42 
Ofschoon nu deze drie soorten, ten opzigte van het boven aangevoerde kenmerk der afgeronde nagels 
en ook door hare levenswijze, met elkander overeenstemmen, blijkt het niet te min bij een meer naauw- 
keurig onderzoek, dat de beide laatste soorten onderling groote overeenkomst met elkander hebben, 
terwijl de eerste in vele opzigten van haar afwijkt, en dat derhalve de thans bekende viseharenden in 
twee groepen dienen verdeeld te worden, welke wij ieder op zich zelve gaan beschouwen. 
I)e eigenlijke vischarendcn (Pandion pr. s. dict.) onderscheiden zich van de soorten der volgende 
groep, door hunne kortere en dikkere pooten, wier voetwortel (tarsus) met schubben, in stede van met 
schilden, langs de voorzijde bekleed is; door een geringer getal schilden op de teenen, welke naar 
evenredigheid korter en met sterker gekromde nagels voorzien zijn; door de natuur hunner vederen, 
welke veel stugger zijn, en bij het aanvoelen eene vetachlige hoedanigheid schijnen te bezitten; door 
hunne lange vleugels, welke, in rust, over den staart heenreiken en wier steviger slagpennen tevens eene 
andere onderlinge lengteverhouding aanbieden, doordien de tweede en derde slagpen langer zijn dan 
de overige, terwijl bij de soorten der tweede groep de vierde slagpen de langste is; door hunnen minder 
afgeronden staart; door hunnen snavel, die in geringere mate zijdelings te zaamgedrukt, dikker en 
van boven sterker afgerond is; en eindelijk door eene andere kleurverdeeling, welke, in verschillende 
tijdperken van het leven, slechts geringe veranderingen ondergaat. 
De meeste Natuuronderzoekers nemen aan, dat er van deze groep slechts ééne soort bestaat, welke, 
met uitsluiting der koudste streken, nagenoeg over den geheelen aardbol verspreid is, en ook in geheel 
Europa, ofschoon overal schaars, wordt aangetroffen. Deze soort echter, de Faleo haliaëtus, Linn., 
werd door sommige Ornithologen van den laatsten tijd, in verscheidene soorten of ondersoorten afgedeeld, 
ofschoon men alles behalve standvastige kenmerken voor dezelve heeft weten op te geven, doch voorna- 
melijk de meer of minder heerschende witte kleur op den kop en de borst als zoodanige wil doen gelden. 
Tot deze vermeende soorten behooren: 1.) de Amerikaansche vischarend, afgebeeld bij Wilson, PI. 37, 
fig. 1, en bij Audubon, PI. 81; door Ch. Bonaparte, List p. 3, als eigene soort, onder den naam 
Pandion carolinensis (Falco carolincnsis, Gmelin) aangevoerd; — 2.) de Nieuw-Hollandsche, die tevens 
over den geheelen Indischen Archipel, vermoedelijk ook over het vasteland van Indiè' en in de gematigde 
streken van Oost-Azië is verspreid, en door Gould als eene derde soort werd afgescheiden, onder den 
naam Pandion leucocephalus (*). Volgens den Heer Gould zoude deze vogel kleiner blijven dan de 
Europesche, terwijl zijn kop en hals van boven veel witter en de pooten in het leven, in plaats van 
eenen loodkleurigen, eenen gelen tint zouden hebben. 
Wij hebben eene geheele reeks voorwerpen van uitlandsche gewone vischarenden voor ons, en be- 
vinden, dat de kenmerken, door den Heer Gould voor zijnen Pandion leucocephalus aangevoerd, zich 
met meerdere of mindere wijzigingen, niet alleen op de voorwerpen van Nieuw-Holland, maar ook op 
die van den Indischen Archipel, van Japan en zelfs van Egypte laten toepassen. Onderwerpt men 
(*) Zie Proceedings of the Zool. Soc. 1837, p. 97 en 138, en de afbeelding van den kop in de Synopsis 
of the Birds of Australia. 
