3 
algemeen, hetzelfde middel tot het erlangen van voedsel, als de katten en vele andere roofdieren: want 
ook zij overvallen hunnen buit meest onverwachts uit eene hinderlaag, waarbij zij met te meer list 
en geduld moeten te werk gaan, daar hun sluipen buiten het water, ook door de onbuigzaamheid 
huns ligchaams, met meerder moeijelijkheid gepaard gaat. Des niettemin vangen zij dikwerf herten, 
wilde zwijnen, honden, geiten, apen en meer andere dieren, wanneer deze den waterkant naderen om 
hunnen dorst te lesschen. Honden, die eenmaal zulk een reusaehtig monster van nabij hebben gezien, 
toonen zich voor hetzelve zoo met vrees vervuld, dat zij zich veelal niet, dan schoorvoetende en met 
groote omzigtigheid naar het water begeven. Aan het strand van Timor hebben wij zelfs meer dan 
eens opgemerkt, dat zulk een hond plotseling voor zijne eigene schaduw terugdeinsde , en een half uur 
lang, sidderende en bevende, op zes tot acht passen afstands van het water staan bleef, en onder een 
aanhoudend schichtig staroogen naar de plaats, waar hem het gevreesde beeld verschenen was, eerst 
driftig blafte en daarna een luid en zwaarmoedig gehuil aanhief. — Die zoogdieren en amphibiën, welke 
veel onder het water leven, gelijk de otters en de monitors, zijn gedurig aan de vervolgingen der kro- 
kodillen blootgesteld; terwijl deze tevens van hunne vroegste jeugd af aan, op alle soorten van water- en 
strandvogelen jagt maken. 
Hoe ondernemend, stout en gevaarlijk intusschen de krokodillen ook in het water zijn, toonen zij zich 
daarentegen buiten hetzelve, ongemeen vreesachtig en schuw. Dij het minste geruis, dat zij vernemen, 
of indien zij een mensch op veertig, zestig tot zelfs honderd en meer schreden afstands gewaar worden, 
hetzij op het land of in eene kano op het water, vlugten zij onverwijld naar den stroom, waar zij, 
spoedig uit het gezigt verdwijnende, zich aan alle verdere vervolgingen onttrekken. Zij zwemmen 
voortreffelijk zoowel tegen den stroom op als met hem af; in het laatste geval laten zij zich dikwerf zonder 
merkbare beweging met den golf wegdrijven. Nooit ziet men hen op eene vrolijke of dartele wijze door 
het water zwemmen, en buiten hetzelve vertoonen zij zich nog slaperiger. Blijken van onderlinge 
verstandhouding of wederzijdsche gehechtheid, hebben wij nooit bij hen opgemerkt; elk individu schijnt 
veelmeer van jongs af aan, afgezonderd en voor zich te leven, en bijaldien men al somwijlen eenigc 
hunner digt bij elkander aantreft, dan schijnt zulks meer aan hun groot aantal op eene zelfde plaats te 
moeten worden toegeschreven, dan wel aan de zucht, om in gezelligheid met elkander te leven. — 
Wanneer dit roofzuchtige gedierte, onder het water op buit loert, steekt het gemeenlijk alleen de neus- 
gaten boven hetzelve uit, en in deze houding blijft een krokodil niet zelden uren lang op eene en dezelfde 
plek stil liggen; zoodra hij echter eenig gevaar merkt, duikt hij oogenblikkelijk naar beneden, en komt 
alsdan een eind wegs verder op nieuw boven. — Minder stil is zijne vlugt van het land naar het water, 
wanneer men hem onverwachts door een geweerschot uit den slaap wekt en doet wakker schrikken; 
met den meest mogelijken spoed stort hij zich alsdan op eene onstuimige wijze in het water, wordende 
de daardoor veroorzaakte plof veelal van eenige geduchte slagen gevolgd, welke hij al duikende met 
in dit alles ongetwijfeld eene wijze imïgting der natuur: want, indien het anders ware; indien dit gevogelte evenzeer den 
krokodil, als eenen valk, uil of eene kat schuwde, dan zouden deze logge amphibiën nimmer een’ dezer vlugge lucht- 
bewoners in hunne magt krijgen en nooit hunnen honger daarmede kunnen stillen. Doch, dat zulks thans gebeurt; dat 
wel somtijds een domme of argelooze vogel den krokodil, als ware het, in den muil loopt, bewijst onder anderen het boven- 
vermelde geval met den 1 btanus hypoleucos. 
