tot 10 individuen vereenigd. Hij houdt zich, even als 
Buc. rhinoceros, bij voorkeur in zeer hoogstammige boomen op, voedt zich op Java met dezelfde 
vruchtsoorten, is even wantrouwend en schuw, en heeft eene even logge en ruischende vlugt. Zijn 
geschreeuw' luidt ten naastebij, als: bolkak — bolkak — welke klanken dikwerf twintig- en meermalen 
achter elkander herhaald worden. Volgens de verzekering onzer inlandsche jagers, nestelt deze vogel 
in gaten van groote boomen, en somtijds ook in rotsholen. — Bij een oud mannetje bedroeg de geheele 
lengte 0 m ,978, van welke 0 m ,285 op den staart kwamen; vleugelbreedte l ra ,54. Een oud wijfje had 
van de punt des beks tot aan die des staarts 0 m ,882, van welke de lengte des staarts 0 m ,27 innam; 
hare vleugelbreedte besloeg l m ,386. Mannetje: iris lakrood met lich teren rand aan den appel; bek 
wit, doch aan den wortel, zoo ver zich de ruwe dwarsplooijen uitstrekken, bruinaehtig rood; de tus- 
schenruimten van de dwarsplooijen des helms vuil bruin; pooten zwart met graauwe naden aan de 
schilden. De kleur des keelzaks van beide seksen hebben wij reeds vroeger vermeld. Bij het wijfje 
is de iris bruin, met een’ fijnen gelen ring om den appel en een’ smallen roodachtigen aan den buiten- 
kant; bek, vuil wit; pooten, dof zwart met grijze naden aan de schilden, vooral aan die der teenen; 
nagels zwart. 
IX. BUCEROS RUFICOLLIS. 
De voornaamste kenmerken, waardoor zich deze soort van den Buc. plicatus onderscheidt, en die 
gedeeltelijk ook in het verschil van kleur der naakte deelen bestaan, zijn, in het algemeen overzigt, 
door ons opgegeven. Bij twee oude mannetjes van Nieuw-Guinea was de iris insgelijks lakrood, de bek 
vuil witachtig geel, doch naar de punt toe meer geelachtig wit, en rondsom aan den wortel (met inbegrip 
van de achterste helmplooi) fraai rood-bruin; de naden der helmplooijen graauwachtig bruin. Bij een 
wijfje van hetzelfde eiland, vonden wij de iris gedachtig bruin, de oogleden bijna roetzwart, den bek 
(*) In het Maleisch beteekent djoelang (ij ( — &=-) schrijdelings dragen, gelijk de kinderen op den nek, schouder 
of heup, en vandaar wordt dit ook gezegd van de wijze, waarop de apen soms hunne jongen dragen. Die betee- 
kenis is vermoedelijk bij dezen rhinocerosvogel op de dwarsloopcnde plooijen van zijnen hoorn toegepast. Een zeer 
juist gekozen, zinnebeeldige en karakteristieke naam voor dezen vogel, welke in geheel het westelijk gedeelte van den 
Archipel en op het Indische vasteland de eenige Buceros is , met zoodanig gcvormden hoorn. 
