26 
Dc gevondene eijeren bevatteden allen bijkans volwassene jongen, die, volgens het zeggen der ons 
vergezellende inlanders, na een tijdverloop van tusschen de 8 en 14 dagen zouden zijn uitgekomen. 
Dc eijeren zijn langwerpig van gedaante en aan beide einden gelijkvormig afgerond. Zij zijn een 
weinig grooter dan een ganzen-ei, bedragende hunne lengte 0,098, en de breedte, in het midden 
gemeten, 0,061. Zij verschillen echter onderling een weinig in grootte en ook in vorm. Hunne schaal 
is sterk, ruw, met vele onregelmatig verdeelde poriën voorzien en wit van kleur. Volgens de verze- 
kering, ons door onderscheidene Dajakkers en Maleijers gegeven, zullen de versche krokodillen-eijeren 
ganseh niet slecht van smaak en zelfs voor vele van hen eene ware lekkernij zijn. 
Slaan wij de tot heden bekende krokodillen gade, dan bevinden wij weldra, dat slechts eenige soorten 
eigene grondvormen bezitten, terwijl zich de overigen aan den eenen of anderen dier grondvormen aan- 
sluiten en, als ware het, nevensoorten uitmaken, zoodat somtijds twee, drie en zelfs nog meer verschil- 
lende soorten, door hare hoofdkenmerken onderling overeenstemmen, en meestal slechts door den meer 
of minder spitsen of stompen snuit van elkander afwijken. Wij hebben gezien, dat dit verschijnsel met 
den in Indië levenden Croc. biporcatus plaats grijpt, en dat er, met die soort vermengd, eene, naar den- 
zelfden typus gevormde nevensoort of ras (Croc. biporcatus raninus) voorkomt, welke zich door hare 
beenderen, snuit en de aanwezigheid van twee paar nekschildjes onderscheidt. — De gewone krokodil, 
Croc. vulgaris, die bijkans over geheel Afrika, tot op Madagaskar en de Sechelles verspreid is, in den 
Ganges leeft, en door onze voorgangers zelfs eenmaal aan de zuid-westkust van Java werd opgemerkt, 
levert, meestal naar de plaatsen, waar hij voorkomt, zoo velerlei verscheidenheden op, dat men wel 
genoodzaakt is, eenige nevensoorten bij denzelven aan te nemen. Sommige dezer nevensoorten, zoo als 
Cr. cataphractus, en misschien ook Cr. Journei en Cr. Gravei (*), werden als eigene soorten ingevoerd ; 
anderen, zoo als Cr. suchus, marginatus en lacunosus, door Geoffroy als soorten afgescheiden, maar later 
door Cuvier, Duméril en de meeste andere schrijvers, als bloot toevallige variëteiten beschouwd: een lot, 
hetwelk ook aan liet in den Ganges levende ras van Croc. vulgaris (Croc. palustris, Lesson) te beurt viel, 
ofschoon hetzelve door zijnen breeden, stompen kop, aanmerkelijk van alle andere nevensoorten afwijkt. — 
De beide Amerikaansche, eigenlijke krokodillen, Cr. aeutus en rhombifer, staan tot elkander in eene 
soortgelijke onderlinge verhouding, als het spits- en stompkoppige ras van Croc. biporcatus. — De 
Alligators van Zuid-Amerika zijn naar twee grondvormen gemaakt, welke door vroegere schrijvers 
gewoonlijk onder de namen Cr. palpebrosus en selerops begrepen werden. Nieuwere onderzoekingen, 
vooral die van Spix en Natterer (j-), hebben echter getoond, dat er van ieder’ dier grondvormen 
wederom verscheidene nevenvormen bestaan. Volgens deze onderzoekingen zijn van Cr. palpebrosus 
de twee, weinig afwijkende, onder de namen van Cr. trigonatus en gibbiceps beschreven rassen, als 
soorten afgescheiden geworden; terwijl zich aan Cr. selerops nog vier andere nevensoorten aansluiten. 
Onder deze wijken Cr. niger en fissipes zeer in het oog vallende, Cr. punetularius minder, en Cr. vallifrons 
het minst van den grondvorm af. Bij Alligator lucius van Noord- Amerika, en bij de beide gaviaalsoorten 
heeft men nog geene nevensoorten opgemerkt. 
(*) Zie over deze dieren en de krokodillen in het algemeen , deErpétologie générale, door Duméril en Bibron , III Deel. 
(-J-) Zie voornamelijk de Verhandeling over de Zuid-Amerikaansche Alligators van dezen Schrijver, in de Annalen des 
Wiener Museums, III. bl. 313 en verv. , Tab. 21 tot 28. 
