59 
zijden des kops en van den hals, nek, bovenrug en alle bencdendeelen van het ligchaam fluweelzwarl, 
het donkerst op den rug; vleugels in het roetzwarte overgaande. Iris donker bruin; bek, pooten en 
nagels zwart. — Een jong mannetje van Makassar, in den overgang der eerste rui, gelijkt in het 
algemeen op het oude wijfje, maar zijn staart is zwart met metaalgroene boorden aan de buitenvlaggen en 
licht grijze punten aan de staartvederen, uitgezonderd aan de twee middelste, welke eenkleurig donker 
van kleur zijn. Op den bovenkop en aan de keel zijn reeds enkele metaalglanzige vederen aanwezig, 
terwijl de rug, de vleugels en het benedenlijf nog geheel de kleuren van het oude wijfje vertoonen. 
Wijfje: verschilt in grootte weinig van het oude mannetje. Kop donker asehgraauw, op bruinen 
grond, waardoor die deelen een geschubd aanzien erlangen; kin, keel en bovenborst licht grijs; buik 
en onderdekvederen van den staart groen-geel; rug, stuit en bovendekvederen van den staart olijfgroen; 
slag- en staartpennen donker bruin; de buitenvlaggen der eersten met olijfgele boordsels, die der laatsten 
met vuil witte vlekken aan de punten, uitgezonderd de twee middelste staartpennen, die eenkleurig zijn; 
onderdekvederen der vleugels wit; iris bruin; bek en pooten als bij het oude mannetje. 
6.) Wkctamsia HASSEI.TU. Temm. PI. col. 376, %. 3 (mannetje). PI. X, fig. 5, van dit werk, 
het wijfje. Ook deze kleine soort, die door hare kleuren de beide voorgaande het meest nabij komt, 
vindt men het menigvuldigst in de lage kuststreken; in de hoog gelegene binnenlanden is zij zeer zeld- 
zaam, terwijl wij haar in de bergwouden nooit hebben opgemerkt. In de hooge kustbosschen, bij 
Indrapoera, ter westzijde van Sumatra, alsmede in het zuidelijke gedeelte van Borneo, was zij vrij 
gemeen. Zij houdt zich echter meer in de boomen van middelmatige hoogte, dan in het struikgewas op, 
en geeft ook geenszins voorkeur aan de nabijheid van het water, maar vertoont zich allerwegen in het 
bosch. Wij hebben haar op alle drie de groote Sunda-eilanden: Borneo, Sumatra en Java, waar- 
genomen. 
Mannetje: boven- en achterkop glanzig metaalgroen; schouder- en kleine bovendekvederen der vleu- 
gels, onderrug, stuit, bovendekvederen des staarts en de boorden der buitenvlaggen van de staart- 
pennen staalblaauw, met schitterend paarsachtigen gloed; nek en bovenrug fluweelzwart; vleugels dof 
roetzwart; staartpennen zwart-blaauw; kin, keel en bovenborst prachtig donker koperrood, met sterken 
paarsachtigen gloed; onderborst en bovenbuik donker purperrood; onderbuik, dijen en onderdekvederen 
van den staart rookbruin; onderdekvederen der vleugels zwart; bek en pooten zwart-bruin; iris donker 
bruin. Lengte van den bek, van den mondhoek af, 0 m ,017; der vleugels, van den carpus, 0 ra ,048; 
der tarsi 0 ra ,012, en van den bijkans regten staart 0 m ,03. — Het oude wijfje bereikt nagenoeg de grootte 
van het mannetje; bek, oogen en pooten hebben bij haar dezelfde kleuren, maar haar kleed is weinig 
schitterend. Bovendeelen graauwachtig olijfgroen; op den kop hebben de vederen een schubachtig 
aanzien, doordien zij donkerder aan den wortel, dan aan de buitenranden zijn; vleugels bruin, met 
bleek roestkleurige boorden aan de buitenvlaggen der slagpennen; staart zwartachtig, met lichte punten 
aan de staartpennen, behalve aan de twee middelste, welke geheel donker zijn; kin, keel en alle overige 
onderdeden van het lijf vuil gedachtig. — De jonge vogel, vóór de eerste rui, vertoont nagenoeg het- 
zelfde kleed als het wijfje , alleen zijn de kleuren valer en vuiler. 
