bekend. Ook deze houden zich in meren, moerassen, bergstroomen en rivieren op, waar zij gewoonlijk 
tusschen de steenen en waterplanten rondkruipen, maar ook niet zelden buiten het water, langs de 
oevers, en somwijlen zelfs ver van het water verwijderd, op vochtige plaatsen van het bosch gevonden 
worden. Zij zijn veel minder schuw, dan de dieren der voorgaande geslachten, en hare beweging 
is langzaam, zoowel te land als te water. — Omtrent eene der twee, uit den Indisehen Archipel bekende 
landschildpadden, en bepaaldelijk omtrent de door ons zei ven ontdekte soort van Sumatra, bevat het 
navolgende een meer uitvoerig berigt. 
TESTUDO EMYS. 
Deze soort is gekenschetst door haar breed en, in verhouding, weinig gewelfd schild, en vooral door 
de buitengewoon groote doorn- of stekelachtige schubben, welke de buitenzijde der voorpooten, de 
zolen der achterpooten , en de deelen tussehen den staart en de aehterpooten bekleeden. 
Wij bezitten van deze nieuwe soort zes voorwerpen, van welke wij het kleinste in natuurlijke grootte 
hebben afgebeeld, terwijl het grootste meer dan de dubbele grootte van het afgebeelde voorwerp heeft. 
Het schild dezer soort is, naar evenredigheid, breeder dan bij de overige bekende landschildpadden en 
langs de zijden nagenoeg regtlijnig, weshalve de omtrek een, van voren en achteren afgerond, eenig- 
zins langwerpig vierkant vertoont. Het ruggeschild is lager dan bij alle andere soorten, op het midden 
van den rug gewoonlijk een weinig vlak, naar voren toe flaauw, naar de zijden en naar achteren echter 
sterk afgerond, stekende zijne randen van voren bijkans regt uit; de achterranden daarentegen zijn 
eenigzins naar onderen omgebogen; langs de zijden loopt het schild vrij steil af, terwijl het vóór de 
voorpooten, even als achter de achterpooten, aan den kant flaauw naar boven is omgekruld. De 
schilden zijn vrij glad; hunne oppervlakte wordt slechts min of meer oneffen door het, naar den leef- 
tijd grooter of kleiner, fijn gekorreld middelveld (areola), hetwelk als gewoonlijk, door vele gelijk- 
middelpuntige (concentrieke) ringen van weinige verhevenheid, omsloten is, en welke ringen wederom 
door enkele, naar de hoeken der schilden uitloopende en een weinig verhoogd zijnde lijnen doorsneden 
worden. Er is een nekscbild aanwezig van middelmatige grootte; hetzelve is van achteren breed en 
regtlijnig; de zijranden zijn boogvormig en naderen elkander sterk van voren, alwaar het schild half 
zoo breed als van achteren en met eene flaauwe insnede voorzien is. Yan de vijf rugschilden kenmerken 
zich het tweede en derde, doordien deze breeder dan lang en meer regelmatig gevormd zijn, dan de 
overigen. De vier eerste rugschilden zijn zeshoekig; het laatste is zevenhoekig. De vier rib- of zijschiiden 
hebben de gedaante van eenen onregelmatigen zes- of zevenhoek; het tweede is een weinig grooter dan het 
eerste, hetwelk, even als het vierde en kleinste, van eene zeer onregelmatige gedaante is; de twee middel- 
ste zijn breeder dan lang. Men telt aan iedere zijde twaalf randschilden, en derhalve, het nekschild mede- 
gerekend, vijf-en-twintig in het geheel. Hunne buitenranden, vooral die van de achterste schilden, bezit- 
ten eene meer of min uitstekende punt, waardoor de rand van het geheele ruggeschild zich als tandvormig 
ingesneden of gefestoeneerd voordoet. De twee achterste randschilden zijn sterk naar beneden gebogen. 
Het borstschild is voor het grootste gedeelte vlak en alleen geheel naar voren een weinig opwaarts 
gebogen, terwijl het aan de zijden is afgerond en schuins, in dezelfde rigting met den naar binnen om- 
