12 
hier boven aantoonden, met bepaald oogmerk, om er nut en voordeel uit te trekken; andere vervolgen 
nu en dan, gedurende eenigen tijd deze amphibiën, om aan hunne wraak voldoening te geven, wanneer 
een lid van eene aanzienlijke of talrijke familie of wel een geliefd huisdier eene prooi van derzelver 
vraatzucht geworden is. Hierover vertoornd, nemen zich de inlanders voor, in de geheele omstreek 
zooveel dezer dieren te verdelgen, als zij zullen vermogen. Zij snijden alsdan de gevangene krokodillen 
den kop af en stellen denzelven, met opgesperde kaken, op een tot dat einde aan den oever opgerigt 
houten stellaadje ten toon, met het doel, gelijk zij zeggen, om tot schrikbeeld en ter inboezeming 
van vrees te dienen aan alle hunne, in zoodanige streek zich ophoudende makkers. Wij hebben op 
onderscheidene plaatsen in de binnenlanden van Borneo, soortgelijke schedel-ten toonstellingen aan- 
gctrofïen, die nu eens uit drie of vier, maar somwijlen ook wel uit zeven of acht krokodillenkoppen 
bestonden. De meeste schedels zagen wij bij den Dano Lampoer en in de Soengej Karau; en hun 
getal zal zich waarschijnlijk, na ons vertrek, op nieuw aanmerkelijk hebben vermeerderd, bijaldien 
namelijk de gemelde Bakal Bodien aan zijn plegtig verklaard voornemen gevolg heeft gegeven, van 
niet te zullen rusten, voor dat de laatste krokodil uit de rivier van Karau zoude verdwenen zijn: daar 
deze kwaadaardige dieren, naar hij zeide, reeds al te veel menschen in die streken verslonden hadden 
en wel verdienden, deswege eens geducht gestraft te worden. 
Van eenige, zich destijds aldaar ophoudende Pangererans ontvingen wij de volgende nangten aan- 
gaande de geheimzinnige middelen, welke zij vóór en bij het ondernemen van de krokodillen vangst 
in het werk stellen, ten einde zich van den goeden afloop en het welslagen der onderneming te 
verzekeren. Volgens hen, mag een Pangereran, wanneer hij angels wil uitleggen, gedurende zeven 
dagen, noch rijst, noch eenige andere spijzen kaauwen of vermalen; maar hij moet alles, wat hij 
van voedsel in den mond neemt, dadelijk verzwelgen, opdat ook de krokodil niet eerst lang op het 
lokaas bijte en daardoor welligt, óf enkel het vleesch nuttige, óf het daarin verborgen gevaarlijke 
hout gewaar worde, maar den geheelen opgehangen vleeschklomp met angel en al, in eenen beet 
terstond en gretig verzwelge. Bij het wegbrengen van den angel neemt de Pangereran een kolen- 
vuurtje benevens eenig benzoë en een’ halven kokosdop vol ruwe rijst met zich in de kano: zoodra hij op 
de plaats, waar de angel gelegd zal worden, aangekomen is, werpt hij een stukje benzoë op het vuur, 
prevelt vervolgens, onder het opstijgen van den wierook en het uitstrooijen van eenige rijstkorrels, 
verschillende bezweringen en toovergebeden, en besluit eindelijk, met het dier herhaaldelijk met 
luider stem aan te roepen, hetzelve daar ter plaatse te ontbieden en tot het verslinden van het lokaas 
aan te moedigen. — Indien echter iemand, die den angel wil leggen, met genoegzaam met de 
daarbij vereischt wordende geheime kunstverrigtingen bekend is, loopt hij veel gevaar van onder het 
schreeuwen, door een’ krokodil te worden aangevallen en verslonden, gelijk zulks onder anderen met 
den Maleijer, wiens vrouw en kind reeds vroeger waren geroofd geworden, het geval was, en die, 
ofschoon geen Pangereran zijnde, nogtans een’ angel had willen uitleggen, welk waagstuk hem het 
leven kostte. 
De ijzeren angels, die, even als de houten, Pantjing worden genaamd, welk Maleisch woord eigenlijk 
vischhoek beteekent, bestaan in eenen ijzeren staaf van ruim een’ vinger dikte en nagenoeg anderhalven 
