voet lengte, aan welken zich in het midden een oogje bevindt tot het vastmaken der sleeplijn. Deze 
staaf is voorts aan den eenen kant geheel regt, en aan den anderen, bij wijze van eenen vischhoek, 
krom gebogen. Aan iedere punt bevindt zich buitendien een kleine weerhaak. Aan deze ijzeren angels 
worden, uithoofde van hunne geringere dikte, ook somtijds levende dieren tot lokaas vastgehecht, als 
b. v. eene eend of kip, een hond, aap en diergelijken. 
Daar het uiteinde van de lijn eens angels nooit vastgebonden wordt, moet de krokodil, die een lokaas 
ingezwolgen heeft, steeds worden opgezocht, hetgeen meestal intusschen niet zeer moeijelijk valt, omdat 
de krokodillen zich gewoonlijk gedurende eenigen tijd binnen een zeker bestek van het water blijven 
ophouden. De rotting drijft altijd boven, en is, wegens zijne witte kleur, gemakkelijk te ontdekken. 
Zit de krokodil eenmaal aan de lijn vast, dan wordt dezelve eenige malen met rukken sterk aangehaald, 
ten einde daardoor het angelhout in het ligchaam van het dier eene dwarse rigting te doen erlangen. 
Somtijds sleept de krokodil, wanneer hij zeer groot is, het kleine schuitje, waarin zich de menschen 
bevinden met de lijn, pijlsnel een eind ver door het water heen. Weldra echter wordt hij vermoeid 
en laat zich alsdan lijdzaam aan wal trekken, waar hem terstond een strop van rotting, kokostouw of van 
andere palmvezelen, om den muil wordt geworpen en ook de pooten worden vastgebonden. Indien 
de vangst toevallig in de nabijheid van een dorp plaats vindt, dan wordt het aldus onschadelijk en 
weerloos gemaakte dier, gemeenlijk nog een tijd lang, door eene talrijke menigte volks, zoo jong als 
oud, op alle wijzen getergd en gefolterd, en eindelijk, onder een luid geschreeuw, met lange, uit drooge 
bamboes bestaande spiesen, of met gewone ijzeren lansen, geheel doorstoken en met honderd andere 
scherpe, snij- en houwwerktuigen verminkt en in stukken gehakt. Wanneer het dier gebonden is, 
gebiedt de voorzigtigheid toch, dat men zich op eenen afstand van zijnen staart houde, met welken 
hij in zijnen angst, links en regts, vervaarlijke slagen kan toebrengen. 
In die landstreken, waar het vleesch der krokodillen niet door de inboorlingeu gegeten wordt, zoo 
als zulks onder de Mahomedaansche volksstammen nooit geschiedt, werpt men het gedoode dier gewoon- 
lijk in eene rivier, ten einde door het stroomende water te worden weggevoerd. Alleen het mannelijk 
lid aan welks gebruik de Chinezen zoowel als de inlanders eene opwekkende, versterkende kracht toe- 
schrijven, wordt veelal van den romp afgesneden, gedroogd en in dien staat bewaard. 
Ofschoon men in sommige rivieren en baaijen langs de kusten van Java vrij veel krokodillen opmerkt, 
en zij zelfs op de reede van Batavia niet zeldzaam zijn, brengen zij toch, daar en elders op dit eiland, 
over het algemeen den mensch minder nadeel toe, dan wel in andere streken van den Oosterschen Archipel. 
De oorzaak daarvan laat zich verklaren uit het overvloedige voedsel, hetwelk zij in deze wateren aan treffen. 
Doode paarden, buffels, geiten, honden en andere krengen komen in deze zoo zeer bevolkte landstreken 
in menigte de rivieren afdrijven, terwijl uit de talrijke schepen en inlandsche vaartuigen, welke 
gedurig rondkruisen of op de onderscheidene reeden ten anker liggen, dagelijks eene groote hoeveelheid 
ingewanden van kippen, eenden en ander gedierte over boord wordt geworpen, welk een en an ^ 
genoegzaam toereikende schijnt te zijn om de vraatzucht dezer amphibiën te bevredigen. Ook kan 
waar zijn 
ijn, dat zij op sommige plaatsen opzettelijk, doch in het geheim, door Mahomedaansche pne 
Rei*tii.ia. 
