JÓ 
33 
gegroeiden en zeer hoogen boom, ongeveer 100 voet boven den grond. Na verscheidene dagen ver- 
geefs getracht te hebben, een’ der oude vogels te dooden, lieten wij den boom kappen, daar er geen 
inboorling te vinden w as, met genoegzamen moed of geschiktheid, om den dikken, hoogen en gladden 
stam te beklauteren. Toen hij geveld was, vonden wij, omtrent 2 voet beneden de 9 duim wijde 
opening, in bet ruime hol één, naauwelijks met korte vederen half bedekt jong, dat slechts op het 
vermolmde hout en enkele weinige vederen rustte. Zijn bek, die geen spoor van hoorn vertoonde, was 
groenachtig geel} de naakte huid rondom de oogen, de mondhoeken en de, ook bij de ouden kaal blij- 
vende hals, waterachtig menierood met paarsachtigen tint} iris licht blaauw-graauw} pooten en nagels 
olijfkleurig. De hoopen drekstof, welke aan den voet van den boom lagen, bestonden alleen uit verteerde 
wilde vijgen. Wanneer de ouden voedsel aan het jong bragten, hetwelk slechts drie of viei keeicn 
gedurende den dag plaats vond, vlogen zij steeds, uit de verte van het bosch komende, dadelijk naar 
de opening van het nest-hol, klampten zich van buiten aan den stam vast, terwijl zij alleen den kop en 
hals binnen het gat staken} dit bezoek duurde ter naauwernood eene minuut, waarna zij zich onmid- 
dellijk weder verwijderden. — De Maleijers op Sumatra noemen dezen vogel Anggang gading ( ). (*) 
(*) Gading Qïjlj') beteekent: ivoor. Deze naam is waarschijnlijk ontleend van de ivoorharde zelfstandigheid , 
welke het voorste gedeelte van den hoorn dezes vogels bekleedt , en het maaksel van den hoorn dezei sooi t schijnt 
inderdaad van dat aller overige neushoornvogels af te wijken. Zoo als bekend is, wordt de hoorn dezei vogels, door 
eene aanzwelling van het oogholle-gedeelle des voorhoofdsbeens gevormd, hetwelk, zich naar alle zijden uitbreidende, 
eene meer of minder groote, holle ruimte bevat, die slechts gedeeltelijk, en wel bij de meeste soorten alleen aan den 
wortel en het achterste gedeelte des hoorns, met een zeer ijl diploë is aangevuld. De op deze wijze gevoimde, zoo- 
genaamde hoorn is van buiten, naar alle rigtingen, behalve van achteren, met een dun hoornachtig bekleedsel 
bedekt, hetwelk digt op het been aanligt. Daar echter de beenvvanden des hoorns daar, waar het diploë ophoudt, 
ZOO dun zijn , dat zij slechts een vliesje schijnen , vindt de hoorn zijn’ voornaamsten steun in de eigenlijke hoorn- 
bekleeding , en dienen de beenwanden slechts , om de binnenzijde van den hoorn in de gedaante van een vhesje 
te bek leed en ; of, indien het geheel verdwijnt, zoo als dit b. v. bij Buceros buccinator hel geval schijnt te zijn, 
draagt het been in het geheel niet bij tot de vorming van het bovenste en voorste gedeelte des hoorns. De afwijkin- 
gen, welke het maaksel des hoorns van Buceros galeatus aanbiedt, bestaan in de twee volgende hoofdpunten. Voor- 
eerst is het diploë van de beenderen, welke den snavel en den hoorn vormen , veel grover en digter, dan bij de 
overige soorten, en zoo verdeeld, dat het in het midden des hoorns bijkans eene digte massa vormt, en er alleen aan 
den wortel des’ snavels en het bovenste gedeelte des hoorns eenige ruimten overblijven, waar het d.ploe zeer ijl 
en tcedcr is, of geheel verdwijnt. De tweede en voornaamste afwijking, welke de hoorn van Buceros galeatus aan- 
biedt, is, dat het voorste gedeelte van deuzelven wordt ingenomen door eene eigenaardige , ivoorharde en zeer d.gte 
zelfstandigheid , wier weefsel en kleur het uiterlijk aanzien heeft van het zoogenaamde gele palmhout (Buxus semper- 
virens , LX Deze zelfstandigheid is aan het voorste gedeelte van den hoorn 0“,025 tot 0>",028 dik ; het begin harer 
verlenging langs den snavel heeft slechts O', 008 dikte, en verloopt van daar naar voren, alt.jd dunner wordende, tot 
aan de punt des snavels. Aan de buitenzijde van den ondersnavel, waar zich deze massa wederom vertoont, ziet men 
duidelijk , hoe zij naar achteren allengs in de hoornachtige bekleeding des snavels overgaat, van welke z.j zich 
slechts door hare digtheid, zwaarte en hooggele kleur onderscheidt. Niettegenstaande deze zelfstandigheid slechts 
als eene dikkere hoornbekleeding schijnt beschouwd te moeten worden, is zij echter aan de zijden en bovengedee en 
van den eigenlijken hoorn, met het roodkleurige hoornbekleedsel , dat de zijden des snavels en des hoorns bedekt, 
overtrokken, welk hoornbekleedsel zich naar voren, tot aan de zijranden der voorste vlakte des hoorns, en aan 
den wortel van het voor den hoorn verlengde gedeelte des snavels uitstrekt. liet is vooraainclij i 
deze zelfstandigheid, welke, met de meer of min vaste massa, die het diploë vormt, ei toe y raag , aan een 
hoorn, en dus ook aan den snavel van dezen vogel, zulk eene aanmerkelijke zwaarte te geven, ( at zij 
snavel aller andere neushoornvogels verreweg overtreft. 
Aves. 
U 
