4 
den staart tc weeg brengt. — Zeer zelden gebeurt het, dat men eenen eenigzins grootcn krokodil zoo- 
danig raakt, dat hij op den oever blijft liggen. Hoe doodelijk de wond ook zijn moge, blijft hem 
toch nog altijd zooveel levenskracht over, dat hij zich nog eenige malen omwentelt ; en wanneer hij 
dan niet toevallig aan den waterkant, door een digt rietbos of door een’ struik wederhouden wordt, 
gaat hij telkens voor den jager verloren. Worden zij in het water geschoten, dan is er volstrekt geen 
kans, om hen te krijgen; zij zinken dadelijk naar beneden; kunnen, zoowel wegens de onzekerheid der 
plaats, waar zij sterven, als uithoofde van de diepte der rivieren, meren, moerassen en baaijen, waarin 
zij leven, doorgaans moeijelijk opgevischt worden, en hunne krengen komen gewoonlijk eerst na verloop 
van drie, vier of meer dagen op het water drijven (*). 
Op het land is hun loop over het algemeen traag en moeijelijk; doch korte afstanden kunnen zij som- 
wijlen met onbegrijpelijke snelheid afleggen. Zij worden echter schielijk moede, daar hunne onevenredig 
kleine en zwakke pooten het zware ligchaam niet lang vermogen te dragen; hetzelve zakt weldra tot op 
den grond door, en schuift alsdan in slingerende beweging langs denzelven voort. — Het is bekend, dat 
de krokodillen in wilde, moerassige streken soms kleine togten over land ondernemen, zoodat het wel 
eens gebeurt, dat men in een geheel afgezonderd liggende moeras of ook in eenen grooten vijver, 
plotseling een dezer dieren ontwaart, waar men hen vroeger nimmer gezien had. Meerendeels geschieden 
die verhuizingen des nachts. Of dezelve uit gebrek aan voedsel en door honger worden te weeg gebragt, 
dan wel, of misschien de voortplantings-zucht daarbij invloed uitoefent, durven wij niet bepalen. — 
Aan de N. W. kust van het eiland Timor, op eenige uren afstands van het strand, binnen de bogt van 
Koepang, ontmoetten wij eens, des morgens op de jagt, te midden eener uitgestrekte moerassige gras- 
vlakte, waar hier en daar enkele boschgroepen verrezen, eenen tweekieligen krokodil (Groc. biporcatus) 
van elf voeten lengte, die in eene kleine, slijkerige, maar genoegzaam geheel drooge sloot rondkroop. 
Zoodra hij ons gewaar werd, schoot hij met rukken, in eene waggelende beweging een eind wegs ver, 
vrij schielijk vooruit; toen wij echter tot op omtrent twaalf schreden afstands van hem genaderd waren, 
hield hij plotseling stil, zoodat wij met het grootste gemak bij herhaling onze geweren op hem konden 
lossen en weder laden, zonder dat hij de minste poging deed, om zich door ontvlugting of verdediging 
te redden. Het toeval wilde, dat wij zeven kogels op hem moesten afschieten, eer hij geheel dood was (f). 
(*j Hoezeer sommige der hier medegedeelde waarnemingen , geheel of gedeeltelijk overeenkomen met die , welke door 
von Humboldt en den Prins von Wied, omtrent eenige dezer amphibren bekend zijn gemaakt, hebben wij nogtans ge- 
meend , onze op naauwkemïge onderzoekingen gegronde opmerkingen , nopens de levenswijze der krokodillen , in haar 
geheel te moeten vermelden, ten einde niet slechts de overeenkomst te doen kennen, welke in de geaardheid van deze 
Indische soorten en hare Ainerikaansche geslachtsgenooten bestaat, maar ook tevens, om door eene volledige behandeling , 
zoo mogclijk de sprookjes weg te redeneren, die door het oostersch ingewortelde bijgeloof, de ware geschiedenis dezer belang- 
rijke dieren omhullen. — Overbodig zoude het zijn, bij iedere gelegenheid, waar onze aanteekeningen met die van de 
genoemde scherpzinnige waarnemers of ook van andere reizigers overeenstemden, zulks telkens te vermelden. De natuur- 
kundige behoeft die aanwijzing zeker niet. 
Wij zeggen hier opzettelijk: het toeval wilde; want. ofschoon de krokodillen over het geheel vrij taai van leven zijn , 
zoo hebben wij toch, bij andere gelegenheden ondervonden, dat een krokodil ook met veel minder schoten, ja zelfs meL eenen 
enkelen kogel kan gedood worden. Dit laatste zagen w ij eenmaal op Borneo, waar een inlandsch Prins , in wiens gezelschap 
wij de rivier van Martapoera afvoeren, eenen krokodil van zeven voet lang, die op den oever sliep, met het eerste schot uit 
eenebus zoodanig trof, dat het dier, na eenige minuten spartelens, bijeen’ struik aan den kant van het water , dood bleef 
