bS 
60 
7. ) *ectarikia SOLARIS, Temm. PI. col. 347, fig. 3 (mannetje). Van dit werk PI. VIII, fig. 5 
(wijfje). In de Planches eoloriées slaat, door eene drukfout, als vaderland van deze soort, verkeer- 
delijk Amboina, in plaats van Timor, alwaar alleen dit vogeltje door ons gevonden en de eenige ver- 
tegenwoordiger van zijne groep is. De geheele lengte van het mannetje bedraagt 0 ra , 113, van welke 
0 ra ,035 voor den nagenoeg regten staart komen; vleugelbreedte 0 m ,173; lengte der vleugels, van den 
carpus, 0 m ,053; bek, van den mondhoek, 0 m ,019; tarsus 0 m ,016. Bek en poolen zwart; iris bruin. 
Bovenkop, zijden der keel en bovenborst donker metaalgroen, welke kleur langs het midden der keel 
onmerkbaar in eene donker paarse metaalkleur overgaat; het geheele benedenlijf levendig oranjegeel, 
bet fraaist aan den bovenbuik en de onderborst, waar de kleur meer safraangeel is; ter zijde der borst 
een bundel licht citroengele vederen; aehterkop, nek, rug, stuit en bovendekvederen van den staart 
olijfgroen; vleugels roetzwart, met olijfgroene boorden aan de buitenvlaggen der slagpennen; staart- 
pennen blaauw-zwart, aan de punten licht bruinachtig graauw, uitgezonderd de twee middelste, welke 
eenkleurig zijn; onderdekvederen der vleugels wit. — Bij het wijfje zijn kop, nek en rug olijfgroen, 
welke kleur naar achteren, op den stuit, in het olijfgele trekt; vleugels zwart-bruin; hunne boven- 
dekvederen, even als de buitenvlaggen der slagpennen, olijfgroen geboord; staart zwart; alle slag- 
pennen, uitgezonderd de twee middelste, aan de punten witachtig; het geheele benedenlijf geel, aan 
kin, keel en borst met eenen groenaehtigen tint, doch benedenwaarts meer zuiver geel; onderdekvederen 
der vleugels wit. 
De Neet. Solaris is in de tuinen en dorpen op Timor en Poeloe Samauw vrij gemeen. Te Koepang 
ziet men haar vooral dikwerf over de roode bloesems der granaatheesters, welke daar als heiningen rond 
vele huizen geplant zijn, gelijk een vlinder heenfladderen, zich nu eens op dezen, dan op genen neder- 
zettende en hen met het spitse nebje doorzoekende. Het is uithoofde harer gewoonte, om bij voorkeur 
in die fraaije bloesems voedsel op te sporen, en ook om de overeenkomst der kleur van die bloesems met 
die des onderlijfs van het mannetje, dat dit vogeltje door de bewoners van Koepang met den naam van 
Boerang daliemci, d. i. granaatvogel, bestempeld wordt. Men ziet er meestentijds twee, een man- 
netje en een wijfje, bij elkander. 
8. ) Meetariwia zf.voria, Cinnyris , JLesson, Voyage de la Coquille, Zool. I, p. 679, 
PI. 30, fig. 3; Cinnyris Clementiae, Less. in Diet. des scienc. nat., en Manuel d’Ornith. II, p. 40 (*). 
Het mannetje van deze tweede soort van Amboina, die in de tuinen, buiten de hoofdplaats van dien 
naam, en op de schraal met hout begroeide omliggende hoogten, niet zeer zeldzaam is, heeft de lengte 
(*) De weêrgalooze onnauwkeurigheid , waarmede de Heer Lesson, in zijn Manuel d’Ornithologie en den Diction- 
naire des Sciences naturelles, de honigvogels behandeld heeft, is weinig geschikt om hunno kennis te bevorderen. 
Niet alleen toch , dat hij daar twee van de door hem zelven ontdekte en het eerst beschrevene en afgebeelde soorten 
weder onder andere namen vermeld, zonder van de vroegere te gewagen, als bestonden zij niet, ofschoon hij van die 
vogels telkens weder zijne vroegere, in de reis van de korvet Coquille gegevene beschrijvingen, woordelijk herhaald; 
maar hij voert ook de Neet. lepida en de Arachnothcra Iongirostra, beide, tweemalen aan, en beschrijft haar vrij 
uitvoerig. Van de vele onjuiste aanhalingen, zelfs van die zijner eigene, kort te voren bekend gemaakte platen en 
figuren, willen wij niet eens spreken. 
