46 
De jonge vogel, tot nog toe niet beschreven, wijkt door zijne kleuren zeer van den ouden af, en 
heeft in dit opzigt veel overeenkomst met den jongen der volgende soort, door ons (Plaat 6) afgebeeld. 
Be heerschende kleur is, in dien leeftijd, een vuilachtig licht aardbruin, hetwelk op de onderdek- 
vederen van den staart en op den onderbuik in het witte overgaat, op de vleugels daarentegen eenen 
donkerder tint aanneemt, zoodat de groole slagpennen schier een zuiver zwart-bruin aanzien hebben. 
De donkerbruine hand aan het einde van den staart is niet zeer duidelijk, terwijl de overige gedeelten des 
staarts licht en donker bruin geschakeerd zijn. De meeste vederen zijn met lichte randen gezoomd en 
die der onderdeden, aan den hals en kop, hebben buitendien eene heldere streep in het midden. De kleur 
van den snavel, der washuid en der nagels is bijkans als bij den ouden vogel, doch gemeenlijk een weinig 
lichter en minder zuiver; de pooten zijn gedachtig wit, met eenen loodkleurigen tint; de oogen zijn bruin. 
De genoemde verdienstelijke reiziger Horsfïeld ontmoette deze soort, volgens hem, bij de eigenlijke 
Javanen, in de ooslelijke streken van dit eiland, Johowuru geheelen, in vrij talrijke hoeveelheid bij de 
rivier Kediri. Hij ontving tevens een paar van dezelve aan de noordkust van Java, nabij het volkrijke 
dorp Damak, alwaar zich deze vogels reeds verscheidene jaren opgehouden hadden. Zij hadden aldaar 
digt hij een rctwa of moerassig meir, op de kruin van eenen hoogen boom, hun nest, hetwelk ver- 
vaardigd was uit dorre boomtakjes, die los en ordeloos in elkander staken. Iïet was onregelmatig rond 
en had slechts eene geringe holte in het midden. Dit nest bevaltede een pas uit het ei gekomen jong, 
benevens nog een vol ei, hetwelk de Heer Horsfield door eene hen deed broeijen en waaruit, na verloop 
van 24 uren, insgelijks een jong te voorschijn kwam. Tot ons leedwezen vonden wij geene verdere 
vermelding aangaande de grootte, de gedaante en de kleur van dit ei, waarvan eene naauwkeurige 
beschrijving tot het vergelijken met de eijeren van onzen gewonen Europeschen vischarend, zeer be- 
langrijk zoude zijn geweest. Het mannetje van het oude vogelpaar werd door de inlanders, met een’ 
strik, levend gevangen en door den Heer Horsfield eenigen tijd in eene kooi bewaard. In den beginne 
weigerde het volstrekt alle voedsel; doch na twee dagen gehongerd te hebben, nam het gretig de vis- 
schen naar zich, die hem werden aangeboden. 
Ons is deze vogel noch in de westelijke streken van Java, noch aan de zuid-westkust van Sumatra, 
tot welke gedeelten zich onze reizen op deze beide eilanden voornamelijk bepalen, ooit voorgekomen, 
ofschoon het zeer waarschijnlijk is, dat hij zich op het laatstgenoemde eiland bevindt, vermits hij ook 
op het vasteland van Indië inheemsch is, strekkende ons een voorwerp, door den Heer Diard te Malakka 
verkregen, daarvan ten bewijze. — Vrij menigvuldig daarentegen troffen wij F. iehthyaëtus in het zui- 
delijke gedeelte van Borneo aan, waar de gesteldheid van het land aan zijne verspreiding en vermeer- 
dering in eene hooge mate gunstig is. Hier leeft hij, bij een’ overvloed van voedsel, in eene ongestoorde 
vrijheid, langs de boomrijke oevers der talrijke meren en rivieren, welke de onmetelijke vlakke bosch- 
wildernissen doorsnijden, die zich van den mond der Soengie Baritto of zoogenaamde rivier van Banjer- 
massing, vele graden ver noord- en westw aarts uitstrekken. De Dajakkers van de rivieren Bejadjoe en 
Kahajan noemen dezen vischarend Taboenau, terwijl hij door die, welke langs de oevers der Soengie 
Baritto of Doeson wonen, Tambocncm wordt genoemd. Onder dezen laatsten naam kent hem ook de 
Mohammedaansche bevolking van Banjermassing. 
