36 
Deze vogels, welke alle het kenmerk gemeen hebben, dat hun bovensnavel van twee tanden voorzien 
is, worden om deze reden, in de stelsels gewoonlijk achter de eigenlijke tweetandige valken (Falco 
bidentalus, Lath. PI. col. 38. en Faleo diodon, Lath. PI. col. 198. of Bidens femoralis, Spix, Av. Bras. 
Tab. 8, beide van Brazilië) geplaatst. Vergelijkt men echter deze vogels onderling en met de zooge- 
naamde edelvalken, aan welke zich de laatste aansluiten, zoo vindt men aldra, dat zij groote ver- 
scheidenheden aanbieden en dat de soorten der groep Lophotes, in meer dan een opzigt, op zich 
zelven verdienen te staan, of in de nabuurschap van zekere andere, zeer onedele roofvogels, de 
Cymindis, geplaatst te worden. Om deze stelling te bewijzen, willen wij de voornaamste kenmerken 
der tweetandige valken aanvoeren en hunne verwantschappen uiteenzetten. 
De eigenlijke tweetandige valken, Bidens, Spix, of Harpagus, Vigors, waartoe de beide boven- 
genoemde soorten uit Brazilië: Falco bidentatus en diodon, behooren, en onder welke door sommigen, 
zoo als b. v. door Swainson (*), maar zeker ten onregte, ook Falco coerulescens, Lath., van de westelijke 
Sunda-eilanden, en Falco rulipes, Besecke, uit Europa, geteld worden, onderscheiden zich van de 
edelvalken en zelfs van de toornvalken, behalve door de aanwezigheid van eenen dubbelen tand in den 
snavel, door hunne kortere en veel meer afgeronde vleugels, zoodat bij hen de vierde en niet de tweede 
slagpen de langste is; verder door hunne hoogere pooten en voornamelijk door de veel kortere teenen, 
welke echter van onderen met balletjes, als bij de eigenlijke valken, voorzien zijn. 
Die valken met dubbelen tand daarentegen, welke onder het geslacht Lophotes begrepen w T orden, 
wijken van de voorgaande en, in eene nog hoogere mate, van de eigenlijke valken door de volgende 
kenmerken af. Hun bovensnavel is minder hoog en langer, en derhalve zwakker; de tanden zijn 
minder groot en veel minder krachtig; de ondersnavel heeft in stede van twee, gewoonlijk drie tand- 
achtige uitsteeksels; de hairvedertjes der teugels zijn aan den wortel, even als gewone vederen, met 
fijne draadjes voorzien; de neusgaten zijn niet rond, maar langwerpig; de vleugels zijn, ofschoon de 
slagpennen dezelfde onderlinge verhouding hebben, veel langer dan bij Bidens; de staart is insgelijks 
langer; de voetwortels zijn van voren, in plaats van met ééne reeks, met twee of drie reeksen kleine 
schilden bekleed; de pooten en voornamelijk de teenen zijn veel korter; de nagels minder gekromd en 
zwakker; de teenen slechts aan de punt van onderen met een balletje voorzien, en de geheele onder- 
vlakte van den poot veel breeder, en als het ware eene soort van zool vormende, meer tot zitten, dan 
tot het grijpen en vasthouden der prooi geëigend. Eindelijk is hun achterhoofd met eene kuif voorzien 
en hunne kleurverdeeling geheel verschillend. 
(*) The Natur. List. etc. of Birds, II. p. 213. Falco coerulescens en F. rufipes hebben evenmin eenen dub- 
belen tand in den snavel als F. candicans ; hunne vleugels zijn puntig , even als bij de eigenlijke valken , en niet de 
vierde, maar de tweede slagpen is de langste; eindelijk zijn hunne teenen veel langer, dan bij het geslacht Bidens, 
voornamelijk bij Falco coerulescens, welke met F. sericeus, Kittlitz ( Faucon de la Gironnière , Voy. de la Boni te, 
Ois. PI. 1.) van de Philippijnsche eilanden, eene kleine groep vormt onder de edelvalken, en voor het minste niet 
met F. rufipes in eene en dezelfde afdeeling kan gebragt worden. 
