9 
zich gedurende hun leven aan veelvuldige misdaden hebben schuldig gemaakt. Door het doen van val-* 
sche eeden en de zelf-verwensching, dat zij eenmaal een’ krokodil mogten worden, bijaldien zij niet, 
volgens hun geweten, de zuivere waarheid spraken, waren zij thans, na hunnen dood, in dien akeligen 
en deerniswaardigen toestand van zielsverhuizing overgegaan, en moesten zij nu in de gedaante van zulk 
een afzigtelijk gedrogt, honderd en zelfs meer jaren lang, al naarmate zij zulks zelve bezworen hadden, 
op de aarde verkeeren. Soortgelijke verwenschte en dubbelzinnige wezens zouden echter zelden of ooit 
aan hunnen gewezen’ medemensch eenig nadeel toebrengen, hoezeer zij zich meerendeels in de nabijheid 
van bewoonde plaatsen ophielden, en in hooge mate de kunst verstonden, dezelve ongemerkt, zoo niet 
geheel onzigtbaar te kunnen naderen. Deze hoedanigheid stelde hen in staat om zich vaak op korte 
afstanden, tot schrik en afgrijzen, aan de dorpelingen te kunnen vertoonen. — Dezelfde ongerijmde 
denkbeelden koesteren de Sundanezen op Java insgelijks van sommige groote tijgers. 
Even grillig en onnatuurlijk als het zamenstel van dit verhaal, zijn de begrippen, welke de Timorezen 
van de krokodillen bezitten: begrippen, die, zoo men de volksoverleveringen gelooven mag, in vroegere 
eeuwen van een zeer barbaarsch gebruik vergezeld gingen. De Heer W. van Hogendorp heeft de hoofd- 
trekken daarvan in zijne beschrijving van het eiland Timor (*) medegedeeld, maar daarbij de fout begaan, 
van dezelve op eene wijze voor te dragen, als of zij werkelijk aldaar nog in gebruik waren, hetgeen 
intusschen, volgens de verzekering van zeer oude inboorlingen, die wij omtrent deze aangelegenheid 
ondervraagd hebben, reeds toen, sedert ongeveer 60 jaren, geenszins het geval meer was, terwijl men 
thans nog slechts als van eene, in vroegere tijden in zwang geweest zijnde instelling, van dezelve hoort 
gewagen. Péron heeft, zonder de verhandeling van den Heer van Hogendorp te kennen, insgelijks in 
zijne reisbeschrijving, van dit ongerijmde en afschuwelijke gebruik melding gemaakt; doch op eene eenig- 
zins andere en naar het schijnt minder met de ware toedragt der zaak overeenstemmende wijze; terwijl 
hij echter, ten opzigte der uitoefening dier instelling zelve, beter onderrigt was dan zijn voorganger (f). 
Zie hier wat wij van de zaak zijn te weten gekomen. 
Volgens het oude volksverhaal zouden de vroegere koningen van Koepang de meening hebben gevoed, 
dat zij afstammelingen waren van de krokodillen, om welke reden zij aan deze dieren, op bepaalde tijden 
en bij zekere plegtige gelegenheden offeranden aanboden, die, naar gelang van het feest, nu eens enkel 
in een varken met roode borstels, maar ook somwijlen wel in een levend mensch bestonden. Deze laatste 
wreede handeling zoude telkens plaats hebben gehad, wanneer een nieuwe vorst den troon beklom. 
Alsdan zoude zich de nieuwe koning met zijne rijksgrooten, onder het gejuich van eene tallooze menigte 
volks, naar eene bepaalde plaats van het strand hebben begeven, waar de krokodillen dikwerf voedsel 
ontvingen, en dien ten gevolge gewoon waren, op het geroep, waarmede hun hetzelve werd aangebragt, 
ten voorschijn te komen. Op die plaats werd alsdan eene jonge maagd, aan handen en voeten gebonden, 
doch tevens zeer fraai met bloemen versierd en met welriekende kruiden en olie gezalfd, digt aan den 
kant van de zee, binnen eene rotsholte, op een’ daartoe gewijden steen nedergezet, tot offer vooi een 
(*) Verhandelingen van het Bataviaasch Genootschap, 2 Deel. 3 druk, pag. 409 
(-J-) Péron, Voyage anx Terres Australes, 1816. II. p. 266. 
Reptjlia. 
