Deze opmerking' leidt ons tot de vraag, hoe oud de krokodillen dan eigenlijk wel worden. Zij laat 
zich, bij de weinige tot nu bekende waarnemingen niet met zekerheid bepalen, en wij zijn zelfs niet 
in staat, betrekkelijk den groeitijd dezer dieren, eenigzins stellige opgaven te kunnen mededeelen. 
Te besluiten naar den wasdom van eenige jonge voorwerpen van Croeod. biporcatus, welke wij verschei- 
dene jaren in gevangenschap hebben kunnen gadeslaan, zouden er ten minste van twintig tot vijfen- 
twintig jaren vereischt worden, alvorens dit dier zijn’ volwassen’ staat bereikt heeft. 
Over de levenswijze van den Crocodilus biporcatus in het bijzonder, deelen wij nog de volgende 
opmerkingen mede. Men ontwaart dit dier, over het algemeen, meest aan de monden der rivieren, 
vooral op zulke plaatsen, waar eenigzins breede en diepe rivieren in baaijen en stille inhammen 
uitloopen, en welke daarbij slijkige beddingen en lage, vlakke oevers hebben. Deze krokodil leeft 
derhalve zoowel in het zoete als in het zoute water; echter verwijdert hij zich nooit ver van het 
strand, en begeeft zich ook slechts in zulke stroomen, verre landwaarts in, welke niet bijzonder 
driftig zijn, bij afwisseling wild begroeide oevers hebben en schaars van menschen bewoond worden. 
Waar deze laatste omstandigheden plaats vinden, gelijk zulks zeer veel op Borneo het geval is, treft 
men dit dier, somwijlen vele mijlen ver binnen ’s lands, in gelijke menigte aan, als in de nabijheid van 
het strand. 
Alvorens over te gaan tot de gevolgtrekkingen, welke wij, ten opzigte der bepaling en verspreiding 
der andere krokodillensoorten, uit onze waarnemingen over de Indische, kunnen maken, zullen wij 
hier de beschrijving laten volgen eener geheel onbekende soort, welke, de binnenlanden van het eiland 
Borneo bewonende, tot de afdeeling der Gavialen behoort, en dus met de vroeger opgenoemde soorten 
niets, dan den familienaam gemeen heeft. In het Natuurkundig Tijdschrift, uitgegeven door de 
Hoogleeraren van der Hoeven en de Vriese (1838, Deel 5, bl. 77, PI. III), heeft reeds eene voor- 
ïoopige bekendmaking van dit dier plaats gehad, onder den naam van 
CROCODILUS (GAVIALIS) SCHLEGELII. 
Indien men zich bepaalt tot het onderzoek van jonge individuen dezer soort, zoo als wij dezelve afge- 
beeld hebben, dan schijnt een opslag van het oog genoegzaam te zijn, om het buiten allen twijfel te 
stellen, dat dit dier tot de gavialen en niet tot de beide andere afdeelingen der krokodillen behoort. 
Zeer jonge individuen bieden zelfs eene zoo groote overeenkomst met den bekenden gaviaal van den 
Ganges aan, dat een natuuronderzoeker, geene andere dan dezulken voor zich hebbende, misschien 
zelfs op het denkbeeld zou komen, dat onze gaviaal tot dezelfde soort behoorde, als die van den Ganges. 
Bij het onderzoek van oudere voorwerpen, en vooral bij dat des schedels van zeer ouden, verdwijnen 
alle diergelijke vooronderstellingen zoodanig, dat men welligt, tot een tegenovergesteld uiterste over- 
slaande, in verzoeking zou kunnen komen, om dit dier bij de krokodillen en niet bij de gavialen te 
plaatsen. Deze meening echter, welke vooral door de overeenkomst der achterste gedeelten des schedels 
met die der eigenlijke krokodillen, grond zou erlangen, zal evenwel insgelijks aldra verworpen worden, 
wanneer men opmerkt, dat de kenmerken, aan de tanden en de gedaante der onderkaak ontleend. 
