57 
In ons reisverhaal van Timor, bij gelegenheid van het aldaar gegevene overzigt der op dit eiland door 
ons waargenomene amphibiën (* *), hebben wij ten opzigte van Trigonocephalus viridis, onder anderen 
aangeteekend, dat de inboorlingen die slang geenszins voor zoo gevaarlijk houden, noch haren beet 
in die mate duchten, als de meeste overige, elders levende soorten van het geslacht, waartoe zij behoort, 
te regt gevreesd worden. Russel maakt reeds van deze bijzonderheid gewag, op grond van hetgeen 
hem, door de bewoners van Koromandel, dienaangaande verhaald werd. En inderdaad, noch op 
Timor, noch op Sumatra, waar de onderhavige Trigonocephalus insgelijks verre is van zeldzaam te 
zijn, is ons een eenig voorbeeld bekend geworden, dat eene, door deze slang veroorzaakte verwondin 0 , 
doodelijke gevolgen heeft gehad. De Timorezen noemen deze giftslang Esau, de Rottmezen Keisau , 
en de bewoners van Poeloe Samauw, of de zoogenaamde Koepangnezen, Smolo. Door de Maleijers, 
aan de westkust van Sumatra, wordt zij, even als de twee andere, groene soorten, die dit eiland 
bewonen en wier beet verreweg gevaariijker is, onder den algemeenen naam van Oelar biesa 
d. i. letterlijk: giftige slang, begrepen (f). 
De Indische eilanders kennen weinig hulpmiddelen tegen de schadelijke werking van het slangengift 
in het dierlijke ligchaam. Zij bepalen zich daarbij hoofdzakelijk tot sympathetische of zulke genees- 
krachtige kuren, van welke alleen in ligte gevallen redding te verwachten is. Zij besmeren gewoonlijk 
de verwonde deelen met sirie-kalk of gekaauwde kruiden en wortelen, dienen ook wel inwendig eenig 
afkooksel toe, prevelen tusschenbeide gebeden, stellen tooverkunsten in het werk en dergelijken. Het 
meeste vertrouwen hechten zij aan de zoogenaamde slangensteenen, omtrent welke Rumphius een aantal 
zonderlinge berigten en vreemdsoortige sprookjes heeft medegedeeld (<$). Met het uitsnijden of uitbran 
den der wond laten de inlanders zich zelden in; doch wel maken zij somtijds eenige scarificatiën of 
prikken in de huid en zuigen het bloed met den mond er uit, hetwelk van al de door hen aangewend 
wordende kuren, zeker wel de verstandigste en heilzaamste te achten is. 
Het kan geene verwondering baren, dat omtrent die geheimzinnige en gevaarlijke wezens, wier lange, 
scherpe en buisvormige tanden, in het ligchaam van anderen, een vernielend vocht uitstoiten. een 
vocht, hetwelk, hun niet alleen ter erlanging van voedsel, maar ook ter verdediging bestemd, veelal 
eenen schier onvermijdelijken en snellen dood ten gevolge heeft, — dat omtrent zulke wezens, bij die 
nog weinig verlichte volken, allerlei bijgeloovige meeningen en ongerijmde sprookjes te vinden zijn. 
Zoo zouden, bij voorbeeld — het verhaal luidt aldus — sommige der Or'ai lemah (Trigon. ïhodostoma 
en puniceus) gedurende hun leven nooit eenig voedsel nemen, maar afgezonderd als verworpenen (J 
(*) Zie bl. 211 van de afdeel ing Land- en Volkenkunde dezer Verhandelingen. ^ 
(-j-) Rafïles geeft als Sumalraanschen landnaam van zijnen Col. sumatranus (Trigon. Wagleri) Oelar pelen 
doch dit is eene vergissing, als zijnde dit de naam, waarmede de inboorlingen de Dryophis prasina ze ker 
Pöêtjoekh (<>=-p) beteekent in het Maleisch en Sundaneesch: eene jonge spruit, teedei t\\ij 0 je, 
beter op eene tengere en slanke, dan op eene korte en dikke slang kan toegepast woiden. 
(§) Amboinsche Rariteitkamer , bl. 303 en volgende. nnt houdin F en boetdoening ver- 
(*) Ber-tdpa, waardoor verstaan wordt een kluizenaar iemand door ge ofte o 1 ^ oorspronke]ijk 
bonden, of ook een zoodanige, over wien een vloek uitgesproken is. In godsdienstig aaderen staat V an 
Hindoesche woord tdjpa, boeting, in afzondering van de wereld leven, ter voorberei i g 
het ligchaam , volgens de leer der zielsverhuizing. 
1 O 
Reptiua. 
