Ó 6 
vrij op de groene takken nedervlijen of wel, om dezelve heengeslingerd, zich in de zonnehitte koesteren, 
terwijl de Trig. punieeus meest aan zoodanige, minder lichte plaatsen, de voorkeur geeft, welker kleur 
met die zijns ligchaams overeenkomt, waardoor hij slechts als bij toeval opgemerkt wordt. — De door- 
gaande beweging der Trigonocephali is langzaam; die der groene soorten evenwel minder dan der rood- 
bruine. Bij het doen van eenen aanval daarentegen, zijn de bewegingen van allen, zonder onderscheid, 
zeer snel; zoodanige aanval intusschen geschiedt alleen door het voorste gedeelte van het ligchaam, 
genoegzaam zonder daarbij van plaats te veranderen. Zij beginnen gewoonlijk met tot dat einde den 
kop bedaard, doch eenigzins trillende, omhoog te rigten, en na hun slagtoffer juist in het oog gevat te 
hebben, schieten zij, met geopenden muil, pijlsnel op hetzelve af, dringen hunne lange, gevaarlijke 
gifttanden met kracht door, maar trekken den kop spoedig weder terug, om hunne vorige rust te her- 
nemen. Niet alzoo, wanneer zij eenen kikvorsch, klein hagedisachtig dier (vooral van het geslacht 
Scincus) of dergelijke, hun tot voedsel strekkende prooi, bespringen, welke zij dadelijk vast in den 
muil geklemd houden en onmiddellijk beginnen in te zuigen. Yan de groene soorten, en onder deze 
voornamelijk van den Trig. viridis, schijnt de beet minder gevaarlijke gevolgen te hebben, dan van de 
twee rood-bruine, die door de inboorlingen van Java te regt zeer gevreesd zijn. Wij vinden in het 
handschrift van onzen overledenen voorganger D r . Kuhl aangeteekend, dat, tijdens zijn verblijf te 
Buitenzorg, twee zich in den Gouvernementstuin aldaar, met het snijden van gras onledig houdende 
werklieden, door eenen grooten Trig. rhodostoma gebeten werden, van welke de een dier ongelukkigen 
reeds na verloop van vijf minuten den geest gaf. Ons echter is geen voorbeeld van zulk eene snelle, 
doodelijke uitwerking des slangenbeets bekend geworden; doch wel, dat menschen en dieren, een of 
meer uren na de verwonding door eenen Trigonocephalus, stierven. Op zekeren tijd wierpen wij 
in het hok, bij eene levende civetkat (Yiverra rasse), eenen pas gevangenen Trig. rhodostoma, van 
meer dan middelbare grootte. De civetkat toonde zich dadelijk zeer onrustig en beangst; zij hield zich 
zoo ver zij kon van haren gevaarlijken vijand verwijderd en verloor dien geen oogenblik uit het gezigt. 
Ook de Trigonocephalus scheen in de nabuurschap der civetkat weinig behagen te scheppen en eene 
toenadering zorgvuldig te vermijden. Eensklaps echter, na gedurende eenigen tijd, door middel van 
een stokje, te zijn verontrust en voortgeduw ? d , w r aagde hij eenen uitval en bragt de civetkat, ter zijde 
van het lijf, eene wond toe. Dit dier, op zijne beurt in toorn ontstoken, sprong plotseling op de 
slang en beet haar in den rug; doch niet diep en sterk genoeg, dat zij daardoor in hare bewegingen 
belemmerd w erd. Het duurde dan ook, door ons onafgebroken aanzetten, niet lang, of de Trigonoce- 
phalus bragt de civetkat andermaal eene wonde toe, thans in den regter achterpoot, en wel zoo, dat er 
bloed zigtbaar werd; doch nu wierp zich de civetkat met zulk eene woede op den Trigonocephalus en 
vatte hem met hare scherpe tanden zoo krachtig van achteren in den nek, dat de beenderen kraakten 
en de slang, sterk bloedende en onbekwaam tot verderen wederstand, zich in een’ hoek van het hok 
trachtte te verschuilen, terwijl de civetkat, over het geheele ligchaam sidderende, zich in den tegen- 
overgestelden hoek uitstrekte. Na verloop van omstreeks één uur lagen beide, de civetkat zoowel als de 
Trigonocephalus, dood op de plaats. Gedurende dit belangwekkend, wreed en alleen om het doel — 
natuurkundige waarneming — te verontschuldigen schouwspel, hadden wij gelegenheid op te merken, 
dat beide dieren altijd elkander van achteren poogden aan te grijpen, en dat elk hunner zich steeds zoo 
ver van zijnen gevaarlijken vijand verwijderd hield, als de ruimte van het hok hun veroorloofde. 
