23 
genoemde dier heeft, er in de bovenkaak slechts 20, en in de onderkaak gewoonlijk 19, somtijds 20, 
of wel slechts 18 (*) heeft. 
De beschouwing van het uiterlijke onzes nieuwen gaviaals levert de volgende bijzonderheden op. 
Ten opzigte der veranderingen, welke de vorm van den kop in de verschillende leeftijden ondergaat, 
moeten wij aanmerken, dat dezelve naar de gewone en dezelfde wet geregeld zijn, als hij alle andere 
krokodillen (f). Bij de voorwerpen in den staat van foetus is de kop reeds zeer smal, maar ook kórt, 
en heeft dan, even als het geheele dier, bijzonder veel overeenkomst met het foetus van den Ganges- 
gaviaal. Maar reeds in den eersten tijd van hunnen groei neemt de snuit, in verhouding tot den achter- 
kop, welks omvang slechts in het algemeen ontwikkelt, spoedig veel meer in lengte dan in dikte toe, 
en vertoont zich in de gedaante van eenen langen, smallen bek, welke de vergelijking, die men tusschen 
den muil der gavialen en den snavel der zaagbekvogels (Mergus) gemaakt heeft, meer regtvaardigt, dan 
die van den Ganges-gaviaal. Is dus bij het pas uit het ei gekropene individu, de snuit niet langer dan 
het bekkeneel of eigenlijke cranium, zoo staat daarentegen de lengte van den snuit tot het laatstge- 
noemde gedeelte, reeds bij individuen van 3 voet lengte, als 5 tot 2, en blijft bijkans het geheele leven 
door in deze verhouding, ofschoon zulks bij de ouden minder in het oog valt, daar de snuit bij dezen, m 
breedte en volheid toenemende, zich, door zijne dikte, ook minder lang vertoont. 
De kop van Croc. Schlegelii is, gelijk die der overige krokodillen, met eene dunne, dadelijk op het 
been gehechte huid bekleed, welke door in zeer verschillende rigtingen loopende insnijdingen, is verdeeld 
in eene menigte kleine vakken, wier rangschikking in het wezentlijke van die des Ganges-gaviaals niet 
afwijkt. Voor den voorsten ooghoek, aan de zijde der basis van den snuit, bevindt zich eene uitholmg, 
en de bovenste rand van denzelven vormt, vooral bij jonge individuen, eene kiel; welk een en ander 
bij den Ganges-gaviaal ontbreken. Op den nek staan een getal van 10 tot 16 en meer, verschillende, 
nagelvormig verhevene, meestal in drie dwarse, in het midden van elkander afgescheidene rijen ge- 
plaatste schubben; terwijl bij den Ganges-gaviaal slechts een paar veel grootere schubben of nekschildjes 
gevonden wordt. Het eigenlijke schild, door paarsgewijs staande, groote, heuvelvormig rijzende en zwaar 
gekielde schilden gevormd, loopt, juist als bij den Ganges-gaviaal, met het harnas des rugs meen, wes- 
halve men het getal dezer schilden, al naar men telt, op 3, 4 of 5 paren kan bepalen. Op het harnas 
van den rug zelven telt men aan iedere zijde twee in de lengte geplaatste rijen, sterk gekielde schilden, 
van welke de uitersten zich naar den staart, zoo als gewoonlijk, meer en meer tot platte, tandvormige 
schubben verlengen en op de helft des staarts ineensmelten; terwijl de middelreeksen zich reeds 
vroeger vereenigen en vóór hare vereeniging tusschen de kammen van den staart geheel verdwijnen. 
Buitendien bevindt zich aan iedere zijde van den rug nog eene derde reeks schilden, welke echter 
kleiner zijn en dikwerf afgezonderd staande, eene afgebrokene rij vormen. Onder de schubben van de 
zijden, welke naar evenredigheid grooter zijn, dan van den Ganges-gaviaal, merkt men meestal no 0 
(*) Op bl. 19 hiervoren, is als tand-stelsel dezer soort bepaaldelijk §§ opgegeven; beter is het T5 als norru b 
der tanden aan te nemen. s ra le III 133 
(-J-) Het is dus, naar ons inzien, ten onregte, dat Duméril en Bibron, in hunne Erpétologie genera e, I 
het tegendeel van den Ganges-gaviaal beweren. 
